Το πρωινό δεν χρειάζεται να είναι μάχη (δωρεάν εκτυπώσιμο για τη πρωινή ρουτίνα)

Η σκηνή που ξέρουμε όλοι

Σε λίγες μέρες ξεκινάει το σχολείο, και μαζί του επιστρέφει και το πρωινό άγχος: το ρολόι που τρέχει, οι επαναλήψεις («ντύσου», «βιάσου», «φάε»), οι φωνές που καμιά φορά ακολουθούν.

ζωγραφια απο το παιδικο παραμυθi ‘‘οταν η καρδια μου γεμιζει’’

Και το πιο περίεργο είναι ότι όσο πιο πολύ πιέζουμε, τόσο πιο πολύ αντιστέκεται το παιδί.

Το πρόβλημα σπάνια είναι τα βήματα

Στα σεμινάριά μου για τη Θετική Γονεϊκότητα επιστρέφω συχνά σε μια παρατήρηση: τα μικρά παιδιά δεν λειτουργούν με τη λογική μας. Θέλουν σύνδεση, επανάληψη και προβλεψιμότητα: αυτό τους δίνει ασφάλεια. Όταν λείπει αυτή η ασφάλεια, η αντίσταση δεν είναι επιλογή· είναι αντίδραση.

Το πρωινό δεν χαλάει επειδή τα βήματα είναι πολλά. Χαλάει επειδή, μέσα στη βιασύνη, ξεχνάμε το πιο σημαντικό βήμα από όλα: τη στιγμή σύνδεσης.

«Δώστε προτεραιότητα στη σχέση. Το παιδί συνεργάζεται πιο εύκολα όταν νιώθει ασφαλές.»

Το δοχείο της αγάπης

ζωγραφια απο το παιδικο παραμυθi ‘‘οταν η καρδια μου γεμιζει’’

Στο παραμύθι μου Όταν η καρδιά μου γεμίζει, η μικρή Σοφία περνάει ένα πρωινό ακριβώς σαν κι αυτά: η μαμά ανοίγει βιαστικά τις κουρτίνες, της δίνει ένα γρήγορο φιλί — χωρίς αγκαλιά — και η μέρα ήδη ξεκινάει στραβά.

Το βράδυ, όταν επιτέλους κάθονται μαζί, η Σοφία εξηγεί κάτι που έχει καταλάβει μόνη της:

«Έχω ένα δοχείο αγάπης μέσα μου. Όταν είναι γεμάτο, είμαι δυνατή, μπορώ να κάνω όσα πράγματα θέλω και νιώθω όμορφα και ζεστά. Όμως, όσο περνάει η μέρα, το δοχείο μου αδειάζει.»

Και πώς γεμίζει; «Όταν κάνουμε αγκαλιές, όταν παίζουμε κρυφτό, όταν με φροντίζεις και όταν με ακούς με την καρδιά σου...»

Είναι, πιστεύω, η πιο απλή περιγραφή που έχω βρει για το τι χρειάζεται πραγματικά ένα παιδί μέσα στην καθημερινότητα… και το πρωινό είναι η πρώτη ευκαιρία της μέρας να το προσφέρουμε.

Τι αλλάζει πραγματικά

Δύο πράγματα βοηθούν περισσότερο από οποιαδήποτε λίστα υποχρεώσεων:

•         Το παιδί να συμμετέχει στη δημιουργία της δικής του ρουτίνας — έτσι την ακολουθεί πιο εύκολα, όχι επειδή "πρέπει", αλλά επειδή είναι δική του.

•         Κάθε ρουτίνα να περιλαμβάνει και μερικές στιγμές σύνδεσης: μια αγκαλιά, ένα αστείο σήμα, λίγα λεπτά μαζί, που να μη χάνεται μέσα στη βιασύνη.

Το δωρεάν εκτυπώσιμο

Για να γίνουν αυτά πράξη κάθε πρωί, έφτιαξα ένα απλό εκτυπώσιμο: 15+ κάρτες πρωινής ρουτίνας, έτοιμες να κόψετε μαζί με το παιδί σας.

Κάθε κάρτα είναι ένα βήμα, από το «βουρτσίζω τα δόντια μου» μέχρι το «πρωινό όλοι μαζί», και οι κάρτες με ♥ είναι ειδικά σημειωμένες στιγμές σύνδεσης, ώστε να μη λείπουν ποτέ από τη ρουτίνα.

Πώς το χρησιμοποιείτε:

1.       Εκτυπώνετε το αρχείο σε μονή όψη & κόβετε τις κάρτες μαζί με το παιδί.

2.       Διαλέγετε παρέα τη σειρά που του /σας ταιριάζει.

3.       Τις κολλάτε στη σειρά που διαλέξατε και η ρουτίνα είναι πια δική σας και των δυο.

Υπάρχει και μια σελίδα με άδειες κάρτες, για τη δική σας ιδέα σύνδεσης - αυτή που ταιριάζει μόνο στην οικογένειά σας.

Δεν χρειάζεται τελειότητα

Καμία ρουτίνα δεν θα είναι τέλεια κάθε μέρα. Ούτε χρειάζεται. Όπως λέει και η Σοφία στο τέλος της ιστορίας της, «Δεν υπάρχει τίποτα που να μη λύνεται με μία αγκαλιά». Λίγη σύνδεση κάθε πρωί είναι ήδη αρκετή για να γεμίσει το δοχείο — και της δικής μας μέρας, όχι μόνο του παιδιού.

Κατέβασε το δωρεάν εκτυπώσιμο εδώ και ξεκινήστε τη σχολική χρονιά με μια ρουτίνα που δουλεύει και για τους δύο.

Εκτυπώσιμο checklist για την καλοκαιρινή βαλίτσα!

Αν ετοιμάζεστε για διακοπές ή για σαββατοκύριακο, έχουμε ετοιμάσει – μαζί με τη μεγάλη μου κόρη – κάτι που μπορεί να κάνει την προετοιμασία λίγο πιο διασκεδαστική… και πολύ πιο αυτόνομη για τα παιδιά! 🎒🌞

Πρόκειται για μία παιχνιδιάρικη λίστα για να φτιάξουν τα παιδιά μόνα τους τη βαλίτσα τους. 

Πιστεύω ότι είναι για παιδιά από 4ετών (φυσικά με λίγη βοήθεια στην αρχή!) Από περίπου αυτήν την ηλικία ξεκίνησα κι εγώ να δίνω παρόμοιες λίστες στα παιδιά μου. 

Μπορείς να την εκτυπώσεις και να την δώσεις στο παιδί σου, ώστε να φτιάξει μόνο του τη βαλίτσα του — με τη χαρά και την υπευθυνότητα που φέρνει το «ετοιμάζω κάτι δικό μου».

Η λίστα έχει χώρο για να σημειώσει το παιδί (ή εσύ) πόσα κομμάτια χρειάζεται από κάθε είδος, και στη συνέχεια μπορεί να βάζει ✔️ κάθε φορά που κάτι μπαίνει στη βαλίτσα.

Έτσι, συμμετέχει ενεργά στις οικογενειακές ετοιμασίες!

Εύχομαι να περάσετε όμορφες οικογενειακές στιγμές.

Κατέβασε τώρα το εκτυπώσιμο για την παιδική βαλίτσα

Τo email σου μένει μεταξύ μας!

