«Αν δεν φωνάξω, δεν ακούει.»

Αλλά… είναι όντως έτσι;

Όταν φτάνουμε να φωνάζουμε σε ένα παιδί, δεν είναι επειδή το παιδί δεν «ακούει», δεν συνεργάστηκε ή συμπεριφέρθηκε «ακατάλληλα».

Είναι γιατί εκείνη τη στιγμή δεν καταφέραμε να ρυθμίσουμε το δικό μας στρες.

Οι φωνές μας αντανακλούν τη δική μας δυσκολία. Τότε είναι που νιώθουμε ανήμποροι, χωρίς έλεγχο.

Και ίσως, χωρίς καν να το συνειδητοποιούμε, να ξυπνούν μέσα μας εμπειρίες από όσα ζήσαμε όταν ήμασταν παιδιά.

Οι έρευνες το επιβεβαιώνουν: οι γονείς που ρυθμίζουν καλύτερα τα συναισθήματά τους φωνάζουν και τιμωρούν λιγότερο. Και όταν ο γονιός ρυθμίζεται, το παιδί μαθαίνει κι εκείνο να ρυθμίζει καλύτερα τα δικά του συναισθήματα.

Όταν, ως γονείς, καλλιεργούμε τη ρύθμιση των συναισθημάτων και του στρες μας, ανοίγει ο δρόμος για μια πιο ήρεμη και πιο τρυφερή ανατροφή.