«Δεν θέλω να πάω σχολείο αύριο.»

«Δεν θέλω να πάω σχολείο αύριο.» (Φαντάζομαι ότι το έχεις ξανακούσει αυτό… )

Τι γίνεται αλήθεια;

Εμείς, συχνά, επειδή ταραζόμαστε κάπως ή δεν έχουμε ενέργεια, βιαζόμαστε να απαντήσουμε / να λύσουμε το πρόβλημα.

«Γιατί; Κάποιος σε ενοχλεί;»
(Κάνουμε βιαστικά κλειστές ερωτήσεις)

«Μα αφού τα πας καλά στο σχολείο»
(ερμηνεύουμε)

«Μα δεν γίνεται να μην πας. Όλα τα παιδάκια πάνε… κι εμείς πάμε στη δουλειά.»
(Κάνουμε κύρηγμα)

«Έλα τώρα, πάλι τα ίδια…»
(μειώνουμε το συναίσθημα)

«Αν δεν πας, τι θα πει η δασκάλα;»
(πιέζουμε, φοβίζουμε)

& αλλά τέτοια

Το πρόβλημα του παιδιού μοιάζει με κρεμμύδι.

Και τι γίνεται; Οταν μένουμε στην επιφάνεια, μένουμε και μακριά από το αληθινό του βίωμα / πρόβλημα.

Όταν όμως σταθούμε και ακούσουμε πραγματικά, αλήθεια, με την καρδιά, το σώμα ΚΑΙ το μυαλό:
χωρίς να διορθώσουμε,
Χωρίς να καθησυχάσουμε αμέσως,
χωρίς να εξηγήσουμε,
χωρίς να δώσουμε λύσεις ή συμβουλές

τότε το παιδί αρχίζει σιγά σιγά να ξεφλουδίζει:

«Δεν μου αρέσει το σχολείο…» (επίπεδο 2 - κίτρινο εδώ)
«Κανείς δεν παίζει μαζί μου… ( επίπεδο 3 - πορτοκαλί εδώ)
«Νιώθω μόνο και ότι δεν με βλέπουν…» (επίπεδο 4- κεντρικό πρόβλημα- κόκκινο εδώ)
Και τελικά η ανάγκη από πίσω είναι : «Θέλω να νιώθω σημαντικός/ή και ασφαλής.»

Όταν ακούμε πραγματικά το παιδί δεν του λύνουμε το πρόβλημα αλλά του δίνουμε χώρο να εκφράσει τα συναισθήματα του, τις ανάγκες του… έτσι ενδυναμώνεται γιατί ξεκαθαρίζει τι του συμβαίνει και μπορεί να βρει λύσεις (μόνο του ή μαζί μας)

Πριν όμως φτάσουμε εκεί, υπάρχει κάτι πολύ βασικό:
να δούμε τα εμπόδια που βάζουμε εμείς ως γονείς στην επικοινωνία.

Όλα εκείνα που λέμε αυθόρμητα, με καλή πρόθεση,
αλλά τελικά κλείνουν τον διάλογο αντί να τον ανοίγουν.

Αυτό ακριβώς θα δουλέψουμε στο εργαστήριο “Πώς να ακούς το παιδί σου έτσι ώστε να καλλιεργήσετε μία βαθιά σχέση κατανόησης & εμπιστοσύνης” (αν σε ενδιαφέρει γράψε «εργαστήριο» στα σχόλια, υπάρχουν λίγες θέσεις ακόμα)

Και τώρα έχω μια ερώτηση για εσένα:
τι απαντάς αυθόρμητα όταν το παιδί σου σου λέει:
«δεν θέλω να πάω σχολείο αύριο»;
Πες μας στα σχόλια ειλικρινά τι σου έρχεται να απαντήσεις αυθόρμητα.

« Η Μαρία δεν παίζει πια μαζί μου…»

« Η Μαρία δεν παίζει πια μαζί μου…»

Κι εκείνη ακριβώς τη στιγμή, ως γονέας —με καλή πρόθεση— φοράω το καπέλο του ερευνητή:
«Από πότε;»
«Έγινε κάτι;»
«Τι της έκανες;»
«Τσακωθήκατε;»


Τι συμβαίνει όμως; Όπως δείχνει και η εικόνα, ο μεγεθυντικός φακός μπαίνει ανάμεσα σε μένα και το παιδί.