Συνέντευξη στην εκπομπή ''Αρχίζουν από Έψιλον'' για «Το ρολόι της αγάπης»

Με μεγάλη χαρά μοιράζομαι μαζί σου τη συνέντευξή μου στο Ράδιο Σέρρες , με αφορμή το νέο μου παιδικό βιβλίο «Το ρολόι της αγάπης», που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Παπαδόπουλος, σε εικονογράφηση της Ρένιας Μεταλληνού.

Στη συζήτησή μας με την Μαρκέλλα Μικέλη μιλήσαμε για τη θετική γονεϊκότητα, τη σημασία της σύνδεσης με το παιδί και τον ρόλο που παίζει το ελεύθερο παιχνίδι στην καθημερινότητά του. Γιατί το παιχνίδι δεν είναι «χαμένος χρόνος». Είναι ο τρόπος με τον οποίο το παιδί επεξεργάζεται τον κόσμο, ηρεμεί, εκφράζεται, μαθαίνει τον εαυτό του και μας προσκαλεί να το γνωρίσουμε πιο βαθιά.

Στο βιβλίο, ο μπαμπάς της μικρής Σοφίας βιάζεται να ακολουθήσει το πρόγραμμα της ημέρας: μπάνιο, φαγητό, ύπνος. Η Σοφία, όμως, είναι βυθισμένη στον δικό της κόσμο παιχνιδιού. Εκεί αρχίζει και η ουσία της ιστορίας: πώς μπορούμε, ως γονείς, να κάνουμε μια μικρή παύση, να μπούμε για λίγο στον κόσμο του παιδιού μας και μέσα από αυτή τη σύνδεση να βρούμε περισσότερη συνεργασία, τρυφερότητα και χαρά στην καθημερινότητα.

Μιλήσαμε επίσης για το πόσο συχνά κουβαλάμε, ως ενήλικες, δικά μας παιδικά βιώματα και παλιές αντιλήψεις γύρω από το «καλό παιδί» — το υπάκουο παιδί, το παιδί που δεν δυσκολεύει, που δεν αντιδρά, που κάνει πάντα αυτό που του λένε. Η θετική γονεϊκότητα μάς καλεί να δούμε το παιδί όχι ως κάποιον που πρέπει να ελέγξουμε, αλλά ως έναν άνθρωπο που χρειάζεται καθοδήγηση, σεβασμό, σταθερά όρια και αγάπη.

«Το ρολόι της αγάπης» είναι μια ιστορία για γονείς και παιδιά από 4 ετών, αλλά και μια μικρή υπενθύμιση για όλους εμάς τους μεγάλους: μερικές φορές, 30 λεπτά παιχνιδιού, παρουσίας και αληθινής σύνδεσης μπορούν να αλλάξουν ολόκληρη τη ροή της ημέρας.

Μπορείτε να παρακολουθήσετε τη συνέντευξη στο παρακάτω βίντεο.

Τι κάνουμε όταν το παιδί θυμώνει και νιώθουμε ότι θα τα κάνουμε σαλάτα από τα δικά μας νεύρα;

Είναι 19:00, Δευτέρα, είχαμε μία δύσκολη μέρα.

Kαι ξαφνικά μας πέφτει στο κεφάλι σαν τούβλο.  

Τι;

Ο θυμός του παιδιού μας.  

ΜΠΑΜ.

Είπαμε... είχαμε μία δύσκολη μέρα...

...και δεν είμαστε όλες τις μέρες το ίδιο… σωστά;

...και δεν μπορούμε να αντιδράσουμε πάντα θετικά και ‘’σωστά’’ με το παιδί μας.

Υπάρχει η θεωρία, το ιδανικό... και υπάρχει, η πράξη, το γήπεδο, η καθημερινότητα...

(Λέγεται και ΖΩΗ.)

Το παιδί μας θυμώνει λοιπόν εκείνο το βράδυ που είμαστε κομμάτια και δεν μπορούμε να αντιδράσουμε θετικά, όπως δηλαδή ‘’πρέπει’’ σε τέτοιες περιπτώσεις.

Δεν μπορούμε γιατί πολύ απλά εκείνη την ώρα αισθανόμαστε ότι θα χάσουμε τη μπάλα, τον έλεγχο, το μυαλό μας.

Το παιδί δικαιολογημένα θυμώνει, ουρλιάζει, χτυπιέται και...

Δεν μπορούμε εκείνη την ώρα να κατέβουμε στο ύψος του...

Δεν μπορούμε να το πάρουμε αγκαλιά για να πέσει σιγά σιγά η ένταση...

Δεν μπορούμε να βάλουμε λόγια στα συναισθήματά του για να βάλει το παιδί τάξη στο μέσα του...

Δεν μπορούμε να το ακούσουμε με ενσυναίσθηση για να αναπτύσσει  το παιδί την συναισθηματική του νοημοσύνη.

Δεν μπορούμε να συνδεθούμε.

Δεν είναι ότι δεν θέλουμε.

ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ.

Συμβαίνει. Και έχει συμβεί σε όλους, πολλές φορές και ας μη το λέμε.

Γι’ αυτό… το ξαναλέω : Υπάρχει η θεωρία, και υπάρχει η ζωή.

Η ζωή, η πράξη κάθε μέρα δοκιμάζει τις θεωρίες μας. Μας αποδοκιμάζει για να προχωρήσουμε.

Αλλά η αλήθεια είναι ότι κάνουμε ‘’απλώς’’ ότι μπορούμε κάθε μέρα με τα παιδιά μας.

 

Πάμε πάλι όμως στο καυτό σκηνικό γιατί αυτό μας καίει τώρα, στην ερώτηση του ενός εκατομμυρίου.

Τι κάνουμε όταν το παιδί θυμώνει και είμαστε σαν μία μπαταρία έτοιμη να εκραγεί και δεν μπορούμε να εφαρμόσουμε τίποτα από τι έχουμε διαβάσει/μάθει/ακούσει/καταπιεί περί θετικής διαπαιδαγώγησης ;

 

ΤΙΠΟΤΑ.

Δεν κάνουμε τίποτα.

Μπορούμε να είμαστε και σε απόσταση (βεβαίως, προσέχουμε ταυτόχρονα να μη χτυπήσει το παιδί).

Για πόσο καιρό μπορούμε να είμαστε σε απόσταση; Για όσο χρόνο χρειαστεί για να πέσει η δική μας ένταση.

Θα πάμε πάλι πιο κοντά στο παιδί μόνο όταν θα νιώσουμε ότι μπορούμε να το βοηθήσουμε.

Γιατί όταν είμαστε και εμείς θυμωμένοι, υπάρχει περίπτωση να είμαστε και βίαιοι με κάποιο τρόπο. Όχι απαραίτητα σωματικά βίαιοι, μπορεί και λεκτικά, ψυχολογικά.

Αυτό που σου γράφω τώρα το διάβασα πρώτη φορά από την Heloise Junier, Γαλλίδα Ψυχολόγος, Ερευνήτρια και συγγραφέας πολλών βιβλίων θετικής διαπαιδαγώγησης για γονείς.

