«Δεν θέλω να πάω σχολείο αύριο.»

«Δεν θέλω να πάω σχολείο αύριο.» (Φαντάζομαι ότι το έχεις ξανακούσει αυτό… )

Τι γίνεται αλήθεια;

Εμείς, συχνά, επειδή ταραζόμαστε κάπως ή δεν έχουμε ενέργεια, βιαζόμαστε να απαντήσουμε / να λύσουμε το πρόβλημα.

«Γιατί; Κάποιος σε ενοχλεί;»
(Κάνουμε βιαστικά κλειστές ερωτήσεις)

«Μα αφού τα πας καλά στο σχολείο»
(ερμηνεύουμε)

«Μα δεν γίνεται να μην πας. Όλα τα παιδάκια πάνε… κι εμείς πάμε στη δουλειά.»
(Κάνουμε κύρηγμα)

«Έλα τώρα, πάλι τα ίδια…»
(μειώνουμε το συναίσθημα)

«Αν δεν πας, τι θα πει η δασκάλα;»
(πιέζουμε, φοβίζουμε)

& αλλά τέτοια

Το πρόβλημα του παιδιού μοιάζει με κρεμμύδι.

Και τι γίνεται; Οταν μένουμε στην επιφάνεια, μένουμε και μακριά από το αληθινό του βίωμα / πρόβλημα.

Όταν όμως σταθούμε και ακούσουμε πραγματικά, αλήθεια, με την καρδιά, το σώμα ΚΑΙ το μυαλό:
χωρίς να διορθώσουμε,
Χωρίς να καθησυχάσουμε αμέσως,
χωρίς να εξηγήσουμε,
χωρίς να δώσουμε λύσεις ή συμβουλές

τότε το παιδί αρχίζει σιγά σιγά να ξεφλουδίζει:

«Δεν μου αρέσει το σχολείο…» (επίπεδο 2 - κίτρινο εδώ)
«Κανείς δεν παίζει μαζί μου… ( επίπεδο 3 - πορτοκαλί εδώ)
«Νιώθω μόνο και ότι δεν με βλέπουν…» (επίπεδο 4- κεντρικό πρόβλημα- κόκκινο εδώ)
Και τελικά η ανάγκη από πίσω είναι : «Θέλω να νιώθω σημαντικός/ή και ασφαλής.»

Όταν ακούμε πραγματικά το παιδί δεν του λύνουμε το πρόβλημα αλλά του δίνουμε χώρο να εκφράσει τα συναισθήματα του, τις ανάγκες του… έτσι ενδυναμώνεται γιατί ξεκαθαρίζει τι του συμβαίνει και μπορεί να βρει λύσεις (μόνο του ή μαζί μας)

Πριν όμως φτάσουμε εκεί, υπάρχει κάτι πολύ βασικό:
να δούμε τα εμπόδια που βάζουμε εμείς ως γονείς στην επικοινωνία.

Όλα εκείνα που λέμε αυθόρμητα, με καλή πρόθεση,
αλλά τελικά κλείνουν τον διάλογο αντί να τον ανοίγουν.

Αυτό ακριβώς θα δουλέψουμε στο εργαστήριο “Πώς να ακούς το παιδί σου έτσι ώστε να καλλιεργήσετε μία βαθιά σχέση κατανόησης & εμπιστοσύνης” (αν σε ενδιαφέρει γράψε «εργαστήριο» στα σχόλια, υπάρχουν λίγες θέσεις ακόμα)

Και τώρα έχω μια ερώτηση για εσένα:
τι απαντάς αυθόρμητα όταν το παιδί σου σου λέει:
«δεν θέλω να πάω σχολείο αύριο»;
Πες μας στα σχόλια ειλικρινά τι σου έρχεται να απαντήσεις αυθόρμητα.

« Η Μαρία δεν παίζει πια μαζί μου…»

« Η Μαρία δεν παίζει πια μαζί μου…»

Κι εκείνη ακριβώς τη στιγμή, ως γονέας —με καλή πρόθεση— φοράω το καπέλο του ερευνητή:
«Από πότε;»
«Έγινε κάτι;»
«Τι της έκανες;»
«Τσακωθήκατε;»


Τι συμβαίνει όμως; Όπως δείχνει και η εικόνα, ο μεγεθυντικός φακός μπαίνει ανάμεσα σε μένα και το παιδί.

Γιατί;
Το παιδί μιλάει με το συναίσθημα και εγώ απαντάω με το μυαλό.

Το παιδί δεν ήρθε να δώσει αναφορά.
Ήρθε να πει:
«Στενοχωριέμαι… Κάτι μέσα μου είναι δύσκολο»

Η «ανάκριση» εκείνη τη στιγμή:
• διακόπτει τη συναισθηματική σύνδεση
• κάνει το παιδί να νιώθει ότι πρέπει να αποδείξει το βίωμά του
• μεταφέρει το μήνυμα «πριν σε καταλάβω, χρειάζομαι στοιχεία»
• κλείνει την καρδιά, αντί να την ανοίγει

Το παιδί πρώτα χρειάζεται παρουσία, όχι ερωτήσεις.
Χρειάζεται να νιώσει ότι:
«Σε ακούω»
«Είμαι εδώ»
«Αυτό που νιώθεις έχει σημασία»

Οι ερωτήσεις μπορούν να έρθουν αργότερα.

Μαμά, μπαμπά,
Άσε τον μεγεθυντικό φακό κάτω.
Άκου πρώτα τι έχει να πει η καρδιά μου...

Εσύ, τι θα απαντούσες αυθόρμητα αν το παιδί σου σου έλεγε «η Μαρία δεν παίζει πια μαζί μου…»; Γράψε στα σχόλια

«Αν δεν φωνάξω, δεν ακούει.»

«Αν δεν φωνάξω, δεν ακούει.»

Αλλά… είναι όντως έτσι;

Όταν φτάνουμε να φωνάζουμε σε ένα παιδί, δεν είναι επειδή το παιδί δεν «ακούει», δεν συνεργάστηκε ή συμπεριφέρθηκε «ακατάλληλα».

Είναι γιατί εκείνη τη στιγμή δεν καταφέραμε να ρυθμίσουμε το δικό μας στρες.

Οι φωνές μας αντανακλούν τη δική μας δυσκολία. Τότε είναι που νιώθουμε ανήμποροι, χωρίς έλεγχο.

Και ίσως, χωρίς καν να το συνειδητοποιούμε, να ξυπνούν μέσα μας εμπειρίες από όσα ζήσαμε όταν ήμασταν παιδιά.

Οι έρευνες το επιβεβαιώνουν: οι γονείς που ρυθμίζουν καλύτερα τα συναισθήματά τους φωνάζουν και τιμωρούν λιγότερο. Και όταν ο γονιός ρυθμίζεται, το παιδί μαθαίνει κι εκείνο να ρυθμίζει καλύτερα τα δικά του συναισθήματα.

Όταν, ως γονείς, καλλιεργούμε τη ρύθμιση των συναισθημάτων και του στρες μας, ανοίγει ο δρόμος για μια πιο ήρεμη και πιο τρυφερή ανατροφή.

Κατέβασε τώρα την αφίσα της αυτοφροντίδας σου ως γονέας!

Αυτή η αφίσα είναι μια μικρή υπενθύμιση αυτοφροντίδας για τις μέρες που πιέζεσαι ή ξεχνάς τον εαυτό σου.

Για να σταματήσεις για λίγο. Να ακούσεις. Να φροντίσεις. Να αγκαλιάσεις — πρώτα εσένα.

