Aν συναντούσες τον έφηβό σου εαυτό, τι θα του έλεγες;

Έχεις σκεφτεί ποτέ τι θα γινόταν αν μπορούσες να συνομιλήσεις με τον δεκατριάχρονο εαυτό σου;

Αν καθόσασταν σε ένα τραπέζι και τα λέγατε; Πώς θα τον κοίταζες;

Πώς θα σε κοίταζε; Πώς θα ήταν η ματιά σας; Ποιος
θα μίλαγε πρώτος; Τι θα του έλεγες; Τι θα σου έλεγε
εκείνος; Για τις ανάγκες, τα όνειρα, τις δυσκολίες, τα
συναισθήματά του; Και κυρίως πώς θα νιώθατε;

Ε, κάπως έτσι, ήρθε στη ζωή μου, λοιπόν, η μικρή Ελένη, δεκατριών ετών, εκείνη την καλοκαιρινή ημέρα.

Έτσι, ξαφνικά, απροειδοποίητα, ελαφριά. Ήρθε να με συναντήσει, εμένα, λίγο πριν κλείσω τα σαράντα…

Και ενώ υπήρχε αμηχανία μεταξύ μας στην
αρχή, γρήγορα νιώσαμε ότι είχαμε πολλά να μοιραστούμε. Πολλά που δεν είχαμε πει ποτέ. Πολλά που δεν ξέραμε ότι είχαμε να πούμε…

Και έτσι, το ένα ραντεβού έφερε το άλλο. Κανονισμένα ραντεβού στην αρχή και μετά αυθόρμητα. Το ραντεβού, όμως, δεν το «έγραφα» εγώ, το γράφαμε παρέα με τη μικρή Ελένη. Δεν ήξερα ποτέ τι θα συζητούσαμε, τι θα γινόταν, τι θα πρόεκυπτε. Από μία κενή σελίδα στο Word εμφανιζόταν ο έφηβός μου εαυτός και με έπαιρνε από το χέρι.

Κάτι μαγικό γινόταν που δεν μπορώ να εξηγήσω ούτε σήμερα. Η κάθε συνάντηση μου έδινε πάντα κάτι, ένα κομμάτι μου για να το παρατηρώ.

Και έπειτα από μερικά ραντεβού, έφτιαξα έναν φάκελο στον υπολογιστή μου. Η μικρή τον ονόμασε «Έχω πολλά να σου πω…».

————-
Αυτό είναι ένα απόσπασμα από τον πρόλογο του νέου μου βιβλίου «έχω πολλά να σου πω» . Τελικά το όνομα του φακέλου δεν άλλαξε… έμεινε ο αυθόρμητος τίτλος που δημιούργησα εκείνο το καλοκαίρι του 23

Σου έχω μια ερώτηση. Θέλω να απαντήσεις αυθόρμητα…

Αλήθεια, τι θα ήθελες να πεις στον 13χρονο σου εαυτό αν τον συναντούσες; Φαντάσου… πάτε για ένα καφέ οι δυο σας…
Δεν υπάρχει σωστό ή λαθος, Γράψε στα σχόλια αυτό που νιώθεις και φαντάζεσαι.

«Δεν θέλω να πάω σχολείο αύριο.»

«Δεν θέλω να πάω σχολείο αύριο.» (Φαντάζομαι ότι το έχεις ξανακούσει αυτό… )

Τι γίνεται αλήθεια;

Εμείς, συχνά, επειδή ταραζόμαστε κάπως ή δεν έχουμε ενέργεια, βιαζόμαστε να απαντήσουμε / να λύσουμε το πρόβλημα.

«Γιατί; Κάποιος σε ενοχλεί;»
(Κάνουμε βιαστικά κλειστές ερωτήσεις)

«Μα αφού τα πας καλά στο σχολείο»
(ερμηνεύουμε)

«Μα δεν γίνεται να μην πας. Όλα τα παιδάκια πάνε… κι εμείς πάμε στη δουλειά.»
(Κάνουμε κύρηγμα)

«Έλα τώρα, πάλι τα ίδια…»
(μειώνουμε το συναίσθημα)

«Αν δεν πας, τι θα πει η δασκάλα;»
(πιέζουμε, φοβίζουμε)

& αλλά τέτοια

Το πρόβλημα του παιδιού μοιάζει με κρεμμύδι.

Και τι γίνεται; Οταν μένουμε στην επιφάνεια, μένουμε και μακριά από το αληθινό του βίωμα / πρόβλημα.

Όταν όμως σταθούμε και ακούσουμε πραγματικά, αλήθεια, με την καρδιά, το σώμα ΚΑΙ το μυαλό:
χωρίς να διορθώσουμε,
Χωρίς να καθησυχάσουμε αμέσως,
χωρίς να εξηγήσουμε,
χωρίς να δώσουμε λύσεις ή συμβουλές

τότε το παιδί αρχίζει σιγά σιγά να ξεφλουδίζει:

«Δεν μου αρέσει το σχολείο…» (επίπεδο 2 - κίτρινο εδώ)
«Κανείς δεν παίζει μαζί μου… ( επίπεδο 3 - πορτοκαλί εδώ)
«Νιώθω μόνο και ότι δεν με βλέπουν…» (επίπεδο 4- κεντρικό πρόβλημα- κόκκινο εδώ)
Και τελικά η ανάγκη από πίσω είναι : «Θέλω να νιώθω σημαντικός/ή και ασφαλής.»

Όταν ακούμε πραγματικά το παιδί δεν του λύνουμε το πρόβλημα αλλά του δίνουμε χώρο να εκφράσει τα συναισθήματα του, τις ανάγκες του… έτσι ενδυναμώνεται γιατί ξεκαθαρίζει τι του συμβαίνει και μπορεί να βρει λύσεις (μόνο του ή μαζί μας)

Πριν όμως φτάσουμε εκεί, υπάρχει κάτι πολύ βασικό:
να δούμε τα εμπόδια που βάζουμε εμείς ως γονείς στην επικοινωνία.

Όλα εκείνα που λέμε αυθόρμητα, με καλή πρόθεση,
αλλά τελικά κλείνουν τον διάλογο αντί να τον ανοίγουν.

Αυτό ακριβώς θα δουλέψουμε στο εργαστήριο “Πώς να ακούς το παιδί σου έτσι ώστε να καλλιεργήσετε μία βαθιά σχέση κατανόησης & εμπιστοσύνης” (αν σε ενδιαφέρει γράψε «εργαστήριο» στα σχόλια, υπάρχουν λίγες θέσεις ακόμα)

Και τώρα έχω μια ερώτηση για εσένα:
τι απαντάς αυθόρμητα όταν το παιδί σου σου λέει:
«δεν θέλω να πάω σχολείο αύριο»;
Πες μας στα σχόλια ειλικρινά τι σου έρχεται να απαντήσεις αυθόρμητα.