Και είπα να το μοιραστώ γιατί προχτές μία Μαμά μου έκανε την ερώτηση: ‘‘Μα αν δεν μπορούμε την ώρα που το παιδί παθαίνει κρίση να το βοηθήσουμε γιατί εμείς οι ίδιοι είμαστε μέσα στην ένταση, πιεσμένοι και κουρασμένοι, τι πρέπει να κάνουμε;’’

Πολλές φορές, κι εγώ αυτό κάνω… ΤΙΠΟΤΑ. Παίρνω απόσταση μάλιστα γιατί νιώθω τόση ένταση μέσα μου, που φοβάμαι την αντίδρασή μου. Και δεν θέλω να νιώσω ενοχές μετά...

Η Heloise Junier με έβαλε να καταλάβω ότι αυτό το ΤΙΠΟΤΑ είναι είναι αυτό που πρέπει να κάνω κάτω από τις συνθήκες που βιώνω.

Κατά κάποιο τρόπο προστατεύω το παιδί μου εκείνη την ώρα… Από τα δικά μου νεύρα.

Γενικά, μήπως πρέπει να είμαστε λίγο πιο επιεικής με τον γονικό μας εαυτό;


Δεν είμαστε ιδανικοί γονείς.

Είμαστε πραγματικοί, αληθινοί, ζωντανοί.

ΑΝΘΡΩΠΟΙ.

Και επειδή είμαστε Άνθρωποι με Α κεφαλαίο, όταν αν κάνουμε λάθη, μετανιώνουμε την αντίδρασή μας, τα κάνουμε όλα πατάτα, σαλάτα, φριτάτα...

Πάμε να βρούμε το παιδί μας, του μιλάμε ήρεμα, συνδεόμαστε μαζί του με ένα παιχνίδι για παράδειγμα… και ζητάμε συγνώμη.

Aύριο θα είναι μία καλύτερη μέρα!


Κείμενο που έγραψα το 2021


Το ΝΕΟ ΜΑΣ ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ :


Το εσωτερικό μου παιδί έχει πολλά να πει

Χτες, 18:04.

120025192_1780095232154255_5500712820499278862_o.jpg

Κάθομαι δίπλα στην Ε. για να διαβάσουμε.

Και: Χάλια. Χάλια. Χάλια.

Οχι αυτή, προσπαθεί.

Εγώ.

Αγχώνομαι όταν δεν θα τα καταφέρει.

Πιέζομαι όταν είναι αργή.

Αισθάνομαι εντάσεις μέσα μου όταν κάνει λάθη.

Θέλω να της πω να τα κάνει καλυτερα, να της πάρω το μολύβι, να προσέχει περισσότερο, να πάει πιο γρήγορα, να τελειώνουμε.

Υποφέρω, κυριολεκτικά. Το σώμα μου ολόκληρο πονάει.

Νιώθω το στρες μου, το κοιτάω στα μάτια όμως, δεν το φοβάμαι.

Το θέλω μάλιστα. Περίμενε την ευκαιρία να βγει.

Περίμενε σχεδόν 30 χρόνια.

Δεν βουτάω στο χάος τώρα. Δεν πιέζω την Ελαία μου. Προσπαθώ να κάνω ότι καλύτερο. « Ωραία πρόοδο έκανες, κοίτα πως έγραφες πριν από μια εβδομάδα και κοιτά τώρα».

Από μέσα μου όμως πονάω. Και κάποιες κινήσεις μου σιγουρά με προδίδουν.

Κάνω ότι μπορώ.

Έχω κάτι να λύσω μέσα μου.

Ξέρω ότι παλεύω με τον εαυτό μου. Δεν θα έπρεπε να νιώθω έτσι, τόσο πιεσμένη.

Ξέρω ότι στο κομμάτι αυτό, έχω δουλειά.

Δεν της λέω τίποτα, βγαίνω λίγο να ηρεμήσω. Παίρνω αναπνοές.

Χρειάζομαι να μεγαλώσω εδώ. Είναι εντάξει αυτό.

Και η Ελαία μου δίνει αυτήν την ευκαιρία.

Θέλω να την αρπάξω. Δεν θα διαλέξω την εύκολη λύση.

Θέλω να χρησιμοποιήσω το μετα βλέμμα, να με δω από απέξω.

Τι μου συμβαίνει; Τι νιώθω; Τι έχω βιώσει ως παιδί; Τι προσπαθεί να μου πει το εσωτερικό μου παιδί; Τι σχέση είχα με το διάβασμα;

Ξεκινάω την εσωτερική διερεύνηση.

Βλέπω την μικρή Ελένη.

Της μιλάω, την βλέπω μπροστά μου : « Υπέφερες ε;» «Σε πίεζε η δασκάλα σου ε; « Οι γονείς σου ήθελαν καλούς βαθμούς ε;» « Φοβόσουν να αποτύχεις ε;» « Φοβόσουν την απόρριψη ε;» «Νόμιζες ότι οι καλοί βαθμοί σε καθορίζουν ε; ...

Έχει πολλά να πει το κοριτσάκι. Πράγματα που δεν άκουσε κανείς ποτέ.

Γράφω αυτά και τρέχουν δάκρυα.

Είναι το σημάδι ότι κάτι ακούμπησα. Είναι πολύ καλό για μένα αυτό. Και για την Ελαία.

Μεγαλώνω.

Σιγά σιγά.

Και Σήμερα θα είναι ίσως ήδη λίγο πιο εύκολο το διάβασμα για μένα.

———————————————————————-

Κείμενο γραμμένο το Σεπτέμβριο του 2020

——————————————————————

3 εικόνες που έχω πάντα στο μυαλό μου τη στιγμή που δυσκολεύομαι...

Όταν δεν ξέρω πια τι να κάνω, πώς να μιλήσω, να αντιδράσω, να οριοθετήσω, όταν είναι όλα δύσκολα, και ετοιμάζομαι να εκραγώ… παίρνω μία μικρή ανάσα και σκέφτομαι αυτές τις 3 κρίσιμες εικόνες…

Το ραντεβού με το παιδί μου σε 30 χρόνια…

Σε 30 χρόνια, θα έχω ραντεβού με το παιδί μου κάπου κάτω από μία μπουκαμβίλια… Πώς θέλω να είναι αυτό το ραντεβού; Θα είμαστε 2 ενήλικες τότε. Τι θα έχει σημασία; Ποιες αξίες θα ήθελα να έχω μεταφέρει στο παιδί μου; Θα έχει αυτοπεποίθηση; Και πώς θα είναι η σχέση μας; Θα κοιταζόμαστε στα μάτια με αγάπη; Θα νιώθουμε άνετα; Τι λόγια θα ανταλλάξουμε;

Αυτό το μακρινό ραντεβού με οδηγεί στο τώρα. Με βοηθάει να πάρω λίγο χρόνο και μια απόσταση και να σκεφτώ: αξίζει η μάχη που ετοιμάζεται;

 Ο εγκέφαλος του παιδιού μου είναι ένα εργοτάξιο…

Κυκλοφορούν νταλίκες και εκσκαφείς μέσα στον εγκέφαλο του παιδιού!  Το παιδί δεν έχει ολοκληρωμένο εγκέφαλο! Μάλιστα, έχει έναν εγκέφαλο πολύ ευάλωτο στο στρες. Στα 25 έως 30 έτη, ο εγκέφαλος είναι ανεπτυγμένος 100% (*και αν).

