Aν συναντούσες τον έφηβό σου εαυτό, τι θα του έλεγες;
/
Έχεις σκεφτεί ποτέ τι θα γινόταν αν μπορούσες να συνομιλήσεις με τον δεκατριάχρονο εαυτό σου;
Αν καθόσασταν σε ένα τραπέζι και τα λέγατε; Πώς θα τον κοίταζες;
Πώς θα σε κοίταζε; Πώς θα ήταν η ματιά σας; Ποιος
θα μίλαγε πρώτος; Τι θα του έλεγες; Τι θα σου έλεγε
εκείνος; Για τις ανάγκες, τα όνειρα, τις δυσκολίες, τα
συναισθήματά του; Και κυρίως πώς θα νιώθατε;
Ε, κάπως έτσι, ήρθε στη ζωή μου, λοιπόν, η μικρή Ελένη, δεκατριών ετών, εκείνη την καλοκαιρινή ημέρα.
Έτσι, ξαφνικά, απροειδοποίητα, ελαφριά. Ήρθε να με συναντήσει, εμένα, λίγο πριν κλείσω τα σαράντα…
Και ενώ υπήρχε αμηχανία μεταξύ μας στην
αρχή, γρήγορα νιώσαμε ότι είχαμε πολλά να μοιραστούμε. Πολλά που δεν είχαμε πει ποτέ. Πολλά που δεν ξέραμε ότι είχαμε να πούμε…
Και έτσι, το ένα ραντεβού έφερε το άλλο. Κανονισμένα ραντεβού στην αρχή και μετά αυθόρμητα. Το ραντεβού, όμως, δεν το «έγραφα» εγώ, το γράφαμε παρέα με τη μικρή Ελένη. Δεν ήξερα ποτέ τι θα συζητούσαμε, τι θα γινόταν, τι θα πρόεκυπτε. Από μία κενή σελίδα στο Word εμφανιζόταν ο έφηβός μου εαυτός και με έπαιρνε από το χέρι.
Κάτι μαγικό γινόταν που δεν μπορώ να εξηγήσω ούτε σήμερα. Η κάθε συνάντηση μου έδινε πάντα κάτι, ένα κομμάτι μου για να το παρατηρώ.
Και έπειτα από μερικά ραντεβού, έφτιαξα έναν φάκελο στον υπολογιστή μου. Η μικρή τον ονόμασε «Έχω πολλά να σου πω…».
————-
Αυτό είναι ένα απόσπασμα από τον πρόλογο του νέου μου βιβλίου «έχω πολλά να σου πω» . Τελικά το όνομα του φακέλου δεν άλλαξε… έμεινε ο αυθόρμητος τίτλος που δημιούργησα εκείνο το καλοκαίρι του 23
Σου έχω μια ερώτηση. Θέλω να απαντήσεις αυθόρμητα…
Αλήθεια, τι θα ήθελες να πεις στον 13χρονο σου εαυτό αν τον συναντούσες; Φαντάσου… πάτε για ένα καφέ οι δυο σας…
Δεν υπάρχει σωστό ή λαθος, Γράψε στα σχόλια αυτό που νιώθεις και φαντάζεσαι.