« Η Μαρία δεν παίζει πια μαζί μου…»

« Η Μαρία δεν παίζει πια μαζί μου…»

Κι εκείνη ακριβώς τη στιγμή, ως γονέας —με καλή πρόθεση— φοράω το καπέλο του ερευνητή:
«Από πότε;»
«Έγινε κάτι;»
«Τι της έκανες;»
«Τσακωθήκατε;»

Τι συμβαίνει όμως; Όπως δείχνει και η εικόνα, ο μεγεθυντικός φακός μπαίνει ανάμεσα σε μένα και το παιδί.

Γιατί;
Το παιδί μιλάει με το συναίσθημα και εγώ απαντάω με το μυαλό.

Το παιδί δεν ήρθε να δώσει αναφορά.
Ήρθε να πει:
«Στενοχωριέμαι… Κάτι μέσα μου είναι δύσκολο»

Η «ανάκριση» εκείνη τη στιγμή:
• διακόπτει τη συναισθηματική σύνδεση
• κάνει το παιδί να νιώθει ότι πρέπει να αποδείξει το βίωμά του
• μεταφέρει το μήνυμα «πριν σε καταλάβω, χρειάζομαι στοιχεία»
• κλείνει την καρδιά, αντί να την ανοίγει

Το παιδί πρώτα χρειάζεται παρουσία, όχι ερωτήσεις.
Χρειάζεται να νιώσει ότι:
«Σε ακούω»
«Είμαι εδώ»
«Αυτό που νιώθεις έχει σημασία»

Οι ερωτήσεις μπορούν να έρθουν αργότερα.

Μαμά, μπαμπά,
Άσε τον μεγεθυντικό φακό κάτω.
Άκου πρώτα τι έχει να πει η καρδιά μου...

Εσύ, τι θα απαντούσες αυθόρμητα αν το παιδί σου σου έλεγε «η Μαρία δεν παίζει πια μαζί μου…»; Γράψε στα σχόλια

«Αν δεν φωνάξω, δεν ακούει.»

«Αν δεν φωνάξω, δεν ακούει.»

Αλλά… είναι όντως έτσι;

Όταν φτάνουμε να φωνάζουμε σε ένα παιδί, δεν είναι επειδή το παιδί δεν «ακούει», δεν συνεργάστηκε ή συμπεριφέρθηκε «ακατάλληλα».

Είναι γιατί εκείνη τη στιγμή δεν καταφέραμε να ρυθμίσουμε το δικό μας στρες.

Οι φωνές μας αντανακλούν τη δική μας δυσκολία. Τότε είναι που νιώθουμε ανήμποροι, χωρίς έλεγχο.

Και ίσως, χωρίς καν να το συνειδητοποιούμε, να ξυπνούν μέσα μας εμπειρίες από όσα ζήσαμε όταν ήμασταν παιδιά.

Οι έρευνες το επιβεβαιώνουν: οι γονείς που ρυθμίζουν καλύτερα τα συναισθήματά τους φωνάζουν και τιμωρούν λιγότερο. Και όταν ο γονιός ρυθμίζεται, το παιδί μαθαίνει κι εκείνο να ρυθμίζει καλύτερα τα δικά του συναισθήματα.

Όταν, ως γονείς, καλλιεργούμε τη ρύθμιση των συναισθημάτων και του στρες μας, ανοίγει ο δρόμος για μια πιο ήρεμη και πιο τρυφερή ανατροφή.

Δώσε ραντεβού στο παιδί μέσα σου... Έχει πολλά να σου πει...

Έχεις πιάσει ποτέ τον εαυτό σου να αντιδρά με το παιδί πιο έντονα απ’ όσο θα ήθελες;

Το παιδί λέει ή κάνει κάτι μικρό κι όμως μέσα σου ανεβαίνει θυμός, ένταση, μια πίεση που δεν ταιριάζει με τη στιγμή.

Σαν να μην είναι μόνο αυτό που συμβαίνει τώρα.

Όπως επισημαίνει και η Ιζαμπέλ Φιλιόζα, στη σχέση με το παιδί μας κουβαλάμε πάντα το δικό μας βίωμα.

Λέξεις που ακούσαμε.

Ταμπέλες που μας φόρεσαν.

Στιγμές που δεν ακουστήκαμε.

Και όταν όλα αυτά δεν έχουν βρει χώρο, συχνά εμφανίζονται —χωρίς να το καταλάβουμε— και στη σχέση με το παιδί μας.

Γι’ αυτό η σύνδεση με το εσωτερικό μας παιδί μάς βοηθά να στεκόμαστε πιο παρόντες ως γονείς.

Να μαλακώνουμε.

Να αντιδρούμε λιγότερο.

Να βλέπουμε το παιδί μας με περισσότερη εμπιστοσύνη.

Αυτά (και άλλα) πραγματεύεται το νέο μου βιβλίο «Έχω πολλά να σου πω…», που κυκλοφορεί από τις 26/1/2026.

Έναν διάλογο ανάμεσα σε εμένα —μια ενήλικη γυναίκα και μητέρα— και τη δεκατριάχρονη εκδοχή του εαυτού μου.

Μια συνάντηση που δεν αφορά μόνο το παρελθόν, αλλά το πώς στεκόμαστε σήμερα δίπλα στα παιδιά μας

''Εχω πολλά να σου πω''

«48 αποκαλυπτικά (και φροντιστικά)

ραντεβού με το εσωτερικό μου παιδί

για να ξανασυναντήσεις,

να αγκαλιάσεις

και να ενδυναμώσεις

τον αυθεντικό σου εαυτό»

.

Από πού ξεκινά η διαπαιδαγώγηση ενός παιδιού;

Η παγίδα της τελειότητας

Πόσοι γονείς ζούμε παγιδευμένοι σε μια φανταστική εικόνα “τέλειας γονεϊκότητας”;

Όπου δεν επιτρέπεται το λάθος, ούτε η κόπωση, ούτε το "δεν ξέρω".

Όταν πιστεύουμε ότι κάποιοι άλλοι τα καταφέρνουν τέλεια, τότε εμφανίζεται η ενοχή, το αίσθημα αποτυχίας... Κάθε δυσκολία γίνεται απόδειξη ότι «δεν είμαι αρκετός».

Δεν υπάρχει τέλειος γονιός.

Υπάρχει μόνο αληθινός γονιός.

Ένας γονιός που:

νιώθει

κάνει λάθη

ζητά συγγνώμη

επανορθώνει

μαθαίνει και εξελίσσεται

Η ασφάλεια του παιδιού μας δεν χτίζεται στην τελειότητα.

Χτίζεται στη ΣΧΕΣΗ..

Στην Αλήθεια και στη Σύνδεση...