Το παιδί ΔΕΝ μπορεί να διαχειριστεί και να ρυθμίσει μόνο του τα δύσκολα του συναισθήματα. Χρειάζεται κάποιον ενήλικα  δίπλα του, να το ακούει, να βάλει λόγια στο χάος του, να το αγκαλιάσει και με αυτόν τον τρόπο, να προκαλεί στο σώμα του παιδιού την έκκριση ωκυτοκίνης για να μπορεί να ηρεμήσει… (και στη συνέχεια να σκεφτεί…)

Με βοηθάει να σκέφτομαι τον εγκέφαλο του παιδιού υπό κατασκευή κάθε φορά που πάω να μπω στη μάχη εξουσίας… Θυμάμαι ότι το παιδί  δεν επεξεργάζεται τον κόσμο και τις καταστάσεις με τα ίδια μάτια και με τον ίδιο εγκέφαλο με εμένα… Με χρειάζεται ως ΕΝΗΛΙΚΑ λοιπόν να του δείξω τον τρόπο να μεγαλώσει…

 Το παγόβουνο

Η ακατάλληλη συμπεριφορά του παιδιού είναι το πάνω μέρος του παγόβουνου... δεν είναι το πρόβλημα αλλά μία αντίδραση σε ένα πρόβλημα του. Κάτι άλλο επικοινωνεί. Πριν πέσω πάνω στο παγόβουνο, βουτάω από κάτω για να δω το κάτω μέρος του… Αυτή η εικόνα γέννησε και το παιδικό παραμύθι με την Σοφία ‘‘Η δική μου στιγμή’’ .

Μπορεί πχ το μεσημέρι να μην έφαγε το φαγητό του και τώρα να πεινάει, μπορεί το δοχείο αγάπης του να έχει αδειάσει, μπορεί να μην ήμουν αρκετά παρούσα όλη μέρα και να χρειάζεται σύνδεση, μπορεί να νιώθει στρες επειδή θα φύγω ταξίδι την επόμενη βδομάδα, μπορεί να έχει πονόλαιμο, μπορεί να του λείπει ο Μπαμπάς που δουλεύει μέχρι αργά...  Όλα αυτά τα ‘‘μπορεί να’’ μου θυμίζουν ότι η συμπεριφορά δεν είναι εναντίον μου … άλλα ότι κάτι επικοινωνεί… οπότε αντί να θυμώσω ή να φωνάξω…μπαίνω στον ρόλο του βοηθού… μας δίνω λίγο χρόνο… και ΣΥΝΔΕΟΜΑΙ.

Ποιες εικόνες σε βοηθάνε εσένα; Τι σκέφτεσαι την ώρα της κρίσης;

—————————————-

Αν θέλεις να μάθεις πώς μπορείς να εφαρμόσεις αυτά τα εργαλεία (και άλλα πολλά) στην καθημερινή σου γονεϊκή ζωή, μπορείς να συμμετάσχεις στον Βιωματικό Κύκλο Θετικής Γονεϊκότητας που διοργανώνω - ένα ταξίδι ανακάλυψης και ενδυνάμωσης για γονείς με παιδιά έως 12 ετών.

Κατά τη διάρκεια των 5 ενδυναμωτικών εργαστηρίων, θα έχουμε την ευκαιρία βιωματικά να μοιραστούμε εμπειρίες, πρακτικές συμβουλές και πολύτιμες γνώσεις. Θα δεις πρακτικά πώς να αντιμετωπίσεις τις κρίσεις ήρεμα, να κατανοείς και να ξεπερνάς τις δύσκολες συμπεριφορές, και πώς θα χτίσεις μια σχέση γεμάτη ενσυναίσθηση, αγάπη, εμπιστοσύνη και αλληλοσεβασμό.

''Έχω πολλά να σου πω'': η συνάντησή μας στις 24/4

🎉 Στις 24 Aπριλίου στις 19:00 θα συναντηθούμε στο Public Συντάγματος για την παρουσίαση του βιβλίου «Έχω πολλά να σου πω»

Το βιβλίο αυτό γεννήθηκε από μια ιδέα: να δώσω ραντεβού στον εαυτό μου όταν ήταν δεκατριών ετών. Έτσι ξεκίνησε ένας διάλογος ανάμεσα σε δύο εκδοχές του ίδιου ανθρώπου - τη γυναίκα και μαμά που είμαι σήμερα και το κορίτσι που ήμουν τότε. 

Μέσα από αυτές τις συναντήσεις προέκυψαν 48 ραντεβού: στιγμές ειλικρίνειας, χιούμορ, ευαλωτότητας, αποδοχής και επανασύνδεσης με τον εαυτό.

 Στη βραδιά θα είναι μαζί μας: Άγγελος Λεβέντης, Κλινικός Κοινωνικός Λειτουργός, Συγγραφέας, Ψυχοδραματιστής και Ψυχοθεραπευτής Ελίνα Κεπενού Ψυχολόγος MSc, Ψυχοθεραπεύτρια και Σύμβουλος Οικογένειας 

Η πρόθεσή μας είναι αυτή η βραδιά να μην είναι απλώς μια παρουσίαση βιβλίου. 

Θα θέλαμε να γίνει μια αληθινή συνάντηση. Μια στιγμή όπου θα μπορέσουμε να σταθούμε λίγο, να ακούσουμε, να νιώσουμε και ίσως να συναντήσουμε κάτι δικό μας μέσα σε όλα αυτά που θα μοιραστούμε. 


Για αυτό θα χαρώ πολύ να μου γράψεις τις σκέψεις ή τις ερωτήσεις που θα ήθελες να ακουστούν εκείνο το βράδυ κάνοτνας ΚΛΙΚ ΕΔΩ. 🙏 

Σε ευχαριστώ που το μοιράζεσαι μαζί μου.

10 εναλλακτικές στις φωνές, στις απειλές και στις τιμωρίες (για το ψυγείο)

10 εναλλακτικές στις φωνές, στις απειλές και στις τιμωρίες (για το ψυγείο)

Οι τιμωρίες, οι απειλές, η απομόνωση λειτουργούν στο εδώ και τώρα αλλά βλάπτουν την συναισθηματική νοημοσύνη του παιδιού μας, μειώνει την εμπιστοσύνη του, επηρεάζει την αυτοπεποίθησή του.

Και ένα βασικό: χαλάει τη σχέση που έχουμε μαζί του.

Και γίνεται ένας φαύλος κύκλος.

Τι μπορώ άλλο να κάνω; Τι άλλους τρόπους υπάρχουν;

Read More

Όταν κατάλαβα ότι δεν ακούω κανέναν...

Στο απόσπασμα παρακάτω μιλάω για τη στιγμή που συνειδητοποίησα ότι δεν ήξερα να ακούσω τα παιδιά μου.

 18/01/2017  

Είναι η πρώτη μας μέρα σπουδών ως γονείς. Πάμε παρέα με τον Γιώργο. Η Σοφία (τότε 13 μηνών) ξυπνάει όλη νύχτα για να θηλάσει και έχω 400 μέρες να κοιμηθώ.  Νιώθω μόνιμα ένα κουδούνι με δύο πόδια που παραπατάνε. Είμαι όμως πολύ χαρούμενη που θα μάθω νέα πράγματα ως γονέας... και ας μη ξέρω τότε ότι θα μάθω νέα πράγματα πρώτα απ’ όλα για μένα... και ότι θα αλλάξει η ζωή μου...  