Γιατί μόνο όταν φροντίζεις εσένα, μπορείς να είσαι πραγματικά παρών για το παιδί σου.

📥 Κατέβασέ την, τύπωσέ την, βάλε τη σε ένα σημείο που τη χρειάζεσαι.

Η αφίσα μου!

Ποια είναι τα κόκκινα όρια;

Υπάρχουν 4 κατηγορίες ορίων γύρω γύρω από το εκπαιδευτικό κάδρο της οικογένειας.

Μέσα στο κάδρο, τα παιδιά “ζωγραφίζουν” ελεύθερα και μεγαλώνουν με ασφάλεια ενώ μπορούν να εξερευνήσουν το περιβάλλον τους.

Θέλω να σου πω σήμερα για την κόκκινη κατηγορία.

Όπως βλέπεις στην εικόνα οι πινελιές των παιδιών δεν μπορούν να βγουν από το κάδρο.

Επισης βλέπεις ότι η κόκκινη γραμμή είναι πιο παχιά.

Γιατι;

Η κόκκινη πλευρά απεικονίζει τα αδιαπραγμάτευτα όρια και κανόνες.

Τι ισχύει για τους κόκκινους κανόνες;

Πρέπει να είναι λίγοι σε αριθμό.
Ισχύουν για όλους, πάντα & παντού (ακόμη και στα σπίτια των άλλων).
Η μη συμμόρφωση απαιτεί άμεση αντίδραση εκ μέρους μας → χρησιμοποιώ ένα σταθερό τόνο και μία τρυφερή δύναμη χωρίς βία για να αποτρέψω την πράξη.
Χρειάζεται να είμαστε σίγουροι για αυτούς τους κανόνες και να τα έχουμε σκεφτεί και
αποφασίσει μαζί με τον άλλο γονέα.

Ποιοι είναι κατά τη γνώμη σου οι αδιαπραγμάτευτοι κανόνες; Γράψε στα σχόλια τι νομίζεις ότι περιλαμβάνουν.

—————————

Αν θέλεις να Κατανοήσεις τα όρια – Τι είναι πραγματικά, γιατί είναι απαραίτητα και πότε πρέπει να τα θέτεις, να διακρίνεις τις 4 κατηγορίες ορίων – Ώστε να ξέρεις πότε να επιμείνεις και πότε να αφήσεις χώρο στη διαπραγμάτευση (για να μην είσαι ούτε ελαστικός/η ούτε υπερβολικά αυστηρός/η)
Θέτεις όρια που γίνονται αποδεκτά – Χωρίς τιμωρίες, φωνές ή απειλές…

… τότε σε περιμένω στο σεμινάριο για τα όρια και τη συνεργασία που δημιούργησα ειδικά για τους γονείς με παιδιά από 1,5 έως 7 ετών.

5 συμβουλές για να διαχειριστείς τα ξεσπάσματα του παιδιού σου

Τα ξεσπάσματα των παιδιών είναι μια φυσιολογική αλλά δύσκολη φάση της ανάπτυξης. Ακολουθούν μερικές χρήσιμες συμβουλές που μπορούν να σε βοηθήσουν να τα διαχειριστείς με ηρεμία και ενσυναίσθηση.

ζωγραφια απο το βιβλιο μου για γονεισ ''Μαμα, μπαμπά, μ'ακουτε΄;''

1/ Χρησιμοποίησε Μάντρα για αυτοέλεγχο

Χρειάζεται να έχεις κατά νου ότι η ικανότητα αυτοελέγχου του παιδιού είναι ακόμα πολύ ανώριμη. Επομένως, δεν φταις εσύ αν το παιδί δυσκολεύεται να διαχειριστεί τα συναισθήματά του. Δεν είναι θέμα έλλειψης ορίων ή έλλειψη εκπαίδευσης.

Μπορείς να έχεις στο μυαλό σου μερικά μάντρα, που θα σε βοηθήσουν να αποστασιοποιηθείς από την κατάσταση:

"Δεν είναι εναντίον μου’’

"Είναι μόνο 4-5 ετών’’

‘‘Τι χρειάζεται; / Tι κρύβει το παγόβουνο; / Ποια ανάγκη του δεν καλύπτεται;"

2/ Διατήρησε την ψυχραιμία σου

  • Μην φωνάζεις στο παιδί: “Σταμάτα τώρα! Ηρέμησε!’’

  • Απέφυγε να το ταπεινώσεις με σχόλια όπως: «Είσαι πολύ κλαψιάρικο».

  • Μην του τραβάς το χέρι, μην το σπρώχνεις και μην το στέλνεις στο δωμάτιό του για τιμωρία - το παιδί δεν το κάνει επίτηδες για να μας εκνευρίσει. Αυτή η συμπεριφορά είναι ένα φυσιολογικό κομμάτι της ανάπτυξής του.

3/ Όταν το παιδί είναι έτοιμο, πρόσφερέ του μία αγκαλιά

Σε γενικές γραμμές, δεν μπορείς να κάνεις τίποτα κατά τη διάρκεια της κορύφωσης του θυμού… Είναι πολύ απογοητευτικό για μας αλλά το να επιχειρηματολογούμε με το παιδί και να του μιλάμε εκείνη την ώρα είναι τελείως άχρηστο.

Ο n° 1 στόχος είναι να παραμείνεις εσύ ήρεμος/η και να περιμένεις να περάσει η καταιγίδα.

Μόλις το ξέσπασμα υποχωρήσει, μπορείς να προτείνεις μια αγκαλιά για να βοηθήσεις το παιδί να ηρεμήσει. Η αγκαλιά μπορεί να κάνει το παιδί να νιώσει ασφάλεια και κατανόηση, κάτι που είναι απαραίτητο μετά από ένα τέτοιο ξέσπασμα.

4/ Βάλε λόγια στο χάος του

ζωγραφια απο το βιβλιο μου για γονεισ ''Μαμα, μπαμπά, μ'ακουτε΄;''

  • Για παράδειγμα, πες: ‘‘Φαίνεσαι θυμωμένος επειδή σου αρνήθηκα αυτό το μπισκότο σοκολάτας’’

  • Ενδεχομένως κάνε τη σύνδεση με τις ανάγκες του παιδιού: «ίσως πεινάς τώρα… είναι η ώρα να φάμε φαγητό…’’

Μπορείς επίσης να πεις με λόγια τα δικά σου συναισθήματα: ‘‘Όταν είσαι θυμωμένος, θέλω να σε βοηθήσω αλλά δεν ξέρω τι να κάνω.’’

5/ Αν φώναξες στο παιδί, μη διστάσεις να του ζητήσεις συγνώμη

Όλοι κάνουμε λάθη και η ειλικρίνεια και η αγάπη είναι το καλύτερο που μπορούμε να προσφέρουμε στα παιδιά μας.

‘Λυπάμαι που φώναξα…. πρέπει να φοβήθηκες.’’

‘‘Βλέπεις, μερικές φορές δυσκολεύομαι κι εγώ να διαχειριστώ τα συναισθήματά μου.’’

Παράλληλα, πρέπει να καθησυχάσουμε το παιδί ότι δεν ήταν εναντίον του, ότι δεν φταίει που θύμωσε, αλλά μάλλον να εξηγήσουμε γιατί η κατάσταση ήταν έτσι (πχ: δεν μπορεί να φάει μπισκότα πριν το μεσημεριανό). Αυτό βοηθάει στην επανασύνδεση με το παιδί και ταυτόχρονα στην ανάπτυξη της συναισθηματικής του νοημόσύνης.