Εσένα, ποιο «πρέπει» της γονεϊκότητας σε πιέζει περισσότερο αυτή την περίοδο;

-------------------------------------------------

Αν αυτό που διάβασες σε αγγίζει…

Αν νιώθεις ότι προσπαθείς να είσαι ήρεμος/η αλλά τελικά ξεσπάς και πληγώνεσαι (και πληγώνεις)…

Αν θέλεις πρακτικά εργαλεία για να ρυθμίζεις τις αντιδράσεις σου χωρίς να χάνεις τη σύνδεση με το παιδί σου…

Τότε το σεμινάριο “Γονεϊκά Ξεσπάσματα & Έντονες Αντιδράσεις” είναι για εσένα.

Δεν έρχεται να σε “διορθώσει”. Έρχεται να σε στηρίξει.

Να σου δείξει τι συμβαίνει μέσα σου όταν χάνεις την ψυχραιμία σου και πώς να ανταποκρίνεσαι με ρύθμιση και επίγνωση.

Παρακολούθησε το σεμινάριο live στις 13/2/2026 ή στο δικό σου χρόνο σε εκπαιδευτική πλατφόρμα ( 100% Εγγύηση Επιστροφής Χρημάτων)

Είμαστε οι εργαλειοθήκες των παιδιών μας

Τα παιδιά δεν μαθαίνουν από όσα τους λέμε, αλλά από όσα είμαστε.
O εγκέφαλος του παιδιού χτίζεται μέσα στη σχέση: μέσα από το βλέμμα μας, τον τόνο της φωνής μας, τον τρόπο που αντέχουμε τα συναισθήματά του — και τα δικά μας…

«Μα στενοχωριέται τόσο πολύ όταν του λέω “όχι”...

«Μα στενοχωριέται τόσο πολύ όταν του λέω “όχι”… Ηθελε τόσο πολύ να αγοράσουμε το παιχνίδι»

Βοηθάμε το παιδί ομως αν τελικά αγοράζουμε το παιχνίδι ενώ είχαμε πει όχι και είχαμε εξηγήσει τους λόγους πριν;

Η ματαίωση είναι μέρος της ζωής και στο παραδειγμα μας, η ματαίωση δεν αφορά μια ανάγκη του παιδιού αλλά μία επιθυμία.

Το παιδί δεν έχει αναγκη από ένα “ναι” για να μη θυμώσει ή να μη κλαίει.

Αντίθετα έχει ανάγκη από εναν ενήλικα δίπλα του που θα του πει:

«Καταλαβαίνω ότι στενοχωριέσαι πολύ.
Είναι δύσκολο όταν θέλεις κάτι και δεν μπορείς να το έχεις. Είμαι εδώ. Και ξέρεις κάτι; Μπορούμε να παρουμε μία φωτογραφία και να σου πάρω το παιχνίδι στα γενέθλιά σου.»

Ετσι το παιδί μαθαίνει ότι το “όχι” δεν είναι απόρριψη. Και ότι τα δύσκολα συναισθήματα δεν είναι απειλή…

Αν προσπαθούμε να αποτρέψουμε κάθε απογοήτευση, το παιδί δεν μαθαίνει πως να διαχειριστεί την ματαίωση.

Αντί να το προστατεύσουμε από την απογοήτευση,
ας το βοηθάμε να την βιώνει και να την αντιμετωπίσει.
Με παρουσία. Με σεβασμό. Με ενσυναίσθηση.

⸻

Στο σεμινάριο “Όρια & Συνεργασία”
θα δουλέψουμε βήμα-βήμα πώς να θέτεις όρια
χωρίς φωνές, χωρίς ενοχές, με τρόπο που σέβεται το παιδί.

Κατέβασε τώρα την αφίσα της αυτοφροντίδας σου ως γονέας!

Αυτή η αφίσα είναι μια μικρή υπενθύμιση αυτοφροντίδας για τις μέρες που πιέζεσαι ή ξεχνάς τον εαυτό σου.

Για να σταματήσεις για λίγο. Να ακούσεις. Να φροντίσεις. Να αγκαλιάσεις — πρώτα εσένα.

Γιατί μόνο όταν φροντίζεις εσένα, μπορείς να είσαι πραγματικά παρών για το παιδί σου.

📥 Κατέβασέ την, τύπωσέ την, βάλε τη σε ένα σημείο που τη χρειάζεσαι.

Ποια είναι τα κόκκινα όρια;

Υπάρχουν 4 κατηγορίες ορίων γύρω γύρω από το εκπαιδευτικό κάδρο της οικογένειας.

Μέσα στο κάδρο, τα παιδιά “ζωγραφίζουν” ελεύθερα και μεγαλώνουν με ασφάλεια ενώ μπορούν να εξερευνήσουν το περιβάλλον τους.

Θέλω να σου πω σήμερα για την κόκκινη κατηγορία.

Όπως βλέπεις στην εικόνα οι πινελιές των παιδιών δεν μπορούν να βγουν από το κάδρο.

Επισης βλέπεις ότι η κόκκινη γραμμή είναι πιο παχιά.

Γιατι;

Η κόκκινη πλευρά απεικονίζει τα αδιαπραγμάτευτα όρια και κανόνες.

Τι ισχύει για τους κόκκινους κανόνες;

Πρέπει να είναι λίγοι σε αριθμό.
Ισχύουν για όλους, πάντα & παντού (ακόμη και στα σπίτια των άλλων).
Η μη συμμόρφωση απαιτεί άμεση αντίδραση εκ μέρους μας → χρησιμοποιώ ένα σταθερό τόνο και μία τρυφερή δύναμη χωρίς βία για να αποτρέψω την πράξη.
Χρειάζεται να είμαστε σίγουροι για αυτούς τους κανόνες και να τα έχουμε σκεφτεί και
αποφασίσει μαζί με τον άλλο γονέα.

Ποιοι είναι κατά τη γνώμη σου οι αδιαπραγμάτευτοι κανόνες; Γράψε στα σχόλια τι νομίζεις ότι περιλαμβάνουν.

—————————

Αν θέλεις να Κατανοήσεις τα όρια – Τι είναι πραγματικά, γιατί είναι απαραίτητα και πότε πρέπει να τα θέτεις, να διακρίνεις τις 4 κατηγορίες ορίων – Ώστε να ξέρεις πότε να επιμείνεις και πότε να αφήσεις χώρο στη διαπραγμάτευση (για να μην είσαι ούτε ελαστικός/η ούτε υπερβολικά αυστηρός/η)
Θέτεις όρια που γίνονται αποδεκτά – Χωρίς τιμωρίες, φωνές ή απειλές…

… τότε σε περιμένω στο σεμινάριο για τα όρια και τη συνεργασία που δημιούργησα ειδικά για τους γονείς με παιδιά από 1,5 έως 7 ετών.

