« Η Μαρία δεν παίζει πια μαζί μου…»
/
« Η Μαρία δεν παίζει πια μαζί μου…»
Κι εκείνη ακριβώς τη στιγμή, ως γονέας —με καλή πρόθεση— φοράω το καπέλο του ερευνητή:
«Από πότε;»
«Έγινε κάτι;»
«Τι της έκανες;»
«Τσακωθήκατε;»
Τι συμβαίνει όμως; Όπως δείχνει και η εικόνα, ο μεγεθυντικός φακός μπαίνει ανάμεσα σε μένα και το παιδί.
Γιατί;
Το παιδί μιλάει με το συναίσθημα και εγώ απαντάω με το μυαλό.
Το παιδί δεν ήρθε να δώσει αναφορά.
Ήρθε να πει:
«Στενοχωριέμαι… Κάτι μέσα μου είναι δύσκολο»
Η «ανάκριση» εκείνη τη στιγμή:
• διακόπτει τη συναισθηματική σύνδεση
• κάνει το παιδί να νιώθει ότι πρέπει να αποδείξει το βίωμά του
• μεταφέρει το μήνυμα «πριν σε καταλάβω, χρειάζομαι στοιχεία»
• κλείνει την καρδιά, αντί να την ανοίγει
Το παιδί πρώτα χρειάζεται παρουσία, όχι ερωτήσεις.
Χρειάζεται να νιώσει ότι:
«Σε ακούω»
«Είμαι εδώ»
«Αυτό που νιώθεις έχει σημασία»
Οι ερωτήσεις μπορούν να έρθουν αργότερα.
Μαμά, μπαμπά,
Άσε τον μεγεθυντικό φακό κάτω.
Άκου πρώτα τι έχει να πει η καρδιά μου...
Εσύ, τι θα απαντούσες αυθόρμητα αν το παιδί σου σου έλεγε «η Μαρία δεν παίζει πια μαζί μου…»; Γράψε στα σχόλια