Και μη ξεχνάς να είσαι συμπονετικός/ή με τον εαυτό σου". Δεν είναι εύκολο να δώσεις στο παιδί σου αυτά που δεν πήρες εσύ ως παιδί!


Πώς θα σου φαινόταν αν οι δύσκολες στιγμές με το παιδί σου μετατρέπονταν σε ευκαιρίες για σύνδεση; 😊

Τα ξεσπάσματα είναι μια από τις μεγαλύτερες προκλήσεις για τους γονείς. Όταν το παιδί σου κλαίει, φωνάζει, πέφτει κάτω ή σε χτυπάει, μπορεί να νιώθεις ανήμπορος/η, εξαντλημένος/η ή ακόμα και απογοητευμένος/η. 😞

👉 Τι θα έλεγες αν υπήρχε ένας τρόπος να διαχειρίζεσαι αυτές τις στιγμές με ηρεμία, αυτοπεποίθηση και χωρίς ενοχές;

Το σεμινάριο ‘‘Παιδικά Ξεσπάσματα & δύσκολες συμπεριφορές’’ θα σου δώσει ξεκάθαρα βήματα ώστε:

✅ Να νιώθεις σίγουρος/η για το πώς να αντιδράς όταν το παιδί σου ξεσπά, χωρίς να φωνάζεις ή να χάνεις την ψυχραιμία σου

✅ Να ξέρεις τι να κάνεις όταν το παιδί σου χτυπάει, αντιμιλάει ή επιμένει σε κάτι που δεν μπορεί να γίνει

✅ Να κατανοήσεις τι κρύβεται πίσω από το ξέσπασμα και πώς να το διαχειριστείς αποτελεσματικά

✅ Να σταματήσεις να νιώθεις τύψεις για τον τρόπο που αντιδράς – και να έχεις ξεκάθαρα βήματα για να επανορθώνεις χωρίς να ακυρώνεις τα όριά σου

✅ Να μπορείς να διαχειριστείς τις κρίσεις θυμού ακόμα και μπροστά σε άλλους, χωρίς ντροπή ή άγχος

Θέλω να μάθω περισσότερα

Γιατί το παιδί μου είναι τόσο αργό όταν του ζητάω να κάνει κάτι;

Αν έχεις πιάσει τον εαυτό σου να σκέφτεται, «γιατί κάνει τόση ώρα πια για να κάνει κάτι τόσο απλό… η εξήγηση είναι απολύτως βιολογική.

🧠 Ο εγκέφαλος του παιδιού είναι… αργός (ακόμη!)

Ο παιδικός εγκέφαλος δεν έχει ολοκληρώσει τη διαδικασία της μυελίνωσης, δηλαδή το «ντύσιμο» των νευρικών ινών με μυελίνη – μια ουσία που επιταχύνει τη νευρική αγωγιμότητα.

  • Στα μικρά παιδιά, η ταχύτητα μετάδοσης των σημάτων είναι περίπου 2 μέτρα/δευτερόλεπτο. (δηλαδή 7 χλμ/ώρα)

  • Στους ενήλικες, φτάνει περίπου τα 50 μέτρα/δευτερόλεπτο (δηλαδή 180 χλμ/ώρα)

    Η διαδικασία της μυελίνωσης (δηλαδή η δημιουργία της μυελίνης) είναι πολύ αργή. Μάλιστα, οι περιοχές του εγκεφάλου που εμπλέκονται στον συλλογισμό και τον συναισθηματικό έλεγχο είναι αυτές που “μυελινώνονται” τελευταίες, μετά την εφηβεία.

🧠 Το παιδί δεν κάνει μία διεργασία — κάνει πέντε!

Όταν λες «Μαρία, μάζεψε τα παιχνίδια σου», το παιδί πρέπει να:

  1. Ακούσει τη φωνή σου (σε θορυβώδες περιβάλλον αυτό δυσκολεύει).

  2. Αποκωδικοποιήσει το αίτημα.

  3. Κρατήσει στη μνήμη αυτό που είπες. Η παραμικρή περισπαστική λεπτομέρεια (ένα παιχνίδι, ένα φως, ένα έντομο…) μπορεί να διακόψει τη διαδικασία.

  4. Μετατρέψει λόγια σε πράξη (λεκτικό → κινητικό).

  5. Οργανώσει ποιο παιχνίδι μπαίνει πού (αφηρημένη σκέψη – πολύ δύσκολη για μικρές ηλικίες).

Μία ιδέα: να περιμένουμε 5 δευτερόλεπτα

Επειδή ο παιδικός εγκέφαλος επεξεργάζεται την πληροφορία με χαμηλότερη ταχύτητα, προτείνεται δίνουμε απλές, καθαρές οδηγίες και να αφήνουμε τουλάχιστον 5 δευτερόλεπτα μετά από μια οδηγία.

Καθώς το παιδί μεγαλώνει, ο εγκέφαλός γίνεται όλο και πιο γρήγορος.
Και αργότερα, με το πέρασμα του χρόνου, η δική μας μυελίνη φθείρεται… έτσι κάποια μέρα τα παιδιά μας θα σκέφτονται πιο γρήγορα από εμάς!

Πρώτη μέρα στο σχολείο: Συγκίνηση, κλάματα και πώς τα διαχειριζόμαστε

Η πρώτη μέρα στο σχολείο: συγκίνηση, άγχος και προσδοκίες

Η πρώτη μέρα είναι γεμάτη συναισθήματα — και για τα παιδιά και για τους γονείς. Για να στηρίξουμε τα παιδιά μας (και τον εαυτό μας!) μπορούμε να ακολουθήσουμε μερικά απλά αλλά ουσιαστικά βήματα:

💡 Πρακτικά βήματα για το παιδί

❤️ Γεμίζουμε το δοχείο αγάπης του παιδιού πριν το σχολείο. Παίζουμε, κάνουμε αγκαλιές: δεν τρέχουμε.

🚗 Φεύγουμε 30-40 λεπτά νωρίτερα από το σπίτι — δεν θέλουμε πίεση χρόνου.

😢 Θυμόμαστε ότι το κλάμα είναι φυσιολογικό — ο αποχωρισμός είναι δύσκολος και το κλάμα βοηθά τα παιδιά να βρουν ισορροπία. Είναι ο φυσικός τρόπος του εγκεφάλου να αποφορτίσει το στρες.

💙 Φροντίζουμε και αποδεχόμαστε τα δικά μας συναισθήματα και το στρες μας — Είναι φυσιολογικό να νιώθουμε άγχος. Δεν πρόκειται για «εγκατάλειψη»· είναι μια πράξη εμπιστοσύνης σε ανθρώπους που έχουν εμπειρία και φροντίζουν τα παιδιά. Η ηρεμία μας «καθρεφτίζεται» στο παιδί. Όταν εμείς είμαστε ρυθμισμένοι, το παιδί νιώθει πιο ασφαλές.

🧸 Δίνουμε ένα δικό μας αντικείμενο στο παιδί (ή του ζωγραφίζουμε μια καρδιά στο χέρι) για να έχει ένα «νήμα σύνδεσης». Αυτά τα «αντικείμενα μετάβασης» λειτουργούν σαν γέφυρα ανάμεσα στο σπίτι και το σχολείο.

👋 Αποχαιρετάμε ξεκάθαρα — το παιδί χρειάζεται να ξέρει ότι θα φύγουμε αλλά και ότι θα ξαναβρεθούμε. Η σαφήνεια μειώνει την αβεβαιότητα και χτίζει εμπιστοσύνη.