5 συμβουλές για να διαχειριστείς τα ξεσπάσματα του παιδιού σου

Τα ξεσπάσματα των παιδιών είναι μια φυσιολογική αλλά δύσκολη φάση της ανάπτυξης. Ακολουθούν μερικές χρήσιμες συμβουλές που μπορούν να σε βοηθήσουν να τα διαχειριστείς με ηρεμία και ενσυναίσθηση.

ζωγραφια απο το βιβλιο μου για γονεισ ''Μαμα, μπαμπά, μ'ακουτε΄;''

1/ Χρησιμοποίησε Μάντρα για αυτοέλεγχο

Χρειάζεται να έχεις κατά νου ότι η ικανότητα αυτοελέγχου του παιδιού είναι ακόμα πολύ ανώριμη. Επομένως, δεν φταις εσύ αν το παιδί δυσκολεύεται να διαχειριστεί τα συναισθήματά του. Δεν είναι θέμα έλλειψης ορίων ή έλλειψη εκπαίδευσης.

Μπορείς να έχεις στο μυαλό σου μερικά μάντρα, που θα σε βοηθήσουν να αποστασιοποιηθείς από την κατάσταση:

"Δεν είναι εναντίον μου’’

"Είναι μόνο 4-5 ετών’’

‘‘Τι χρειάζεται; / Tι κρύβει το παγόβουνο; / Ποια ανάγκη του δεν καλύπτεται;"

2/ Διατήρησε την ψυχραιμία σου

• Μην φωνάζεις στο παιδί: “Σταμάτα τώρα! Ηρέμησε!’’

• Απέφυγε να το ταπεινώσεις με σχόλια όπως: «Είσαι πολύ κλαψιάρικο».

• Μην του τραβάς το χέρι, μην το σπρώχνεις και μην το στέλνεις στο δωμάτιό του για τιμωρία - το παιδί δεν το κάνει επίτηδες για να μας εκνευρίσει. Αυτή η συμπεριφορά είναι ένα φυσιολογικό κομμάτι της ανάπτυξής του.

3/ Όταν το παιδί είναι έτοιμο, πρόσφερέ του μία αγκαλιά

Σε γενικές γραμμές, δεν μπορείς να κάνεις τίποτα κατά τη διάρκεια της κορύφωσης του θυμού… Είναι πολύ απογοητευτικό για μας αλλά το να επιχειρηματολογούμε με το παιδί και να του μιλάμε εκείνη την ώρα είναι τελείως άχρηστο.

Ο n° 1 στόχος είναι να παραμείνεις εσύ ήρεμος/η και να περιμένεις να περάσει η καταιγίδα.

Μόλις το ξέσπασμα υποχωρήσει, μπορείς να προτείνεις μια αγκαλιά για να βοηθήσεις το παιδί να ηρεμήσει. Η αγκαλιά μπορεί να κάνει το παιδί να νιώσει ασφάλεια και κατανόηση, κάτι που είναι απαραίτητο μετά από ένα τέτοιο ξέσπασμα.

4/ Βάλε λόγια στο χάος του

ζωγραφια απο το βιβλιο μου για γονεισ ''Μαμα, μπαμπά, μ'ακουτε΄;''

• Για παράδειγμα, πες: ‘‘Φαίνεσαι θυμωμένος επειδή σου αρνήθηκα αυτό το μπισκότο σοκολάτας’’

• Ενδεχομένως κάνε τη σύνδεση με τις ανάγκες του παιδιού: «ίσως πεινάς τώρα… είναι η ώρα να φάμε φαγητό…’’

Μπορείς επίσης να πεις με λόγια τα δικά σου συναισθήματα: ‘‘Όταν είσαι θυμωμένος, θέλω να σε βοηθήσω αλλά δεν ξέρω τι να κάνω.’’

5/ Αν φώναξες στο παιδί, μη διστάσεις να του ζητήσεις συγνώμη

Όλοι κάνουμε λάθη και η ειλικρίνεια και η αγάπη είναι το καλύτερο που μπορούμε να προσφέρουμε στα παιδιά μας.

‘Λυπάμαι που φώναξα…. πρέπει να φοβήθηκες.’’

‘‘Βλέπεις, μερικές φορές δυσκολεύομαι κι εγώ να διαχειριστώ τα συναισθήματά μου.’’

Παράλληλα, πρέπει να καθησυχάσουμε το παιδί ότι δεν ήταν εναντίον του, ότι δεν φταίει που θύμωσε, αλλά μάλλον να εξηγήσουμε γιατί η κατάσταση ήταν έτσι (πχ: δεν μπορεί να φάει μπισκότα πριν το μεσημεριανό). Αυτό βοηθάει στην επανασύνδεση με το παιδί και ταυτόχρονα στην ανάπτυξη της συναισθηματικής του νοημόσύνης.

Και μη ξεχνάς να είσαι συμπονετικός/ή με τον εαυτό σου". Δεν είναι εύκολο να δώσεις στο παιδί σου αυτά που δεν πήρες εσύ ως παιδί!

---

Πώς θα σου φαινόταν αν οι δύσκολες στιγμές με το παιδί σου μετατρέπονταν σε ευκαιρίες για σύνδεση; 😊

Τα ξεσπάσματα είναι μια από τις μεγαλύτερες προκλήσεις για τους γονείς. Όταν το παιδί σου κλαίει, φωνάζει, πέφτει κάτω ή σε χτυπάει, μπορεί να νιώθεις ανήμπορος/η, εξαντλημένος/η ή ακόμα και απογοητευμένος/η. 😞

👉 Τι θα έλεγες αν υπήρχε ένας τρόπος να διαχειρίζεσαι αυτές τις στιγμές με ηρεμία, αυτοπεποίθηση και χωρίς ενοχές;

Το σεμινάριο ‘‘Παιδικά Ξεσπάσματα & δύσκολες συμπεριφορές’’ θα σου δώσει ξεκάθαρα βήματα ώστε:

✅ Να νιώθεις σίγουρος/η για το πώς να αντιδράς όταν το παιδί σου ξεσπά, χωρίς να φωνάζεις ή να χάνεις την ψυχραιμία σου

✅ Να ξέρεις τι να κάνεις όταν το παιδί σου χτυπάει, αντιμιλάει ή επιμένει σε κάτι που δεν μπορεί να γίνει

✅ Να κατανοήσεις τι κρύβεται πίσω από το ξέσπασμα και πώς να το διαχειριστείς αποτελεσματικά

✅ Να σταματήσεις να νιώθεις τύψεις για τον τρόπο που αντιδράς – και να έχεις ξεκάθαρα βήματα για να επανορθώνεις χωρίς να ακυρώνεις τα όριά σου

✅ Να μπορείς να διαχειριστείς τις κρίσεις θυμού ακόμα και μπροστά σε άλλους, χωρίς ντροπή ή άγχος

Γιατί το παιδί μου είναι τόσο αργό όταν του ζητάω να κάνει κάτι;

Αν έχεις πιάσει τον εαυτό σου να σκέφτεται, «γιατί κάνει τόση ώρα πια για να κάνει κάτι τόσο απλό… η εξήγηση είναι απολύτως βιολογική.