Μπαίνω στην αίθουσα του εργαστηρίου.  Κάθομαι ακριβώς απέναντι από ένα πανό. Αναγράφει:  ‘’Τα 12 εμπόδια επικοινωνίας’’. Εμπόδια επικοινωνίας;  Επ, τι είναι αυτό; Γράφει από κάτω: ‘’Εντολή’’, ‘‘απειλή’’, ‘‘συμβουλή’’, ‘‘κριτική’’, ‘‘ηθικολογία’’ κτλ. Το διαβάζω μία. Το διαβάζω δύο. Το διαβάζω τρεις και δεκατρεις. Και κολλάω.

Δεν υπάρχει ούτε ένα εμπόδιο επικοινωνίας που δεν λέω καθημερινά ως άνθρωπος και Μαμά. Συνειδητοποιώ ότι δεν ακούω όταν μου μιλάνε. Και ότι δεν ακούω το παιδί μου.  Και...

Δεν υπάρχει ούτε ένα εμπόδιο που δεν έχω ακούσει καθημερινά ως παιδί. Ούτε ένα.

Ωπα... Πλάκα μου κάνετε βρε παιδιά; ;;; Έχει μείνει κάτι όρθιο; Το πανό μου πέφτει στο κεφάλι. Αουτς!!!! Πονάει αυτό!

Βγαίνω από κάτω από το πανό. Δεν βλέπει κανείς ότι πόνεσα, όλοι ακούνε τον δάσκαλο.

Εμφανίζεται το παιδί μέσα μου μπροστά μου. Αυτό πόνεσε τελικά περισσότερο. Μου χαϊδεύει το κεφάλι. Του λέω και μου λέει: ‘’Εγώ σε ακούω.’’

Μου χτυπάει την πλάτη και μου λέει:  ‘’Μπορείς.’’

Και μία ερώτηση με Ε κεφαλαίο έρχεται αμέσως μετά στο κεφάλι μου: ΠΩΣ;

---------------

Πώς γίνεται να επικοινωνούμε στ’ αλήθεια με κάποιον;

Πώς μαθαίνει κανείς να ακούει; Πώς θα μάθω να ακούω πραγματικά το παιδί μου και να επικοινωνώ μαζί του με ενσυναισθηση και χωρίς εμπόδια;

Δεν έχω πρόβλημα ακοής. Τα ντεσιμπέλ φτάνουν στ’ αυτιά μου, κάτι άλλο τρέχει. Πρέπει να το ψάξω. Πρέπει να με παρατηρώ... Τι κάνω αντί να ΑΚΟΥΩ όταν το παιδί μου επικοινωνεί κάτι, οτιδήποτε. 

Πρώτα λοιπόν, αποφασίζω να ακούω ΕΜΕΝΑ να μιλάω με όλα τα εμπόδια. Τα συνειδητοποιώ, τα αναγνωρίζω και τα χαιρετάω. Καλά τα πάω. Είμαι πολύ καλή στην αναγνώριση. Τα κάνω σχεδόν όλα τσεκ. Εναλλακτικά και ανάλογα την περίσταση...

Καθησυχάζω. Για να νιώσω εγώ πρώτα καλύτερα ‘’Μη στεναχωριέσαι, όλα θα πάνε καλά’’

Αλλάζω θέμα. Για να ξεμπερδεύω. ‘’Μήπως πεινάς;’’

Προβάλλω. Αυτό που θα έπρεπε να κάνει το παιδί σύμφωνα με αυτό που εγώ νομίζω. ‘’Εγώ στην θέση σου, θα πήγαινα να το πω στην δασκάλα’’

Αναλύω. Αυτό που νομίζω ότι του έχει συμβεί.  ‘’Μήπως δεν είχες κάνει τα μαθήματά σου;’’

Κουνάω το δάχτυλο. Της δείχνω ότι έκανε λάθος. ‘’Αυτό που έκανες πλήγωσε την Μαρία’’

Προειδοποιώ. Της λέω τι μπορεί να πάθει

Δίνω οδηγίες. Της λέω τι πρέπει να κάνει.

Δίνω συμβουλές. Για να νιώσω σημαντική και βοηθητική.

Προτείνω αμέσως λύσεις. Μπας και σώσω το παιδί μου.

Και άλλα πολλά.

Αναγνωρίζω τα εμπόδια και τι συνειδητοποιώ;  Όλα αυτά που λέω, όλα αυτά που εκφράζω,  φωνάζουν ΕΓΩ.

Η στάση μου, τα λόγια μου, τα μάτια μου ουρλιάζουν ΕΓΩ.

ΕΓΩ ξέρω! ΕΓΩ θα σε σώσω. ΕΓΩ μπορώ! ΕΓΩ  είμαι σπουδαία! ΕΓΩ υπάρχω! ΕΓΩ ΕΓΩ ΕΓΩ.

Όλα γυρνάνε γύρω από μένα. Από το βίωμα μου. Δεν ακούω. Δεν συνδέομαι.

Χάνω τι νιώθει το παιδί, Χάνω τι σκέφτεται, χάνω το συναίσθημά του.

Δεν την αφήνω να σκέφτεται. Δεν την αφήνω να νιώθει. Δεν την αφήνω να υπάρχει. Δεν την αφήνω να νιώσει δυνατή, σεβαστή, σημαντική, άξια, να αναπτύξει απόψεις, ιδέες, αυτοπεποίθηση.

Και το χειρότερο: χάνω ποιος είναι η κόρη μου. Την κρατάω σε απόσταση από μένα.

Δεν με αφήνω να την δω, να την γνωρίσω. Ποιος είναι. Πώς είναι αυτό το απίθανο και μοναδικό πλάσμα στον κόσμο, τι δυνατότητες έχει.

Αφού με έχω παρατηρήσει να μιλάω (και να μην ακούω), αποφασίζω να προσπαθώ να λέω λιγότερα εμπόδια! 

Οπότε βάζω σελοτέιπ στο στόμα μου. Όταν μιλάει το παιδί, μένω σιωπηλή.  

Περιμένω. Αυτά τα λίγα δευτερόλεπτα που δεν μιλάω, εμποδίζω τις αυτοματοποιημένες απαντήσεις μου να βγουν προς τα έξω. Και μου αφήνουν ένα κρίσιμο χρόνο για να διαλέξω την απόκριση μου.

Πολλές φορές, μόνο που είμαι εκεί και ακούω προσεκτικά, χωρίς να μιλάω, αρκεί. Το παιδί ηρεμεί που είπε το πρόβλημα του και πάει να παίξει. Καταλαβαίνω ότι δεν περιμένει πάντα μία λύση. Ότι το πρόβλημα μπορεί να λύνεται με το που σε ακούει κάποιος.

Παίρνω θάρρος. Σιγά σιγά,  ρισκάρω να ανοίγω το στόμα μου και λέω μονολεκτικές φράσεις όπως:‘’καταλαβαίνω...’’, ‘’ώ’’, ‘’μμμ’’. ‘’για πες’’

Βήμα βήμα, εμπλουτίζω τις αποκρίσεις μου και καθρεφτίζω το συναίσθημα του παιδιού. ‘’Σε καταλαβαίνω. Νιώθεις πολύ αδικία τώρα που σου πήρε το παιχνίδι ενώ έπαιζες ωραία!’’.