🌿 Δεν πιέζουμε ούτε λέμε "είσαι μεγάλο παιδί τώρα" — δείχνουμε εμπιστοσύνη, αφήνουμε το παιδί να προσαρμοστεί με τον δικό του ρυθμό. Ο εγκέφαλός του δεν έχει ακόμα την ωριμότητα να αυτορρυθμιστεί, χρειάζεται στήριξη.

🔎 Γιατί έχουν σημασία αυτά;

✔️ Το κλάμα είναι φυσιολογικός τρόπος εκτόνωσης και προσαρμογής. Είναι ο τρόπος του παιδικού εγκεφάλου να αποφορτίσει το στρες που δεν μπορεί ακόμη να ρυθμίσει μόνος του.

✔️ Η δυσκολία βρίσκεται συχνά στη μετάβαση (το «φεύγω από το σπίτι») και όχι στο ίδιο το σχολείο. Η σαφήνεια και η ειλικρίνεια δίνουν στο παιδί αίσθηση ασφάλειας. Όταν ξέρει ότι ο γονιός φεύγει αλλά πάντα επιστρέφει, χτίζει εμπιστοσύνη.

✔️ Ο γονιός που ρυθμίζει το δικό του στρες μεταδίδει σταθερότητα. Τα συναισθήματά μας «κολλάνε» στα παιδιά μας — γι’ αυτό έχει σημασία να αποδεχόμαστε το άγχος ή τις ενοχές μας αντί να τα κρύβουμε. Είναι φυσιολογικό να νιώθουμε έτσι.

✔️ Ο εγκέφαλος του παιδιού χρειάζεται χρόνο· η προσαρμογή είναι μια διαδικασία που δεν πρέπει να επισπεύδουμε. Κάθε παιδί έχει τον δικό του ρυθμό και αυτό είναι εντάξει.

Η προσαρμογή δεν είναι μια στιγμή· είναι μια διαδικασία.

Τα παιδιά είναι πιο ευέλικτα απ’ όσο νομίζουμε. Συνήθως προσαρμόζονται πιο γρήγορα από τους ενήλικες!
Με αγάπη, σαφήνεια, υπομονή και εμπιστοσύνη, μπορούμε να γεμίζουμε το «δοχείο αγάπης» κάθε μέρα — και να κάνουμε αυτή την μετάβαση πιο εύκολη.

Αν το παιδί σου ξεκινάει τώρα το Νηπιαγωγείο ή το Δημοτικό:


 
Και επειδή μαζί με τη νέα σχολική χρονιά έρχονται και τα ξεσπάσματα 😮‍💨…

Γι’ αυτό και άνοιξα ξανά —μόνο για λίγες μέρες— το σεμινάριο για τα παιδικά ξεσπάσματα, ώστε να έχεις στα χέρια σου πρακτικά εργαλεία για να στηρίξεις το παιδί σου (και τον εαυτό σου!) στην καθημερινότητα.
Η προσαρμογή δεν τελειώνει την πρώτη μέρα: τα ξεσπάσματα που ακολουθούν είναι κομμάτι της διαδικασίας. Με τα σωστά εργαλεία μπορείς να τ μετατρέψεις σε ευκαιρίες σύνδεσης 💞 και κατανόησης.
Μπορείς να δεις όλο το υλικό του σεμιναρίου και τα πολλά bonuses όποτε θέλεις, στον δικό σου ρυθμό ⏳, για 6 μήνες.
👉 Δες τι καλύπτει το σεμινάριο & κάνε την εγγραφή σου τώρα εδώ

 

Εύχομαι καλή σχολική χρονιά στα παιδιά κι εμείς οι γονείς να έχουμε μόνιμα κατά νου το παρακάτω:

Αν η προσαρμογή στο σχολείο σε ανησυχεί, τότε διάβασε αυτό

Η προσαρμογή στο σχολείο —ειδικά στις πρώτες εβδομάδες— συνδέεται ΠΟΛΥ (μη πω ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ) με το πόσο γεμάτο είναι το δοχείο αγάπης του παιδιού.

Γνωρίζεις ότι κάθε παιδί (και κάθε γονέα!) κουβαλάει μέσα του ένα αόρατο δοχείο αγάπης;

Τι έχουμε παρατηρήσει;

>>> Όταν είναι γεμάτο, το παιδί νιώθει ασφάλεια και δύναμη. Τολμά να γνωρίσει καινούριους φίλους, να μάθει, να αντιμετωπίσει προκλήσεις.

>>> Όταν όμως το δοχείο αδειάζει, εμφανίζεται άγχος, γκρίνια ή απομόνωση.

Πώς βοηθά ΑΛΗΘΕΙΑ το δοχείο της αγάπης στην προσαρμογή:

  • Δίνει ασφάλεια

Ένα παιδί που φεύγει από το σπίτι με γεμάτο δοχείο κουβαλά μαζί του τη βεβαιότητα πως είναι σημαντικό και αγαπημένο. Αυτή η αίσθηση είναι σαν «αόρατο φυλαχτό» που το συνοδεύει όλη μέρα.

  • Ενισχύει την αντοχή

Στο σχολείο πάντα θα υπάρχουν στιγμές που πληγώνουν: μια απογοήτευση, μια παρεξήγηση με φίλους, μια αυστηρή ματιά της δασκάλας. Όταν το δοχείο είναι γεμάτο, το παιδί έχει περισσότερη δύναμη για να αντιμετωπίσει τέτοιες στιγμές.

  • Δημιουργεί όρεξη για ανακάλυψη

Ένα γεμάτο δοχείο κάνει το παιδί πιο ανοιχτό, πιο πρόθυμο να δοκιμάσει, να μάθει, να μοιραστεί. Όλο αυτό μετατρέπεται σε περιέργεια για τον κόσμο, σε όρεξη να συμμετέχει και να δημιουργεί.

Τώρα: θα μου πεις ''ωραία μας τα λες…

Πώς κάνουμε όταν τρέχουμε από το πρωί; ΞΕΡΕΙΣ ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΣΠΙΤΙ ΜΑΣ;;;;;''

Ωωωω ναι, μια χαρά ξέρω...τα έχω ζήσει... (και τα ζω ακόμα μερικές φορές!)

Θα σε απογοητεύσω: Δεν υπάρχει μαγική συνταγή… Υπάρχει ΔΟΚΙΜΑΖΩ ΚΑΙ ΠΡΟΣΠΑΘΩ. Ο καθένας προσπαθεί να βρει τρόπο για να δημιουργήσει λίγο χώρο για σύνδεση με το παιδί πριν αρχίσει η μέρα ΓΙΑΤΙ ΠΟΛΥ ΑΠΛΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΠΟΛΥ ΠΟΛΥ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ. (Ίσως από τα πιο σημαντικά πράγματα που μπορούμε να κάνουμε ως γονείς!)

Μερικές φορές αρκεί να βάλουμε το ξυπνητήρι 15 λεπτά νωρίτερα: για να χωρέσει μια αγκαλιά παραπάνω στον καναπέ ή ένα μικρό παιχνίδι... δύσκολο; Δύσκολο... αλλά...

Αυτές οι στιγμές, όσο μικρές κι αν είναι, γεμίζουν το δοχείο αγάπης περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Είναι σαν να βάζεις «καύσιμο» για να ξεκινήσει το παιδί τη μέρα του με δύναμη.

Κι επειδή τα παιδιά (κι εμείς οι γονείς!) μαθαίνουν καλύτερα μέσα από ιστορίες, το δοχείο της αγάπης έγινε παραμύθι.