🧠 Ο εγκέφαλος του παιδιού είναι… αργός (ακόμη!)

Ο παιδικός εγκέφαλος δεν έχει ολοκληρώσει τη διαδικασία της μυελίνωσης, δηλαδή το «ντύσιμο» των νευρικών ινών με μυελίνη – μια ουσία που επιταχύνει τη νευρική αγωγιμότητα.

• Στα μικρά παιδιά, η ταχύτητα μετάδοσης των σημάτων είναι περίπου 2 μέτρα/δευτερόλεπτο. (δηλαδή 7 χλμ/ώρα)

• Στους ενήλικες, φτάνει περίπου τα 50 μέτρα/δευτερόλεπτο (δηλαδή 180 χλμ/ώρα)

  Η διαδικασία της μυελίνωσης (δηλαδή η δημιουργία της μυελίνης) είναι πολύ αργή. Μάλιστα, οι περιοχές του εγκεφάλου που εμπλέκονται στον συλλογισμό και τον συναισθηματικό έλεγχο είναι αυτές που “μυελινώνονται” τελευταίες, μετά την εφηβεία.

🧠 Το παιδί δεν κάνει μία διεργασία — κάνει πέντε!

Όταν λες «Μαρία, μάζεψε τα παιχνίδια σου», το παιδί πρέπει να:

1. Ακούσει τη φωνή σου (σε θορυβώδες περιβάλλον αυτό δυσκολεύει).

2. Αποκωδικοποιήσει το αίτημα.

3. Κρατήσει στη μνήμη αυτό που είπες. Η παραμικρή περισπαστική λεπτομέρεια (ένα παιχνίδι, ένα φως, ένα έντομο…) μπορεί να διακόψει τη διαδικασία.

4. Μετατρέψει λόγια σε πράξη (λεκτικό → κινητικό).

5. Οργανώσει ποιο παιχνίδι μπαίνει πού (αφηρημένη σκέψη – πολύ δύσκολη για μικρές ηλικίες).

Μία ιδέα: να περιμένουμε 5 δευτερόλεπτα

Επειδή ο παιδικός εγκέφαλος επεξεργάζεται την πληροφορία με χαμηλότερη ταχύτητα, προτείνεται δίνουμε απλές, καθαρές οδηγίες και να αφήνουμε τουλάχιστον 5 δευτερόλεπτα μετά από μια οδηγία.

Καθώς το παιδί μεγαλώνει, ο εγκέφαλός γίνεται όλο και πιο γρήγορος.
Και αργότερα, με το πέρασμα του χρόνου, η δική μας μυελίνη φθείρεται… έτσι κάποια μέρα τα παιδιά μας θα σκέφτονται πιο γρήγορα από εμάς!

Μαμά, πάω μέχρι εκείνους τους βράχους κι έρχομαι, εντάξει;

« Μαμά πάω μέχρι εκείνους τους βράχους κι έρχομαι, εντάξει;»

«Αααα… Εεεε… Τόσο μακριά;»

[Από μέσα]

- Κάτσε, το «τόσο μακριά;» δεν είναι απάντηση… είναι ερώτηση.

- Και τι να της πω τώρα;

- Μμμ… μου αγχώνεσαι, ε;

- Όχι… βασικά… λίγο.

- Κι από την άλλη το παιδί χρειάζεται εμπιστοσύνη, ειδικά τώρα που γίνεται έφηβη…

- Ξέρω… αλλά…

- Αλλά… μήπως να διαχειριζόσουν το δικό σου άγχος, γλυκιά μου; Για να αφήνεις το παιδί σου να κάνει τα δικά του βήματα; Γιατί αλλιώς το πνίγεις εσύ το παιδί… και όχι η θάλασσα… λέω τώρα…

- Άντε πάλι, μου τα πετάς στα μούτρα όλα.

- Πρέπει να απαντήσεις στο παιδί τώρα, σε κοιτάει.

- Τι να πω;

- Πες ένα απλό «εντάξει!».

- Πας καλά; Κι αν…

- Αχ, πάλι αυτά τα «κι αν»… παρατηρείς ότι αυξάνονται όσο μεγαλώνεις;

- Ωραία, για πες εσύ που είσαι νέα…

- Αφού το παιδί ξέρει κολύμπι και νιώθει ότι μπορεί… Σου θυμίζω ότι στην ηλικία της, πήγαινες κι εσύ στους βράχους. Με θάρρος και ενθουσιασμό. Και κάθε φορά πιο μακριά. Δεν φοβόσουν τίποτα. Και έκανες τρελές βουτιές…

- Ναι, έχεις δίκιο…. Θυμάμαι…

- Τότε;

-… Δεν μπορώ να τα ελέγξω όλα. Πρέπει να αγκαλιάσω και μια δόση αβεβαιότητας… για να συλλέξει το παιδί τα «μπορώ» της. Τότε μόνο θα μεγαλώσει και θα ανθίσει.

- Αμήν…

- Τα ξέρω στη θεωρία… στην πράξη δυσκολεύομαι.

- Γι’ αυτό είμαι εδώ, δίπλα σου. Κοίτα, έφτασε ήδη στους βράχους και μας χαιρετάει!

- Τι;;; Μα δεν της είπα καν ότι συμφωνώ να πάει!

- Ε… ευτυχώς δεν περίμενε να απαντήσεις…

- Μα……

- Μαμάκια. Άντε πήγαινε να βουτήξεις, παρασκέφτεσαι και δεν κουνιέσαι.

- Είσαι εσύ μια φάτσα…

- Το εσωτερικό σου παιδί! Και έρχομαι κι εγώ για βουτιά τώρα!

«Έρχομαι αγάπη μου! Θα δεις τώρα βουτιά που θα κάνω από τους βράχους!»

Πρώτη μέρα στο σχολείο: Συγκίνηση, κλάματα και πώς τα διαχειριζόμαστε

Η πρώτη μέρα στο σχολείο: συγκίνηση, άγχος και προσδοκίες

Η πρώτη μέρα είναι γεμάτη συναισθήματα — και για τα παιδιά και για τους γονείς. Για να στηρίξουμε τα παιδιά μας (και τον εαυτό μας!) μπορούμε να ακολουθήσουμε μερικά απλά αλλά ουσιαστικά βήματα:

💡 Πρακτικά βήματα για το παιδί

❤️ Γεμίζουμε το δοχείο αγάπης του παιδιού πριν το σχολείο. Παίζουμε, κάνουμε αγκαλιές: δεν τρέχουμε.

🚗 Φεύγουμε 30-40 λεπτά νωρίτερα από το σπίτι — δεν θέλουμε πίεση χρόνου.