Τις μισές φορές τα λέω τελείως τεχνητά και γελάω με τον εαυτό μου.

Κι όμως συμβαίνει... Μου λέει: ‘’Ναι Μαμά! Αυτό είναι! Δεν είναι δίκιο!’’

Άκουσα δηλαδή τώρα; ΑΚΟΥΣΑ!!!

Παίρνω δυνάμεις. Λέω λιγότερες πατάτες, και όταν παρ’όλες τις προσπάθειες τα κάνω πατατοσαλάτα, πάλι με παρατηρώ, δεν με κρίνω. Το παιδί μέσα μου μου δίνει ένα φιλικό χτύπημα στην πλάτη. Τι;  Μαθαίνεις μια ξένη γλώσσα παιδί μου λέει, θέλει χρόνια! Πάμε πάλι’’

Πατάτα πατάτα λοιπόν. Βήμα βήμα. Σιγά σιγά η ξένη γλώσσα γίνεται και δική μας.  Όπως συμβαίνει και με τα ελληνικά. Που δεν θα είναι ποτέ η μητρική μου γλώσσα αλλά που γίνονται παρόλα αυτά, πατάτα πατάτα, δικά μου.

Μαθαίνουμε να ακούμε και κάνουμε ως γονείς μία σπουδαία προσπάθεια. Ένα δώρο στα παιδιά μας. Ίσως να ακούνε πιο εύκολα το συνάνθρωπο τους από σήμερα και τα δικά τους παιδιά αύριο.  


Aν συναντούσες τον έφηβό σου εαυτό, τι θα του έλεγες;

Έχεις σκεφτεί ποτέ τι θα γινόταν αν μπορούσες να συνομιλήσεις με τον δεκατριάχρονο εαυτό σου;

Αν καθόσασταν σε ένα τραπέζι και τα λέγατε; Πώς θα τον κοίταζες;

Πώς θα σε κοίταζε; Πώς θα ήταν η ματιά σας; Ποιος
θα μίλαγε πρώτος; Τι θα του έλεγες; Τι θα σου έλεγε
εκείνος; Για τις ανάγκες, τα όνειρα, τις δυσκολίες, τα
συναισθήματά του; Και κυρίως πώς θα νιώθατε;

Ε, κάπως έτσι, ήρθε στη ζωή μου, λοιπόν, η μικρή Ελένη, δεκατριών ετών, εκείνη την καλοκαιρινή ημέρα.

Έτσι, ξαφνικά, απροειδοποίητα, ελαφριά. Ήρθε να με συναντήσει, εμένα, λίγο πριν κλείσω τα σαράντα…

Και ενώ υπήρχε αμηχανία μεταξύ μας στην
αρχή, γρήγορα νιώσαμε ότι είχαμε πολλά να μοιραστούμε. Πολλά που δεν είχαμε πει ποτέ. Πολλά που δεν ξέραμε ότι είχαμε να πούμε…

Και έτσι, το ένα ραντεβού έφερε το άλλο. Κανονισμένα ραντεβού στην αρχή και μετά αυθόρμητα. Το ραντεβού, όμως, δεν το «έγραφα» εγώ, το γράφαμε παρέα με τη μικρή Ελένη. Δεν ήξερα ποτέ τι θα συζητούσαμε, τι θα γινόταν, τι θα πρόεκυπτε. Από μία κενή σελίδα στο Word εμφανιζόταν ο έφηβός μου εαυτός και με έπαιρνε από το χέρι.

Κάτι μαγικό γινόταν που δεν μπορώ να εξηγήσω ούτε σήμερα. Η κάθε συνάντηση μου έδινε πάντα κάτι, ένα κομμάτι μου για να το παρατηρώ.

Και έπειτα από μερικά ραντεβού, έφτιαξα έναν φάκελο στον υπολογιστή μου. Η μικρή τον ονόμασε «Έχω πολλά να σου πω…».

————-
Αυτό είναι ένα απόσπασμα από τον πρόλογο του νέου μου βιβλίου «έχω πολλά να σου πω» . Τελικά το όνομα του φακέλου δεν άλλαξε… έμεινε ο αυθόρμητος τίτλος που δημιούργησα εκείνο το καλοκαίρι του 23

Σου έχω μια ερώτηση. Θέλω να απαντήσεις αυθόρμητα…

Αλήθεια, τι θα ήθελες να πεις στον 13χρονο σου εαυτό αν τον συναντούσες; Φαντάσου… πάτε για ένα καφέ οι δυο σας…
Δεν υπάρχει σωστό ή λαθος, Γράψε στα σχόλια αυτό που νιώθεις και φαντάζεσαι.

«Δεν θέλω να πάω σχολείο αύριο.»

«Δεν θέλω να πάω σχολείο αύριο.» (Φαντάζομαι ότι το έχεις ξανακούσει αυτό… )

Τι γίνεται αλήθεια;

Εμείς, συχνά, επειδή ταραζόμαστε κάπως ή δεν έχουμε ενέργεια, βιαζόμαστε να απαντήσουμε / να λύσουμε το πρόβλημα.

«Γιατί; Κάποιος σε ενοχλεί;»
(Κάνουμε βιαστικά κλειστές ερωτήσεις)

«Μα αφού τα πας καλά στο σχολείο»
(ερμηνεύουμε)

«Μα δεν γίνεται να μην πας. Όλα τα παιδάκια πάνε… κι εμείς πάμε στη δουλειά.»
(Κάνουμε κύρηγμα)

«Έλα τώρα, πάλι τα ίδια…»
(μειώνουμε το συναίσθημα)

«Αν δεν πας, τι θα πει η δασκάλα;»
(πιέζουμε, φοβίζουμε)

& αλλά τέτοια

Το πρόβλημα του παιδιού μοιάζει με κρεμμύδι.

Και τι γίνεται; Οταν μένουμε στην επιφάνεια, μένουμε και μακριά από το αληθινό του βίωμα / πρόβλημα.

Όταν όμως σταθούμε και ακούσουμε πραγματικά, αλήθεια, με την καρδιά, το σώμα ΚΑΙ το μυαλό:
χωρίς να διορθώσουμε,
Χωρίς να καθησυχάσουμε αμέσως,
χωρίς να εξηγήσουμε,
χωρίς να δώσουμε λύσεις ή συμβουλές

τότε το παιδί αρχίζει σιγά σιγά να ξεφλουδίζει:

«Δεν μου αρέσει το σχολείο…» (επίπεδο 2 - κίτρινο εδώ)
«Κανείς δεν παίζει μαζί μου… ( επίπεδο 3 - πορτοκαλί εδώ)
«Νιώθω μόνο και ότι δεν με βλέπουν…» (επίπεδο 4- κεντρικό πρόβλημα- κόκκινο εδώ)
Και τελικά η ανάγκη από πίσω είναι : «Θέλω να νιώθω σημαντικός/ή και ασφαλής.»