«Όταν η καρδιά μου γεμίζει» είναι η δική μας ιστορία με την κόρη μου Σοφία... (πραγματικά αυτό το εργαλείο μας έχει σώσει όταν ήταν 3-4 έως 8). Είναι ένα βιβλίο για εμάς του γονείς και για παιδιά 4+, που μας θυμίζει (γιατί το ξεχνάμε συνέχεια!) ότι για να αντιμετωπίσουμε ''την τρέλα της καθημερινότητας'', το πιο σημαντικό «εφόδιο» είναι ένα δοχείο γεμάτο αγάπη.

Και τι μπορούμε να κάνουμε πρακτικά για να προετοιμαστούμε για την 1η μέρα; ΚΑΝΕ ΚΛΙΚ ΕΔΩ ή στην εικόνα παρακάτω



Εκτυπώσιμο checklist για την καλοκαιρινή βαλίτσα!

Αν ετοιμάζεστε για διακοπές ή για σαββατοκύριακο, έχουμε ετοιμάσει – μαζί με τη μεγάλη μου κόρη – κάτι που μπορεί να κάνει την προετοιμασία λίγο πιο διασκεδαστική… και πολύ πιο αυτόνομη για τα παιδιά! 🎒🌞

Πρόκειται για μία παιχνιδιάρικη λίστα για να φτιάξουν τα παιδιά μόνα τους τη βαλίτσα τους. 

Πιστεύω ότι είναι για παιδιά από 4ετών (φυσικά με λίγη βοήθεια στην αρχή!) Από περίπου αυτήν την ηλικία ξεκίνησα κι εγώ να δίνω παρόμοιες λίστες στα παιδιά μου. 

Μπορείς να την εκτυπώσεις και να την δώσεις στο παιδί σου, ώστε να φτιάξει μόνο του τη βαλίτσα του — με τη χαρά και την υπευθυνότητα που φέρνει το «ετοιμάζω κάτι δικό μου».

Η λίστα έχει χώρο για να σημειώσει το παιδί (ή εσύ) πόσα κομμάτια χρειάζεται από κάθε είδος, και στη συνέχεια μπορεί να βάζει ✔️ κάθε φορά που κάτι μπαίνει στη βαλίτσα.

Έτσι, συμμετέχει ενεργά στις οικογενειακές ετοιμασίες!

Εύχομαι να περάσετε όμορφες οικογενειακές στιγμές.

Κατέβασε το εκτυπώσιμο checklist της καλοκαιρινής βαλίτσας!
Το email σου μένει μεταξύ μας.

Η τεχνική 5-4-3-2-1 για να παραμείνεις γειωμένη/ος στις δύσκολες στιγμές με το παιδί σου (+ εκτυπώσιμο!)

Γνωρίζεις ότι σχεδόν τον μισό χρόνο της ημέρας, σκεφτόμαστε κάτι άλλο από αυτό που κάνουμε; *

Και τι συμβαίνει; Όταν το μυαλό μας περιπλανιέται — είτε στο παρελθόν είτε στο μέλλον — οι πιθανότητες να βιώσουμε στρες είναι πολύ μεγαλύτερες από όταν είμαστε συγκεντρωμένοι στην παρούσα στιγμή.

Επιπλέον, όταν δεν είμαστε γειωμένοι/ες στο παρόν, είναι πιο πιθανό οι δυνατές συναισθηματικές αντιδράσεις (όπως θυμός, φόβος ή άγχος) να ξεφύγουν από τον έλεγχό μας.

Η τεχνική είναι πολύ απλή.

✋ Βήμα 1 – 5 πράγματα που μπορείς να δεις

Πάρε μια στιγμή για να παρατηρήσεις πέντε πράγματα στον άμεσο χώρο σου. Μπορεί να είναι κάτι απλό, όπως μια καρέκλα γραφείου, ή κάτι πιο προσωπικό, όπως μια οικογενειακή φωτογραφία. Στόχος είναι να δεις πραγματικά τις λεπτομέρειες — το χρώμα, το σχήμα, την υφή.
Εστιάζοντας στην όραση, διακόπτεις τον κύκλο των αγχωτικών σκέψεων και επανέρχεσαι στο παρόν.

👂 Βήμα 2 – 4 ήχοι που μπορείς να ακούσεις

Κλείσε τα μάτια σου και άκου τους ήχους γύρω σου. Μπορεί να είναι το βουητό ενός ανεμιστήρα, κελαηδίσματα πουλιών ή φωνές ανθρώπων από μακριά.
Αναγνωρίζοντας αυτούς τους ήχους, μετατοπίζεις την προσοχή από τις εσωτερικές ανησυχίες στον εξωτερικό κόσμο, βοηθώντας το μυαλό να γειωθεί στο τώρα.

Π.χ. «Ακούω το ρολόι που χτυπά, τον ήχο από το πλυντήριο, ένα πουλί απ’ έξω, το παιδί μου που μιλά στο άλλο δωμάτιο.»

👃 Βήμα 3 – 3 πράγματα που μπορείς να νιώσεις

Εστίασε στην αίσθηση της αφής για να γειωθείς ακόμη περισσότερο. Παρατήρησε τρία πράγματα που μπορείς να νιώσεις: την υφή των ρούχων στο σώμα σου, ένα αντικείμενο που κρατάς, ή τη σταθερότητα του πατώματος κάτω από τα πόδια σου.
Η σωματική αίσθηση βοηθά να επιστρέψεις από το μυαλό στο σώμα.

🖐️ Βήμα 4 –2 πράγματα που μπορείς να μυρίσεις

Πάρε μια βαθιά ανάσα και προσπάθησε να αναγνωρίσεις δύο διαφορετικές μυρωδιές. Μπορεί να είναι το άρωμα του καφέ ή η καθαρή μυρωδιά από ένα σαπούνι χεριών.
Εστιάζοντας στην όσφρηση, μεταφέρεις την προσοχή σου από τις σκέψεις στο παρόν, ενισχύοντας τη σύνδεσή σου με το περιβάλλον.

👅 Βήμα 5 – 1 γεύση που μπορείς να νιώσεις στο στόμα σου

Μπορείς να πιεις μια γουλιά νερό ή απλώς να παρατηρήσεις τη γεύση της οδοντόκρεμας ή του καφέ που έχει μείνει στο στόμα σου.
Η σύνδεση με αυτή την τελευταία αίσθηση ολοκληρώνει τον κύκλο και σε φέρνει γερά πίσω στο παρόν.

Η τεχνική 5-4-3-2-1 δεν είναι μόνο για σένα. Είναι ένας υπέροχος τρόπος να βοηθήσεις και το παιδί σου να ρυθμίσει το σώμα και το συναίσθημά του.

🔸 Διδάξ’ το ως παιχνίδι:
«Πάμε να παίξουμε το παιχνίδι των αισθήσεων!»

🔸 Χρησιμοποίησέ το ως ρουτίνα (π.χ. πριν τον ύπνο, μετά από ένταση)

🔸 Κάν’ το μαζί του όταν νιώθεις πως και οι δύο έχετε ένταση:
«Έλα, να επιστρέψουμε μαζί στο σώμα μας.»

Η ενσυνειδητότητα δεν είναι πολυτέλεια.

Είναι ανάγκη, ειδικά για έναν γονιό που θέλει να είναι παρών, ρυθμισμένος και διαθέσιμος. Και η τεχνική 5-4-3-2-1 είναι ένας απλός, προσιτός και αποτελεσματικός τρόπος να ξεκινήσεις.

Δοκίμασέ την. Μόνος/η. Με το παιδί. Σε μια δύσκολη στιγμή ή σε μια ουδέτερη ώρα.

Κατέβασε το εκτυπώσιμο αρχείο!