😢 Θυμόμαστε ότι το κλάμα είναι φυσιολογικό — ο αποχωρισμός είναι δύσκολος και το κλάμα βοηθά τα παιδιά να βρουν ισορροπία. Είναι ο φυσικός τρόπος του εγκεφάλου να αποφορτίσει το στρες.

💙 Φροντίζουμε και αποδεχόμαστε τα δικά μας συναισθήματα και το στρες μας — Είναι φυσιολογικό να νιώθουμε άγχος. Δεν πρόκειται για «εγκατάλειψη»· είναι μια πράξη εμπιστοσύνης σε ανθρώπους που έχουν εμπειρία και φροντίζουν τα παιδιά. Η ηρεμία μας «καθρεφτίζεται» στο παιδί. Όταν εμείς είμαστε ρυθμισμένοι, το παιδί νιώθει πιο ασφαλές.

🧸 Δίνουμε ένα δικό μας αντικείμενο στο παιδί (ή του ζωγραφίζουμε μια καρδιά στο χέρι) για να έχει ένα «νήμα σύνδεσης». Αυτά τα «αντικείμενα μετάβασης» λειτουργούν σαν γέφυρα ανάμεσα στο σπίτι και το σχολείο.

👋 Αποχαιρετάμε ξεκάθαρα — το παιδί χρειάζεται να ξέρει ότι θα φύγουμε αλλά και ότι θα ξαναβρεθούμε. Η σαφήνεια μειώνει την αβεβαιότητα και χτίζει εμπιστοσύνη.

🌿 Δεν πιέζουμε ούτε λέμε "είσαι μεγάλο παιδί τώρα" — δείχνουμε εμπιστοσύνη, αφήνουμε το παιδί να προσαρμοστεί με τον δικό του ρυθμό. Ο εγκέφαλός του δεν έχει ακόμα την ωριμότητα να αυτορρυθμιστεί, χρειάζεται στήριξη.

🔎 Γιατί έχουν σημασία αυτά;

✔️ Το κλάμα είναι φυσιολογικός τρόπος εκτόνωσης και προσαρμογής. Είναι ο τρόπος του παιδικού εγκεφάλου να αποφορτίσει το στρες που δεν μπορεί ακόμη να ρυθμίσει μόνος του.

✔️ Η δυσκολία βρίσκεται συχνά στη μετάβαση (το «φεύγω από το σπίτι») και όχι στο ίδιο το σχολείο. Η σαφήνεια και η ειλικρίνεια δίνουν στο παιδί αίσθηση ασφάλειας. Όταν ξέρει ότι ο γονιός φεύγει αλλά πάντα επιστρέφει, χτίζει εμπιστοσύνη.

✔️ Ο γονιός που ρυθμίζει το δικό του στρες μεταδίδει σταθερότητα. Τα συναισθήματά μας «κολλάνε» στα παιδιά μας — γι’ αυτό έχει σημασία να αποδεχόμαστε το άγχος ή τις ενοχές μας αντί να τα κρύβουμε. Είναι φυσιολογικό να νιώθουμε έτσι.

✔️ Ο εγκέφαλος του παιδιού χρειάζεται χρόνο· η προσαρμογή είναι μια διαδικασία που δεν πρέπει να επισπεύδουμε. Κάθε παιδί έχει τον δικό του ρυθμό και αυτό είναι εντάξει.

Η προσαρμογή δεν είναι μια στιγμή· είναι μια διαδικασία.

Τα παιδιά είναι πιο ευέλικτα απ’ όσο νομίζουμε. Συνήθως προσαρμόζονται πιο γρήγορα από τους ενήλικες!
Με αγάπη, σαφήνεια, υπομονή και εμπιστοσύνη, μπορούμε να γεμίζουμε το «δοχείο αγάπης» κάθε μέρα — και να κάνουμε αυτή την μετάβαση πιο εύκολη.

Αν το παιδί σου ξεκινάει τώρα το Νηπιαγωγείο ή το Δημοτικό:

• μπορείς να διαβάσεις εδώ μία δική μου ιστορία που έγραψα όταν η μεγάλη μου κόρη πήγε στην 1η Δημοτικού…

• μπορείς να διαβάσεις εδώ ένα κείμενο για την προσαρμογή από την Ψυχολόγο Ελίνα Κεπενού

---

 
Και επειδή μαζί με τη νέα σχολική χρονιά έρχονται και τα ξεσπάσματα 😮‍💨…

Γι’ αυτό και άνοιξα ξανά —μόνο για λίγες μέρες— το σεμινάριο για τα παιδικά ξεσπάσματα, ώστε να έχεις στα χέρια σου πρακτικά εργαλεία για να στηρίξεις το παιδί σου (και τον εαυτό σου!) στην καθημερινότητα.
Η προσαρμογή δεν τελειώνει την πρώτη μέρα: τα ξεσπάσματα που ακολουθούν είναι κομμάτι της διαδικασίας. Με τα σωστά εργαλεία μπορείς να τ μετατρέψεις σε ευκαιρίες σύνδεσης 💞 και κατανόησης.
Μπορείς να δεις όλο το υλικό του σεμιναρίου και τα πολλά bonuses όποτε θέλεις, στον δικό σου ρυθμό ⏳, για 6 μήνες.
👉 Δες τι καλύπτει το σεμινάριο & κάνε την εγγραφή σου τώρα εδώ

Εύχομαι καλή σχολική χρονιά στα παιδιά κι εμείς οι γονείς να έχουμε μόνιμα κατά νου το παρακάτω:

Αν η προσαρμογή στο σχολείο σε ανησυχεί, τότε διάβασε αυτό

Εικόνα: Renia Metallinou illustration

Η προσαρμογή στο σχολείο —ειδικά στις πρώτες εβδομάδες— συνδέεται ΠΟΛΥ (μη πω ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ) με το πόσο γεμάτο είναι το δοχείο αγάπης του παιδιού.

Γνωρίζεις ότι κάθε παιδί (και κάθε γονέα!) κουβαλάει μέσα του ένα αόρατο δοχείο αγάπης;

Τι έχουμε παρατηρήσει;

>>> Όταν είναι γεμάτο, το παιδί νιώθει ασφάλεια και δύναμη. Τολμά να γνωρίσει καινούριους φίλους, να μάθει, να αντιμετωπίσει προκλήσεις.

>>> Όταν όμως το δοχείο αδειάζει, εμφανίζεται άγχος, γκρίνια ή απομόνωση.

Πώς βοηθά ΑΛΗΘΕΙΑ το δοχείο της αγάπης στην προσαρμογή:

• Δίνει ασφάλεια

Ένα παιδί που φεύγει από το σπίτι με γεμάτο δοχείο κουβαλά μαζί του τη βεβαιότητα πως είναι σημαντικό και αγαπημένο. Αυτή η αίσθηση είναι σαν «αόρατο φυλαχτό» που το συνοδεύει όλη μέρα.