Όταν ακούμε πραγματικά το παιδί δεν του λύνουμε το πρόβλημα αλλά του δίνουμε χώρο να εκφράσει τα συναισθήματα του, τις ανάγκες του… έτσι ενδυναμώνεται γιατί ξεκαθαρίζει τι του συμβαίνει και μπορεί να βρει λύσεις (μόνο του ή μαζί μας)

Πριν όμως φτάσουμε εκεί, υπάρχει κάτι πολύ βασικό:
να δούμε τα εμπόδια που βάζουμε εμείς ως γονείς στην επικοινωνία.

Όλα εκείνα που λέμε αυθόρμητα, με καλή πρόθεση,
αλλά τελικά κλείνουν τον διάλογο αντί να τον ανοίγουν.

Αυτό ακριβώς θα δουλέψουμε στο εργαστήριο “Πώς να ακούς το παιδί σου έτσι ώστε να καλλιεργήσετε μία βαθιά σχέση κατανόησης & εμπιστοσύνης” (αν σε ενδιαφέρει γράψε «εργαστήριο» στα σχόλια, υπάρχουν λίγες θέσεις ακόμα)

Και τώρα έχω μια ερώτηση για εσένα:
τι απαντάς αυθόρμητα όταν το παιδί σου σου λέει:
«δεν θέλω να πάω σχολείο αύριο»;
Πες μας στα σχόλια ειλικρινά τι σου έρχεται να απαντήσεις αυθόρμητα.

« Η Μαρία δεν παίζει πια μαζί μου…»

« Η Μαρία δεν παίζει πια μαζί μου…»

Κι εκείνη ακριβώς τη στιγμή, ως γονέας —με καλή πρόθεση— φοράω το καπέλο του ερευνητή:
«Από πότε;»
«Έγινε κάτι;»
«Τι της έκανες;»
«Τσακωθήκατε;»


Τι συμβαίνει όμως; Όπως δείχνει και η εικόνα, ο μεγεθυντικός φακός μπαίνει ανάμεσα σε μένα και το παιδί.

Γιατί;
Το παιδί μιλάει με το συναίσθημα και εγώ απαντάω με το μυαλό.

Το παιδί δεν ήρθε να δώσει αναφορά.
Ήρθε να πει:
«Στενοχωριέμαι… Κάτι μέσα μου είναι δύσκολο»

Η «ανάκριση» εκείνη τη στιγμή:
• διακόπτει τη συναισθηματική σύνδεση
• κάνει το παιδί να νιώθει ότι πρέπει να αποδείξει το βίωμά του
• μεταφέρει το μήνυμα «πριν σε καταλάβω, χρειάζομαι στοιχεία»
• κλείνει την καρδιά, αντί να την ανοίγει

Το παιδί πρώτα χρειάζεται παρουσία, όχι ερωτήσεις.
Χρειάζεται να νιώσει ότι:
«Σε ακούω»
«Είμαι εδώ»
«Αυτό που νιώθεις έχει σημασία»

Οι ερωτήσεις μπορούν να έρθουν αργότερα.

Μαμά, μπαμπά,
Άσε τον μεγεθυντικό φακό κάτω.
Άκου πρώτα τι έχει να πει η καρδιά μου...

Εσύ, τι θα απαντούσες αυθόρμητα αν το παιδί σου σου έλεγε «η Μαρία δεν παίζει πια μαζί μου…»; Γράψε στα σχόλια

«Αν δεν φωνάξω, δεν ακούει.»

«Αν δεν φωνάξω, δεν ακούει.»

Αλλά… είναι όντως έτσι;

Όταν φτάνουμε να φωνάζουμε σε ένα παιδί, δεν είναι επειδή το παιδί δεν «ακούει», δεν συνεργάστηκε ή συμπεριφέρθηκε «ακατάλληλα».

Είναι γιατί εκείνη τη στιγμή δεν καταφέραμε να ρυθμίσουμε το δικό μας στρες.

Οι φωνές μας αντανακλούν τη δική μας δυσκολία. Τότε είναι που νιώθουμε ανήμποροι, χωρίς έλεγχο.

Και ίσως, χωρίς καν να το συνειδητοποιούμε, να ξυπνούν μέσα μας εμπειρίες από όσα ζήσαμε όταν ήμασταν παιδιά.

Οι έρευνες το επιβεβαιώνουν: οι γονείς που ρυθμίζουν καλύτερα τα συναισθήματά τους φωνάζουν και τιμωρούν λιγότερο. Και όταν ο γονιός ρυθμίζεται, το παιδί μαθαίνει κι εκείνο να ρυθμίζει καλύτερα τα δικά του συναισθήματα.

Όταν, ως γονείς, καλλιεργούμε τη ρύθμιση των συναισθημάτων και του στρες μας, ανοίγει ο δρόμος για μια πιο ήρεμη και πιο τρυφερή ανατροφή.

Δώσε ραντεβού στο παιδί μέσα σου... Έχει πολλά να σου πει...

Έχεις πιάσει ποτέ τον εαυτό σου να αντιδρά με το παιδί πιο έντονα απ’ όσο θα ήθελες;

Το παιδί λέει ή κάνει κάτι μικρό κι όμως μέσα σου ανεβαίνει θυμός, ένταση, μια πίεση που δεν ταιριάζει με τη στιγμή.

Σαν να μην είναι μόνο αυτό που συμβαίνει τώρα.

Όπως επισημαίνει και η Ιζαμπέλ Φιλιόζα, στη σχέση με το παιδί μας κουβαλάμε πάντα το δικό μας βίωμα.

Λέξεις που ακούσαμε.

Ταμπέλες που μας φόρεσαν.

Στιγμές που δεν ακουστήκαμε.

Και όταν όλα αυτά δεν έχουν βρει χώρο, συχνά εμφανίζονται —χωρίς να το καταλάβουμε— και στη σχέση με το παιδί μας.

Γι’ αυτό η σύνδεση με το εσωτερικό μας παιδί μάς βοηθά να στεκόμαστε πιο παρόντες ως γονείς.

Να μαλακώνουμε.

Να αντιδρούμε λιγότερο.

Να βλέπουμε το παιδί μας με περισσότερη εμπιστοσύνη.

Αυτά (και άλλα) πραγματεύεται το νέο μου βιβλίο «Έχω πολλά να σου πω…», που κυκλοφορεί από τις 26/1/2026.

Έναν διάλογο ανάμεσα σε εμένα —μια ενήλικη γυναίκα και μητέρα— και τη δεκατριάχρονη εκδοχή του εαυτού μου.

Μια συνάντηση που δεν αφορά μόνο το παρελθόν, αλλά το πώς στεκόμαστε σήμερα δίπλα στα παιδιά μας

''Εχω πολλά να σου πω''

«48 αποκαλυπτικά (και φροντιστικά)

ραντεβού με το εσωτερικό μου παιδί

για να ξανασυναντήσεις,

να αγκαλιάσεις

και να ενδυναμώσεις

τον αυθεντικό σου εαυτό»

.

Η παγίδα της τελειότητας

Πόσοι γονείς ζούμε παγιδευμένοι σε μια φανταστική εικόνα “τέλειας γονεϊκότητας”;

Όπου δεν επιτρέπεται το λάθος, ούτε η κόπωση, ούτε το "δεν ξέρω".

Όταν πιστεύουμε ότι κάποιοι άλλοι τα καταφέρνουν τέλεια, τότε εμφανίζεται η ενοχή, το αίσθημα αποτυχίας... Κάθε δυσκολία γίνεται απόδειξη ότι «δεν είμαι αρκετός».