Κατέβασε τώρα το εκτυπώσιμο με την τεχνική 5-4-3-2-1
Τo email σου μένει μεταξύ μας!

———————————

*📊 Αυτή η διαπίστωση δεν είναι απλώς μια αίσθηση που έχουμε, αλλά ένα ερευνητικό δεδομένο: Το 2010, οι ερευνητές Matthew Killingsworth και Daniel Gilbert από το Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, ανέλυσαν δεδομένα από πάνω από 2.000 συμμετέχοντες και κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι οι άνθρωποι σκέφτονται κάτι διαφορετικό από αυτό που κάνουν σε ποσοστό 46,9% του χρόνου τους…

Live για τα όρια με την Μαρία Καστάνια @special_education_tips

Μαζί με την αγαπημένη Μαρία Καστάνια, απαντήσαμε σε ερωτήσεις όπως τι είναι όρια ;
Πώς επηρεάζει η δική μας ανατροφή των πώς θέτουμε όρια ως γονείς;
Τι μπορώ να πω το παιδί όταν το παιδί μου με αγνοεί και συνεχιζει την συμπεριφορά που θέλω να σταματήσει;
Τι κάνω όταν το παιδί πετάει πράγματα σε στιγμή κρίσης;
Τι κάνω όταν δε συμφωνούμε με τον σύντροφο μου για τα όρια ;
Αυτά και άλλα πολλά συζητήθηκαν!

10 εναλλακτικές στις φωνές, στις απειλές και στις τιμωρίες (για το ψυγείο)

10 εναλλακτικές στις φωνές, στις απειλές και στις τιμωρίες (για το ψυγείο)

Οι τιμωρίες, οι απειλές, η απομόνωση λειτουργούν στο εδώ και τώρα αλλά βλάπτουν την συναισθηματική νοημοσύνη του παιδιού μας, μειώνει την εμπιστοσύνη του, επηρεάζει την αυτοπεποίθησή του.

Και ένα βασικό: χαλάει τη σχέση που έχουμε μαζί του.

Και γίνεται ένας φαύλος κύκλος.

Τι μπορώ άλλο να κάνω; Τι άλλους τρόπους υπάρχουν;

Read More

Όταν δεν θέλει να πλύνει δόντια (ή κάτι άλλο): μία ιστορία από το βιβλίο μου...

Πάλι σήμερα δεν ήθελες να πλύνεις τα δόντια σου . Ούτε φυσικά να πας για ύπνο . Έκλαιγες . Κι εγώ περίμενα πώς και πώς να κοιμηθείς επιτέλους .

Σε πίεζα. Είναι σημαντικό να πλένουμε τα δόντια και να κοιμόμαστε!

Μπλα μπλα μπλα και άντε γρήγορα .

«Όχι, όχι, όχι» φώναζες και έτρεχες σε όλο το σπίτι .

Είχαμε και οι δύο κολλήσει .

Ετοιμαζόμασταν για τη μεγάλη μάχη , αυτή που δεν έχει νικητή.

Ήμουν στο παρά πέντε είτε να υποχωρήσω και να μην πλύνεις τα δόντια, είτε να σε πιέσω με κάποιο τρόπο να το κάνεις…

Πήρα μία ανάσα . Θυμήθηκα ότι δεν με προκαλείς, ότι απλά δεν θέλεις να πλύνεις τα δόντια σου για τους δικούς σου λόγους.

Γιατί να έμπαινα σε ένα παιχνίδι εξουσίας;

Επέλεξα μία άλλη οδό… αυτή του παιχνιδιού …

«Δεν θέλεις να πλύνεις τα δόντια σου; Θέλεις να ήμουν εγώ το παιδί και να μου έπλενες εσύ τα δόντια τότε;»

Με κοίταξες με ένα μάτι, από γωνία .

«Θα βάλεις εσύ την οδοντόκρεμα και θα μου πεις μετά πού να κάτσω.»

Με κοίταξες με το άλλο μάτι, πάλι από γωνία . Δεν έκλαιγες πια .

Με λίγη φαντασία, το βούρτσισμα των δοντιών έγινε παιχνίδι .

Πήγαμε στο μπάνιο .

«Κάτσε εδώ και άνοιξε το στόμα» μου είπες .

Έβαλες οδοντόκρεμα πάνω στη βούρτσα μου.

«Άνοιξε το στόμα» επανέλαβες.

«Όχι» είπα. «Δεν θέλω».

«Άντε, μπαμπά, πρέπει».

«Όχι» .

«Ναι. Πρέπει» .

«Γιατί;»

«Επειδή αν δεν πλύνεις τα δόντια σου, θα έχεις τρύπες και αυτό δεν είναι καλό» .

«Ω… Εντάξει τότε» .

Άνοιξα το στόμα. Με μεγάλη προσοχή, ξεκίνησες να μου πλένεις τα δόντια.

Εστίαζες με μεγάλη συγκέντρωση στα δόντια μου .

Εγώ κοίταζα τα μάτια σου. Είσαι τόσο μικρός ακόμη .

Έτρεχε η οδοντόκρεμα . Γέλασες . Γέλασα .

«Tι λες να σου κάνω κι εγώ τα δόντια ταυτόχρονα;» ρίσκαρα κι εγώ .

«Ναι!» είπες με ενθουσιασμό .

Μου έπλυνες τα δόντια και σου έπλυνα τα δόντια

Όταν παίζουμε και γελάμε, μας φροντίζουμε… και δεν χάνει κανείς .

----------------------

Ιστορία ''Διασκεδάζοντας'' και εικόνα από το βιβλίο μου ‘‘Μαμά, Μπαμπά, μ'ακούτε;'' που έγραψα την εποχή που το μπάνιο και τα δόντια ήταν θέματα που μας απασχολούσαν καθημερινά ως οικογένεια. Το μόνο που μπορώ να πω είναι ''περνάει''...

Πώς να μειώσω την ένταση και να ενισχύσω τη συνεργασία;

Όταν τα παιδιά βιώνουν ένταση μπορούμε να κάνουμε ένα βήμα πίσω και να δούμε δύο βασικές τους ανάγκες: τη Σύνδεση και την Αυτονομία.

1. Σύνδεση

Η σύνδεση είναι η βάση της σχέσης μας. Όταν γεμίζουμε το “δοχείο αγάπης” του παιδιού μας, του δίνουμε τη συναισθηματική ασφάλεια που χρειάζεται.

- Το γεμίζω με την αγάπη μου – λόγια, πράξεις, αγκαλιές.
- Το κοιτάω στα μάτια με στοργή, δείχνοντάς του ότι είμαι παρούσα.
- Παίζω μαζί του – το παιχνίδι είναι η γλώσσα της σύνδεσης!
- Το εντάσσω στις δικές μου δραστηριότητες, γιατί του αρέσει να νιώθει μέλος της ομάδας.

2. Αυτονομία

Η ανάγκη για αυτονομία είναι εξίσου σημαντική. Τα παιδιά νιώθουν ενδυνάμωση όταν τους δίνεται η ευκαιρία να συμμετέχουν και να κάνουν επιλογές.

- Μειώνω τον έλεγχό μου – δίνω χώρο για πρωτοβουλία.
- Του αναθέτω μια χρήσιμη εργασία στο σπίτι, που να νιώθει σημαντική.
- Του δίνω περισσότερες επιλογές για να ασκήσει την ελευθερία του.
- Ενθαρρύνω την προσπάθειά του, ακόμα κι αν το αποτέλεσμα δεν είναι τέλειο.
- Το καθοδηγώ, αντί να παίρνω τη θέση του – του δείχνω πώς να μαθαίνει μόνο του.

