Το ταξίδι προς το κέντρο: η μεταμόρφωση [part 2]

Είναι μέρες που φυσάει ένα ελαφρύ αεράκι, που η βάρκα πάει μόνη της, που πετάνε γλάροι από πάνω σας και που κάθεστε ανάσκελα και οι 3 να τους κοιτάτε.

Είναι τότε που χαμογελάς, που προχωράς, που αισθάνεσαι ότι το κέντρο είναι κοντά, τελικά.

Και μετά έρχονται oι μέρες που ο αέρας είναι θυμωμένος. Φυσάει και ξεφυσάς και εσύ ακόμα πιο δυνατά. Ζωγραφίζει πάνω σου μαύρους κύκλους. Πολεμάς. Από τη μια προσπαθείς να μαζεύεις τα πανιά, από την άλλη αδειάζεις τα νερά με έναν κουβά. Ο καθένας από άλλη πλευρά.

Και όλα αυτά, πάντα αγκαλιά.

Αγκαλιά με την αυγή, αγκαλιά με τον ήλιο, αγκαλιά με τα αστέρια.

Αυτές οι μέρες που ο αέρας μαλώνει την θάλασσα, και που τα χεις βάλει μαζί με τη γη ολόκληρη, νιώθεις ότι δεν προχωράς προς το κέντρο, αισθάνεσαι βαριά, και μπερδεύεις ακόμα και τα σχοινιά.

Πέφτεις, συχνά.

Αλλά όλο αυτό, σε μεταμορφώνει, ύπουλα. Εκεί που δεν το περιμένεις.

Γίνεται σιγά σιγά.

Ανακαλύπτεις μυστικές δυνάμεις στο σώμα σου.

Βλέπεις καινούρια αστέρια, την νύχτα που θέλει γάλα.

Μαθαίνεις πως να αγαπάς δίχως όρια.

Μαθαίνεις να σηκώνεσαι και να προχωράς προς το κέντρο πάντα, και ας μην θέλει ο αέρας.

Μπορείς, είσαι αρκετά δυνατή.

Στηρίζεις ένα παιδί. Σου παίρνει και σου δίνει δύναμη.

Μεταμορφώνεσαι, γίνεσαι κάθε μέρα περισσότερο μαμά.

Και μέσα στην καταιγίδα μια μέρα αφήνει την αγκαλιά σου. Έτσι, απλά.

Την κοιτάζεις. Μεταμορφώνεται και αυτή.

Ανθίζει. Εκφράζεται. Ανοίγει φτερά.

Είναι ελεύθερη μέσα στα πλαίσια της αγάπης σου.

Χαίρεται μέσα στην βροχή. Και σε τραβάει, και κελαηδάει, και χορεύει.

-Έλα μαμά, είναι τόσο όμορφα! Σήκω! Κοιτά πως χορεύω ωραία!

-Πρόσεξε! Πρόσεξε τα πόδια σου, κοιτά που πατάς, θα μπερδευτείς στα σχοινιά, χορεύεις σαν κατσίκι.

-Όχι, σαν γλάρος!

-Φοβάμαι μη χτυπήσεις.

-Είμαι γλάρος!

-Μα....

-Δεν πέφτουν οι γλάροι! Κοιτά αυτό!

 

Πέφτει βεβαίως ο γλάρος, χτυπάει το κεφάλι του.

Κλαίει, οι γλάροι κλαίνε πολύ όταν πέφτουν. Αλλά υπάρχει η φαρμακαγκαλιά.

 

-Μαμά, ξέρεις δεν πειράζεις εάν πέφτω, μη μου φωνάζεις να μη πέσω ε;

-Φοβάμαι μη χτυπήσεις καρδιά μου...

-Εγώ δεν φοβάμαι αφού χορεύω! Πώς μπορείς να χορεύεις και να φοβάσαι;

-Έχεις δίκιο, την επόμενη φορά θα χορέψω μαζί σου!

-Ναι, και να ξέρεις, όταν πέφτω, μαθαίνω πως να μην πέφτω την επόμενη φορά. Δεν με νοιάζει που πέφτω! Εσύ δεν πέφτεις ποτέ δηλαδή;

-Ναι πέφτω και εγώ. Συχνά.

-Και τι κανείς όταν πέφτεις;

-Σηκώνομαι, προχωράω, μαθαίνω. Και μεταμορφώνομαι.

-Βλέπεις, συμφωνούμε απόλυτα.

  Ο γλάρος σε τραβάει, κελαηδάει και χορεύετε μαζί.

 -Σ’ αγαπάω. Είναι πολύ όμορφο το ταξίδι μαζί σου.

-Ποιο ταξίδι μαμά, ταξιδεύουμε; Νόμιζα ότι αυτό ήταν η ζωή.

-ΩΩΩΩ νομίζω ότι βλέπω το κέντρο!

-Πού; Πού;