Δεν υπάρχει τέλειος γονιός.

Υπάρχει μόνο αληθινός γονιός.

Ένας γονιός που:

νιώθει

κάνει λάθη

ζητά συγγνώμη

επανορθώνει

μαθαίνει και εξελίσσεται

Η ασφάλεια του παιδιού μας δεν χτίζεται στην τελειότητα.

Χτίζεται στη ΣΧΕΣΗ..

Στην Αλήθεια και στη Σύνδεση...

Εσένα, ποιο «πρέπει» της γονεϊκότητας σε πιέζει περισσότερο αυτή την περίοδο;

-------------------------------------------------

Αν αυτό που διάβασες σε αγγίζει…

Αν νιώθεις ότι προσπαθείς να είσαι ήρεμος/η αλλά τελικά ξεσπάς και πληγώνεσαι (και πληγώνεις)…

Αν θέλεις πρακτικά εργαλεία για να ρυθμίζεις τις αντιδράσεις σου χωρίς να χάνεις τη σύνδεση με το παιδί σου…

Τότε το σεμινάριο “Γονεϊκά Ξεσπάσματα & Έντονες Αντιδράσεις” είναι για εσένα.

Δεν έρχεται να σε “διορθώσει”. Έρχεται να σε στηρίξει.

Να σου δείξει τι συμβαίνει μέσα σου όταν χάνεις την ψυχραιμία σου και πώς να ανταποκρίνεσαι με ρύθμιση και επίγνωση.

Παρακολούθησε το σεμινάριο live στις 13/2/2026 ή στο δικό σου χρόνο σε εκπαιδευτική πλατφόρμα ( 100% Εγγύηση Επιστροφής Χρημάτων)


Είμαστε οι εργαλειοθήκες των παιδιών μας

Τα παιδιά δεν μαθαίνουν από όσα τους λέμε, αλλά από όσα είμαστε.
O εγκέφαλος του παιδιού χτίζεται μέσα στη σχέση: μέσα από το βλέμμα μας, τον τόνο της φωνής μας, τον τρόπο που αντέχουμε τα συναισθήματά του — και τα δικά μας…

«Μα στενοχωριέται τόσο πολύ όταν του λέω “όχι”...

«Μα στενοχωριέται τόσο πολύ όταν του λέω “όχι”… Ηθελε τόσο πολύ να αγοράσουμε το παιχνίδι»

Βοηθάμε το παιδί ομως αν τελικά αγοράζουμε το παιχνίδι ενώ είχαμε πει όχι και είχαμε εξηγήσει τους λόγους πριν;

Η ματαίωση είναι μέρος της ζωής και στο παραδειγμα μας, η ματαίωση δεν αφορά μια ανάγκη του παιδιού αλλά μία επιθυμία.

Το παιδί δεν έχει αναγκη από ένα “ναι” για να μη θυμώσει ή να μη κλαίει.

Αντίθετα έχει ανάγκη από εναν ενήλικα δίπλα του που θα του πει:

«Καταλαβαίνω ότι στενοχωριέσαι πολύ.
Είναι δύσκολο όταν θέλεις κάτι και δεν μπορείς να το έχεις. Είμαι εδώ. Και ξέρεις κάτι; Μπορούμε να παρουμε μία φωτογραφία και να σου πάρω το παιχνίδι στα γενέθλιά σου.»

Ετσι το παιδί μαθαίνει ότι το “όχι” δεν είναι απόρριψη. Και ότι τα δύσκολα συναισθήματα δεν είναι απειλή…

Αν προσπαθούμε να αποτρέψουμε κάθε απογοήτευση, το παιδί δεν μαθαίνει πως να διαχειριστεί την ματαίωση.

Αντί να το προστατεύσουμε από την απογοήτευση,
ας το βοηθάμε να την βιώνει και να την αντιμετωπίσει.
Με παρουσία. Με σεβασμό. Με ενσυναίσθηση.



Στο σεμινάριο “Όρια & Συνεργασία”
θα δουλέψουμε βήμα-βήμα πώς να θέτεις όρια
χωρίς φωνές, χωρίς ενοχές, με τρόπο που σέβεται το παιδί.

Κατέβασε τώρα την αφίσα της αυτοφροντίδας σου ως γονέας!

Αυτή η αφίσα είναι μια μικρή υπενθύμιση αυτοφροντίδας για τις μέρες που πιέζεσαι ή ξεχνάς τον εαυτό σου.

Για να σταματήσεις για λίγο. Να ακούσεις. Να φροντίσεις. Να αγκαλιάσεις — πρώτα εσένα.

Γιατί μόνο όταν φροντίζεις εσένα, μπορείς να είσαι πραγματικά παρών για το παιδί σου.

📥 Κατέβασέ την, τύπωσέ την, βάλε τη σε ένα σημείο που τη χρειάζεσαι.

Ποια είναι τα κόκκινα όρια;

Υπάρχουν 4 κατηγορίες ορίων γύρω γύρω από το εκπαιδευτικό κάδρο της οικογένειας.

Μέσα στο κάδρο, τα παιδιά “ζωγραφίζουν” ελεύθερα και μεγαλώνουν με ασφάλεια ενώ μπορούν να εξερευνήσουν το περιβάλλον τους.

Θέλω να σου πω σήμερα για την κόκκινη κατηγορία.

Όπως βλέπεις στην εικόνα οι πινελιές των παιδιών δεν μπορούν να βγουν από το κάδρο.

Επισης βλέπεις ότι η κόκκινη γραμμή είναι πιο παχιά.

Γιατι;

Η κόκκινη πλευρά απεικονίζει τα αδιαπραγμάτευτα όρια και κανόνες.

Τι ισχύει για τους κόκκινους κανόνες;

Πρέπει να είναι λίγοι σε αριθμό.
Ισχύουν για όλους, πάντα & παντού (ακόμη και στα σπίτια των άλλων).
Η μη συμμόρφωση απαιτεί άμεση αντίδραση εκ μέρους μας → χρησιμοποιώ ένα σταθερό τόνο και μία τρυφερή δύναμη χωρίς βία για να αποτρέψω την πράξη.
Χρειάζεται να είμαστε σίγουροι για αυτούς τους κανόνες και να τα έχουμε σκεφτεί και
αποφασίσει μαζί με τον άλλο γονέα.

Ποιοι είναι κατά τη γνώμη σου οι αδιαπραγμάτευτοι κανόνες; Γράψε στα σχόλια τι νομίζεις ότι περιλαμβάνουν.

—————————

Αν θέλεις να Κατανοήσεις τα όρια – Τι είναι πραγματικά, γιατί είναι απαραίτητα και πότε πρέπει να τα θέτεις, να διακρίνεις τις 4 κατηγορίες ορίων – Ώστε να ξέρεις πότε να επιμείνεις και πότε να αφήσεις χώρο στη διαπραγμάτευση (για να μην είσαι ούτε ελαστικός/η ούτε υπερβολικά αυστηρός/η)
Θέτεις όρια που γίνονται αποδεκτά – Χωρίς τιμωρίες, φωνές ή απειλές…

… τότε σε περιμένω στο σεμινάριο για τα όρια και τη συνεργασία που δημιούργησα ειδικά για τους γονείς με παιδιά από 1,5 έως 7 ετών.