Η Σύνδεση και η Αυτονομία είναι σαν δύο πύλες που μας βοηθούν να δώσουμε στo παιδί το περιβάλλον που χρειάζεται για να ανθίσει...


ΑΛΛΑ ΑΡΘΡΑ ΚΑΙ ΕΡΓΑΛΕΙΑ ΠΟΥ ΙΣΩΣ ΣΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΝ:


Αλλάζω οπτική γωνία!

O εγκέφαλος μου ερμηνεύει τη συμπεριφορά του παιδιού μου ως μία απειλή. Γιατί;

Αυτό μπορεί να συμβαίνει επειδή:

Η κατάσταση ενεργοποιεί μια παλιά παιδική μου ιστορία ή έναν φόβο.

Έχω μια λανθασμένη αντίληψη για το πώς αναπτύσσεται και "λειτουργεί" ένα παιδί (αυτό έχει να κάνει και με την δυτική κουλτούρα)...

ΑΛΛΑΖΩ ΟΠΤΙΚΗ ΓΩΝΙΑ:

Η συμπεριφορά του επικοινωνεί τις ανάγκες του.

Ο εγκέφαλός του είναι υπό κατασκευή – μαθαίνει μέσα από τις εμπειρίες, το παράδειγμα και την υποστήριξή μας.

Δεν έχει ακόμα την ικανότητα να αυτορυθμίζεται. Τα συναισθήματά του συχνά υπερτερούν της λογικής, γιατί ο συναισθηματικός του εγκέφαλος κυριαρχεί.

Το παιδί μου μαθαίνει μέσα από μένα: επιλέγω να δω τη συμπεριφορά του παιδιού ως ευκαιρία για σύνδεση και όχι ως σύγκρουση!

-----------------------------

Εικόνα: Ελένη Βασιλειάδη

Το οπτικό σου γονεϊκό σκονάκι για να θυμηθείς τα σημαντικά στην καθημερινότητα

Ποια είναι αυτά τα δυνατά σημαντικά μηνύματα που έχει νόημα να θυμόμαστε στην καθημερινότητα με τα παιδιά μας;

Σου έφτιαξα ένα οπτικό γονεϊκό σκονάκι με τις αρχές που με οδηγούν κάθε μέρα ως Μαμά (και που μεταφέρει παρεμπιπτόντως το βιβλίο μου ΄''Μαμά, Μπαμπά, μ'ακούτε;'' 😄)

Συμπλήρωσε την παρακάτω φόρμα για να κατεβάσεις & να εκτυπώσεις το σκονάκι σου σε Α4!

Ποιο είναι το μήνυμα που θεωρείς πιο σημαντικό; Ποιο σε δυσκολεύει ιδιαίτερα; 

12 ΑΡXEΣ για την αποφυγή της εκπαιδευτικής βίας (+εκτυπώσιμο)

Θέλω να μοιραστώ μαζί σου 12 αρχές για την αποφυγή της εκπαιδευτικής βίας του Olivier Maurel, γάλλος καθηγητής, ιδρυτής του Παρατηρητηρίου της συνήθους εκπαιδευτικής βίας (Observatory of Ordinary Disciplinary Violence) στην Γαλλία, (OVEO-Observatoire de la violence éducative ordinaire) και συγγραφέα πολλών βιβλίων.

Εξωφυλλο του βιβλιου του Olivier maurel

Η ‘‘συνήθης εκπαιδευτική βία’’ περιλαμβάνει τη σωματική, λεκτική και ψυχολογική βία που περιγράφεται ως εκπαιδευτική επειδή αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της εκπαίδευσης στο σπίτι και στους χώρους όπου ζουν τα παιδιά, συμπεριλαμβανομένων των σχολείων.

Ο Maurel υποστηρίζει ότι η βία, σε οποιαδήποτε μορφή της, δεν πρέπει να χρησιμοποιείται ως μέθοδος εκπαίδευσης και ότι υπάρχουν πάντα θετικοί τρόποι για να διαχειριστούν οι γονείς τις συμπεριφορές των παιδιών τους. Δίνει έμφαση στην ανάπτυξη της ενσυναίσθησης, της κατανόησης και της επικοινωνίας μεταξύ γονέων και παιδιών.

Έχει γράψει τις 12 αρχές για την αποφυγή της εκπαιδευτικής βίας στο βιβλίο του ‘‘Το χαστούκι’’ - “La fessée’’ https://www.nospank.net/sp-qadv.htm .

Το βιβλίο προλογίζεται από την Ψυχαναλήτρια και Φιλόσοφο Alice Miller.

Κατέβασε τις 12 αρχές σε pdf και εκτύπωσε το αρχείο ΕΔΩ

 

  1. Παίρνω την απόφαση να μην χτυπάω.

  2. Έχω επίγνωση των επιπτώσεων της σωματικής τιμωρίας στα παιδιά.

  3. Διαμορφώνω τον ζωτικό χώρο του παιδιού με τέτοιο τρόπο ώστε να μην χρειάζεται να επιβάλλω συνεχώς απαγορεύσεις.

  4. Εφαρμόζω τον χρυσό κανόνα: φέρομαι στο παιδί μου όπως θα ήθελα να μου φέρονται υπό τις ίδιες συνθήκες.

  5. Καλωσορίζω όλα τα συναισθήματα του παιδιού, ακόμη και αν φαίνονται αρνητικά, όπως η ζήλια. Δεν έχει δικαίωμα να χτυπήσει τον μικρό του αδελφό, αλλά αυτά είναι τα συναισθήματά του και έχει το δικαίωμα να μην τον αγαπάει.

  6. Σε καταστάσεις σύγκρουσης, προσπαθώ στο μέτρο του δυνατού να βρω λύσεις που να είναι win-win και όχι win-lose, οι οποίες να ικανοποιούν τις ανάγκες όλων (όχι απαραίτητα τις επιθυμίες τους!).

  7. Αποκτώ τη συνήθεια να εντοπίζω την αιτία των συγκρούσεων, ώστε να προσπαθώ να τις προλαμβάνω αντί να πρέπει να τις ‘‘θεραπεύσω’’.

  8. Προτείνω αντιπερισπασμούς: μια ζωγραφιά, μια ιστορία, ένα παιχνίδι στο μπάνιο, έναν περίπατο για να ξεφύγουμε από καταστάσεις που έχουν γίνει πολύ δύσκολες.

  9. Ρωτάω τον εαυτό μου: «Θα μπορέσω να γελάσω με αυτή την κατάσταση αργότερα; Αν ναι, γιατί να μην γελάσω με αυτήν τώρα; Το χιούμορ μπορεί να μεταμορφώσει πολλές δύσκολες καταστάσεις.

  10. Γνωρίζω τα όριά μου και μένω σταθερός/η όταν παραβιάζονται

  11. Ξέρω να δίνω τη σκυτάλη στον σύντροφο όταν χρειάζεται

  12. Ζητάω βοήθεια, ακόμη και αν πρόκειται απλώς να εκφράσω την αγωνία μου σε έναν φίλο στο τηλέφωνο, στη μητέρα μου, ή σε ανθρώπους σε ομάδες στο διαδίκτυο όπου ξέρω ότι θα βρω άτομα καλοπροαίρετα που θα με ακούσουν με ενσυναίσθηση και που ίσως θα μπορούν να μου προτείνουν λύσεις.