• Ενισχύει την αντοχή

Στο σχολείο πάντα θα υπάρχουν στιγμές που πληγώνουν: μια απογοήτευση, μια παρεξήγηση με φίλους, μια αυστηρή ματιά της δασκάλας. Όταν το δοχείο είναι γεμάτο, το παιδί έχει περισσότερη δύναμη για να αντιμετωπίσει τέτοιες στιγμές.

• Δημιουργεί όρεξη για ανακάλυψη

Ένα γεμάτο δοχείο κάνει το παιδί πιο ανοιχτό, πιο πρόθυμο να δοκιμάσει, να μάθει, να μοιραστεί. Όλο αυτό μετατρέπεται σε περιέργεια για τον κόσμο, σε όρεξη να συμμετέχει και να δημιουργεί.

Τώρα: θα μου πεις ''ωραία μας τα λες…

Πώς κάνουμε όταν τρέχουμε από το πρωί; ΞΕΡΕΙΣ ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΣΠΙΤΙ ΜΑΣ;;;;;''

Ωωωω ναι, μια χαρά ξέρω...τα έχω ζήσει... (και τα ζω ακόμα μερικές φορές!)

Θα σε απογοητεύσω: Δεν υπάρχει μαγική συνταγή… Υπάρχει ΔΟΚΙΜΑΖΩ ΚΑΙ ΠΡΟΣΠΑΘΩ. Ο καθένας προσπαθεί να βρει τρόπο για να δημιουργήσει λίγο χώρο για σύνδεση με το παιδί πριν αρχίσει η μέρα ΓΙΑΤΙ ΠΟΛΥ ΑΠΛΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΠΟΛΥ ΠΟΛΥ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ. (Ίσως από τα πιο σημαντικά πράγματα που μπορούμε να κάνουμε ως γονείς!)

Μερικές φορές αρκεί να βάλουμε το ξυπνητήρι 15 λεπτά νωρίτερα: για να χωρέσει μια αγκαλιά παραπάνω στον καναπέ ή ένα μικρό παιχνίδι... δύσκολο; Δύσκολο... αλλά...

Αυτές οι στιγμές, όσο μικρές κι αν είναι, γεμίζουν το δοχείο αγάπης περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Είναι σαν να βάζεις «καύσιμο» για να ξεκινήσει το παιδί τη μέρα του με δύναμη.

Κι επειδή τα παιδιά (κι εμείς οι γονείς!) μαθαίνουν καλύτερα μέσα από ιστορίες, το δοχείο της αγάπης έγινε παραμύθι.

«Όταν η καρδιά μου γεμίζει» είναι η δική μας ιστορία με την κόρη μου Σοφία... (πραγματικά αυτό το εργαλείο μας έχει σώσει όταν ήταν 3-4 έως 8). Είναι ένα βιβλίο για εμάς του γονείς και για παιδιά 4+, που μας θυμίζει (γιατί το ξεχνάμε συνέχεια!) ότι για να αντιμετωπίσουμε ''την τρέλα της καθημερινότητας'', το πιο σημαντικό «εφόδιο» είναι ένα δοχείο γεμάτο αγάπη.

Και τι μπορούμε να κάνουμε πρακτικά για να προετοιμαστούμε για την 1η μέρα; ΚΑΝΕ ΚΛΙΚ ΕΔΩ ή στην εικόνα παρακάτω

Εκτυπώσιμο checklist για την καλοκαιρινή βαλίτσα!

Αν ετοιμάζεστε για διακοπές ή για σαββατοκύριακο, έχουμε ετοιμάσει – μαζί με τη μεγάλη μου κόρη – κάτι που μπορεί να κάνει την προετοιμασία λίγο πιο διασκεδαστική… και πολύ πιο αυτόνομη για τα παιδιά! 🎒🌞

Πρόκειται για μία παιχνιδιάρικη λίστα για να φτιάξουν τα παιδιά μόνα τους τη βαλίτσα τους. 

Πιστεύω ότι είναι για παιδιά από 4ετών (φυσικά με λίγη βοήθεια στην αρχή!) Από περίπου αυτήν την ηλικία ξεκίνησα κι εγώ να δίνω παρόμοιες λίστες στα παιδιά μου. 

Μπορείς να την εκτυπώσεις και να την δώσεις στο παιδί σου, ώστε να φτιάξει μόνο του τη βαλίτσα του — με τη χαρά και την υπευθυνότητα που φέρνει το «ετοιμάζω κάτι δικό μου».

Η λίστα έχει χώρο για να σημειώσει το παιδί (ή εσύ) πόσα κομμάτια χρειάζεται από κάθε είδος, και στη συνέχεια μπορεί να βάζει ✔️ κάθε φορά που κάτι μπαίνει στη βαλίτσα.

Έτσι, συμμετέχει ενεργά στις οικογενειακές ετοιμασίες!

Εύχομαι να περάσετε όμορφες οικογενειακές στιγμές.

Το email σου μένει μεταξύ μας.

Email *

Επιλέγοντας αυτό το πεδίο επιβεβαιώνεις την εγγραφή σου στο Positive Parents Newsletter *

ΘΕΛΩ ΤΟ ΕΚΤΥΠΩΣΙΜΟ ΤΩΡΑ!

Σκέψεις για ένα (λίγο πιο) ανάλαφρο καλοκαίρι με τα παιδιά

Το καλοκαίρι είναι εδώ… και οι περισσότεροι από εμάς νιώθουμε (πολύ) κουρασμένοι. Τουλάχιστον έτσι απάντησαν οι περισσότεροι στο μικρό poll που έκανα στο Instagram, προχθές!

Αν αναρωτιέσαι και εσύ πώς να βρεις έναν πιο ήρεμο και ουσιαστικό ρυθμό για τις καλοκαιρινές μέρες με τα παιδιά σου, σου προτείνω να παρακολουθήσεις μια χρήσιμη συζήτηση που είχαμε με την Ελίνα Κεπενού (Ψυχολόγο – Ψυχοθεραπεύτρια) και τη Φιλιώ Κατσαρού (Σύμβουλο Ψυχικής Υγείας).

Μιλήσαμε για:
🌞 Τις προσδοκίες και τις ανάγκες μας ως γονείς
😴 Τη βαρεμάρα και πώς να τη δούμε αλλιώς
🎨 Τα αισθητηριακά παιχνίδια
⛱ Τον καλοκαιρινό ρυθμό και την αποσυμπίεση

👉 Αν θες λίγη έμπνευση (και ανακούφιση!), δες την κουβέντα μας παρακάτω.

Εύχομαι ένα καλοκαίρι πιο απλό, πιο ανάλαφρο, με αληθινές στιγμές σύνδεσης.

Η τεχνική 5-4-3-2-1 για να παραμείνεις γειωμένη/ος στις δύσκολες στιγμές με το παιδί σου (+ εκτυπώσιμο!)