(ελεύθερη μετάφραση από τα γαλλικά δική μου)

Ποιες αρχές εφαρμόζεις ήδη; Ποιες σε δυσκολεύουν ακόμα;


ΚΑΤΕΒΑΣΕ ΤΟ ΕΚΤΥΠΩΣΙΜΟ ΑΡΧΕΙΟ ΜΕ ΤΙΣ 12 ΑΡΧΕΣ
 

Αν θέλεις να μάθεις βιωματικά πώς μπορείς να εφαρμόσεις τα εργαλεία επικοινωνίας της ενσυνείδητης και θετικής γονεϊκότητας στην καθημερινή σου οικογενειακή ζωή, μπορείς να συμμετάσχεις στον Βιωματικό Κύκλο Θετικής Γονεϊκότητας που διοργανώνω - ένα ταξίδι ανακάλυψης και ενδυνάμωσης για γονείς με παιδιά από 1,5 έως 10 ετών.

Κατά τη διάρκεια των 6+1 ενδυναμωτικών εργαστηρίων, θα έχουμε την ευκαιρία να μοιραστούμε εμπειρίες, πρακτικές συμβουλές και πολύτιμες γνώσεις. Θα δεις πρακτικά πώς να αντιμετωπίσεις τις κρίσεις ήρεμα, να κατανοείς και να ξεπερνάς τις δύσκολες συμπεριφορές, και πώς θα χτίσεις μια σχέση γεμάτη ενσυναίσθηση, αγάπη, εμπιστοσύνη και αλληλοσεβασμό.

Αν θέλεις να σου πω περισσ΄ότερα και να με ρωτήσεις ό,τι θέλει ΚΑΝΕ ΚΛΙΚ ΕΔΩ και συμπλήρωσε την φόρμα για να σε καλέσω για 5-10 λεπτά!

Όταν το χαρτί του τοστ τσαλακώθηκε...

Κάθε φορά που αγοράζουμε ένα τοστ στο καράβι για την Εύβοια, θυμόμαστε αυτή την ιστορία και γελάμε πια…

Ήταν περίπου 3ων ετών τότε... ​Της πήραμε ένα τοστάκι στο καράβι... ​Όμως το χαρτί του τοστ είχε τσαλακωθεί...

Ξεκίνησε να φωνάζει...​ Όλοι μας κοίταζαν και περίμεναν να δουν τι θα κάνουμε με το ''κακομαθημένο'' παιδί...
​​​​
Αυτό που κάναμε εκείνη την ώρα ως γονείς έγινε μία ιστορία του βιβλίου μου ''Μαμά, Μπαμπά, μ'ακούτε;'' και σου την διαβάζω σήμερα...

Εικονα απο το βιβλιο μαμα, μπαμπα, μ’ακουτε;

Ψηφίζω το βιβλίο στα Βραβεία Public!

Και οι γονείς έχουν το δικαίωμα να θυμώνουν!

LISE DESPORTES

Ο θυμός είναι ένα συναίσθημα όπως όλα τα άλλα. Είναι χρήσιμος. Δηλώνει τη μη ικανοποίηση μιας ανάγκης . Η καταπίεσή του βλάπτει την ψυχική και σωματική μας υγεία.

 Είναι λοιπόν απαραίτητο να αποδεχτούμε το θυμό μας... και να τον εκφράσουμε με μια μη βίαιη διαδικασία που επιτρέπει την ανάδειξη σαφών αιτημάτων. Έτσι απελευθερωνόμαστε και προχωράμε.

Επιπλέον, αν το κάνουμε αυτό, τα παιδιά μας θα μας μιμηθούν και θα μάθουν να διαχειρίζονται καλύτερα τη δική τους «συναισθηματική καταιγίδα». 🙂

 ΠΡΟΑΠΑΙΤΟΥΜΕΝΑ: 3 ΒΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΦΡΑΣΗ ΤΟΥ ΘΥΜΟΥ

Ο Haim Ginott (στο βιβλίο «Between parent and child») παραθέτει 3 στάδια για την αντιμετώπιση του θυμού. 

1.      Χρειάζεται να αποδεχτούμε το γεγονός ότι μερικές φορές θα θυμώσουμε στις σχέσεις μας με τα παιδιά.

2.      Έχουμε το δικαίωμα να θυμώνουμε χωρίς να νιώθουμε ενοχές ή ντροπή.

3.      Έχουμε το δικαίωμα να εκφράσουμε το πώς νιώθουμε. Υπάρχει μόνο ένας περιορισμός: μπορούμε να εκφράσουμε το θυμό μας εφόσον δεν επιτιθόμαστε στην προσωπικότητα του παιδιού.

Η διαδικασία αυτή έχει ως εξής (σύμφωνα με την μέθοδο μη βίαιης επικοινωνίας του Marshall B. Rosenberg):

  •  Περιγράφω αυτό που βλέπω /ακούω/... χωρίς να κρίνω

«Όταν βλέπω τα παιχνίδια απλωμένα στο πάτωμα/ όταν χτυπάς τον αδελφό σου/...». «Όταν ακούω... «Όταν σου λέω ότι είναι η ώρα του φαγητού...».

Αυτό το βήμα είναι απαραίτητο γιατί ενημερώνει το παιδί για τα συναισθήματά μας (και αυτό είναι μερικές φορές αρκετό) και μειώνει την ένταση του συναισθήματος (ηρεμεί η αμυγδαλή στον εγκέφαλο).

  • Εκφράζω τα συναισθήματά μου χωρίς να κατηγορώ το παιδί:

«Είμαι θυμωμένος!

«Είμαι έξαλλος!

«Αισθάνομαι εξοργισμένος».

Μπορούμε να εκφράσουμε τον θυμό μας και μεταφορικά: (ο εγκέφαλος λατρεύει τις εικόνες)

«Είμαι έξω από τα νερά μου».

«Νιώθω μια καταιγίδα μέσα μου».

«Βράζω!

Προσοχή: χρησιμοποιούμε το «εγώ» αντί του «εσύ».

  • Προσδιορίζω την ανικανοποίητη μου ανάγκη

«Χρειάζομαι ένα τακτοποιημένο σπίτι» «Χρειάζομαι λίγη αναγνώριση» «Χρειάζομαι να ξεκουραστώ».

Η πρόταση που αρχίζει με το «χρειάζομαι...» περιγράφει την ανάγκη μας.

  • Ζητάω στο παιδί με σαφήνεια τι χρειάζομαι

«Θα ήθελα να συμμαζέψεις» «Θα ήθελα να κάνεις ησυχία για 10 λεπτά’’ ...

 

Τι χρειάζεται να αποφύγω:

Ορισμένες εκφράσεις προκαλούν θυμό (και άλλα δυσάρεστα συναισθήματα) τόσο από την πλευρά του γονέα όσο και από την πλευρά του παιδιού, αυξάνοντας την απογοήτευση χωρίς να προσφέρουν κάποια διέξοδο:

«Έχω βαρεθεί...».

Πόσες φορές θα πρέπει να το πω...».

«Περίμενε μέχρι να έρθει ο πατέρας/η μητέρα σου σπίτι...»

«Σε προειδοποιώ...»

«Είσαι πραγματικά ανυπόφορη»

 Επίσης μερικές συμπεριφορές μας τροφοδοτούν / μεταδίδουν τον θυμό (όταν κοιτάω προς τα πάνω, δείχνω με το δάχτυλο, σταυρώνω τα χέρια μου, σφίγγω τις γροθιές μου κτλ…)

Θα μου πεις τώρα… αν το παιδί θυμώνει και εσύ θυμώνεις την ίδια ώρα, δεν είναι πάρα πολύ δύσκολο…. Είναι… Διάβασε τι κάνω εγώ τότε…… ΕΔΩ