Γνωρίζεις ότι σχεδόν τον μισό χρόνο της ημέρας, σκεφτόμαστε κάτι άλλο από αυτό που κάνουμε; *

Και τι συμβαίνει; Όταν το μυαλό μας περιπλανιέται — είτε στο παρελθόν είτε στο μέλλον — οι πιθανότητες να βιώσουμε στρες είναι πολύ μεγαλύτερες από όταν είμαστε συγκεντρωμένοι στην παρούσα στιγμή.

Επιπλέον, όταν δεν είμαστε γειωμένοι/ες στο παρόν, είναι πιο πιθανό οι δυνατές συναισθηματικές αντιδράσεις (όπως θυμός, φόβος ή άγχος) να ξεφύγουν από τον έλεγχό μας.

Η τεχνική είναι πολύ απλή.

✋ Βήμα 1 – 5 πράγματα που μπορείς να δεις

Πάρε μια στιγμή για να παρατηρήσεις πέντε πράγματα στον άμεσο χώρο σου. Μπορεί να είναι κάτι απλό, όπως μια καρέκλα γραφείου, ή κάτι πιο προσωπικό, όπως μια οικογενειακή φωτογραφία. Στόχος είναι να δεις πραγματικά τις λεπτομέρειες — το χρώμα, το σχήμα, την υφή.
Εστιάζοντας στην όραση, διακόπτεις τον κύκλο των αγχωτικών σκέψεων και επανέρχεσαι στο παρόν.

👂 Βήμα 2 – 4 ήχοι που μπορείς να ακούσεις

Κλείσε τα μάτια σου και άκου τους ήχους γύρω σου. Μπορεί να είναι το βουητό ενός ανεμιστήρα, κελαηδίσματα πουλιών ή φωνές ανθρώπων από μακριά.
Αναγνωρίζοντας αυτούς τους ήχους, μετατοπίζεις την προσοχή από τις εσωτερικές ανησυχίες στον εξωτερικό κόσμο, βοηθώντας το μυαλό να γειωθεί στο τώρα.

Π.χ. «Ακούω το ρολόι που χτυπά, τον ήχο από το πλυντήριο, ένα πουλί απ’ έξω, το παιδί μου που μιλά στο άλλο δωμάτιο.»

👃 Βήμα 3 – 3 πράγματα που μπορείς να νιώσεις

Εστίασε στην αίσθηση της αφής για να γειωθείς ακόμη περισσότερο. Παρατήρησε τρία πράγματα που μπορείς να νιώσεις: την υφή των ρούχων στο σώμα σου, ένα αντικείμενο που κρατάς, ή τη σταθερότητα του πατώματος κάτω από τα πόδια σου.
Η σωματική αίσθηση βοηθά να επιστρέψεις από το μυαλό στο σώμα.

🖐️ Βήμα 4 –2 πράγματα που μπορείς να μυρίσεις

Πάρε μια βαθιά ανάσα και προσπάθησε να αναγνωρίσεις δύο διαφορετικές μυρωδιές. Μπορεί να είναι το άρωμα του καφέ ή η καθαρή μυρωδιά από ένα σαπούνι χεριών.
Εστιάζοντας στην όσφρηση, μεταφέρεις την προσοχή σου από τις σκέψεις στο παρόν, ενισχύοντας τη σύνδεσή σου με το περιβάλλον.

👅 Βήμα 5 – 1 γεύση που μπορείς να νιώσεις στο στόμα σου

Μπορείς να πιεις μια γουλιά νερό ή απλώς να παρατηρήσεις τη γεύση της οδοντόκρεμας ή του καφέ που έχει μείνει στο στόμα σου.
Η σύνδεση με αυτή την τελευταία αίσθηση ολοκληρώνει τον κύκλο και σε φέρνει γερά πίσω στο παρόν.

Η τεχνική 5-4-3-2-1 δεν είναι μόνο για σένα. Είναι ένας υπέροχος τρόπος να βοηθήσεις και το παιδί σου να ρυθμίσει το σώμα και το συναίσθημά του.

🔸 Διδάξ’ το ως παιχνίδι:
«Πάμε να παίξουμε το παιχνίδι των αισθήσεων!»

🔸 Χρησιμοποίησέ το ως ρουτίνα (π.χ. πριν τον ύπνο, μετά από ένταση)

🔸 Κάν’ το μαζί του όταν νιώθεις πως και οι δύο έχετε ένταση:
«Έλα, να επιστρέψουμε μαζί στο σώμα μας.»

Η ενσυνειδητότητα δεν είναι πολυτέλεια.

Είναι ανάγκη, ειδικά για έναν γονιό που θέλει να είναι παρών, ρυθμισμένος και διαθέσιμος. Και η τεχνική 5-4-3-2-1 είναι ένας απλός, προσιτός και αποτελεσματικός τρόπος να ξεκινήσεις.

Δοκίμασέ την. Μόνος/η. Με το παιδί. Σε μια δύσκολη στιγμή ή σε μια ουδέτερη ώρα.

Κατέβασε το εκτυπώσιμο αρχείο!

Email *

Τo email σου μένει μεταξύ μας!

Επιλέγοντας αυτό το πεδίο επιβεβαιώνεις την εγγραφή σου στο Positive Parents Newsletter *

Θέλω το εκτυπώσιμο αρχείο!

———————————

*📊 Αυτή η διαπίστωση δεν είναι απλώς μια αίσθηση που έχουμε, αλλά ένα ερευνητικό δεδομένο: Το 2010, οι ερευνητές Matthew Killingsworth και Daniel Gilbert από το Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, ανέλυσαν δεδομένα από πάνω από 2.000 συμμετέχοντες και κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι οι άνθρωποι σκέφτονται κάτι διαφορετικό από αυτό που κάνουν σε ποσοστό 46,9% του χρόνου τους…

''Όταν η καρδιά μου γεμίζει'' υποψήφιο στα Βραβεία Public

"Όταν η καρδιά μου γεμίζει" είναι υποψήφιο στα Βραβεία Βιβλίου Public 2025 στην κατηγορία: ''Ελληνική Παιδική Λογοτεχνία''

Αν διάβασες το βιβλίο με το παιδί σου και σας μίλησε...
Αν η ιστορία έγινε αφορμή για αγκαλιά, για μοίρασμα, για σύνδεση...
Αν σε βοήθησε ως γονέας να δεις πίσω από τη συμπεριφορά και να ακούσεις με την καρδιά...
Αν γεμίσατε μαζί το δικό σας δοχείο αγάπης...

Τότε αυτό το βιβλίο είναι και δικό σας.

Ψήφισέ το για να του δώσεις φωνή εδώ (στα βραβεία public, οι αναγνώστες αποφασίζουν!)

Σε ευχαριστώ από καρδιάς

Ελένη