Γιατί;
Το παιδί μιλάει με το συναίσθημα και εγώ απαντάω με το μυαλό.

Το παιδί δεν ήρθε να δώσει αναφορά.
Ήρθε να πει:
«Στενοχωριέμαι… Κάτι μέσα μου είναι δύσκολο»

Η «ανάκριση» εκείνη τη στιγμή:
• διακόπτει τη συναισθηματική σύνδεση
• κάνει το παιδί να νιώθει ότι πρέπει να αποδείξει το βίωμά του
• μεταφέρει το μήνυμα «πριν σε καταλάβω, χρειάζομαι στοιχεία»
• κλείνει την καρδιά, αντί να την ανοίγει

Το παιδί πρώτα χρειάζεται παρουσία, όχι ερωτήσεις.
Χρειάζεται να νιώσει ότι:
«Σε ακούω»
«Είμαι εδώ»
«Αυτό που νιώθεις έχει σημασία»

Οι ερωτήσεις μπορούν να έρθουν αργότερα.

Μαμά, μπαμπά,
Άσε τον μεγεθυντικό φακό κάτω.
Άκου πρώτα τι έχει να πει η καρδιά μου...

Εσύ, τι θα απαντούσες αυθόρμητα αν το παιδί σου σου έλεγε «η Μαρία δεν παίζει πια μαζί μου…»; Γράψε στα σχόλια

Ποια είναι τα κόκκινα όρια;

Υπάρχουν 4 κατηγορίες ορίων γύρω γύρω από το εκπαιδευτικό κάδρο της οικογένειας.

Μέσα στο κάδρο, τα παιδιά “ζωγραφίζουν” ελεύθερα και μεγαλώνουν με ασφάλεια ενώ μπορούν να εξερευνήσουν το περιβάλλον τους.

Θέλω να σου πω σήμερα για την κόκκινη κατηγορία.

Όπως βλέπεις στην εικόνα οι πινελιές των παιδιών δεν μπορούν να βγουν από το κάδρο.

Επισης βλέπεις ότι η κόκκινη γραμμή είναι πιο παχιά.

Γιατι;

Η κόκκινη πλευρά απεικονίζει τα αδιαπραγμάτευτα όρια και κανόνες.

Τι ισχύει για τους κόκκινους κανόνες;

Πρέπει να είναι λίγοι σε αριθμό.
Ισχύουν για όλους, πάντα & παντού (ακόμη και στα σπίτια των άλλων).
Η μη συμμόρφωση απαιτεί άμεση αντίδραση εκ μέρους μας → χρησιμοποιώ ένα σταθερό τόνο και μία τρυφερή δύναμη χωρίς βία για να αποτρέψω την πράξη.
Χρειάζεται να είμαστε σίγουροι για αυτούς τους κανόνες και να τα έχουμε σκεφτεί και
αποφασίσει μαζί με τον άλλο γονέα.

Ποιοι είναι κατά τη γνώμη σου οι αδιαπραγμάτευτοι κανόνες; Γράψε στα σχόλια τι νομίζεις ότι περιλαμβάνουν.

—————————

Αν θέλεις να Κατανοήσεις τα όρια – Τι είναι πραγματικά, γιατί είναι απαραίτητα και πότε πρέπει να τα θέτεις, να διακρίνεις τις 4 κατηγορίες ορίων – Ώστε να ξέρεις πότε να επιμείνεις και πότε να αφήσεις χώρο στη διαπραγμάτευση (για να μην είσαι ούτε ελαστικός/η ούτε υπερβολικά αυστηρός/η)
Θέτεις όρια που γίνονται αποδεκτά – Χωρίς τιμωρίες, φωνές ή απειλές…

… τότε σε περιμένω στο σεμινάριο για τα όρια και τη συνεργασία που δημιούργησα ειδικά για τους γονείς με παιδιά από 1,5 έως 7 ετών.

Γιατί το παιδί μου είναι τόσο αργό όταν του ζητάω να κάνει κάτι;

Αν έχεις πιάσει τον εαυτό σου να σκέφτεται, «γιατί κάνει τόση ώρα πια για να κάνει κάτι τόσο απλό… η εξήγηση είναι απολύτως βιολογική.

🧠 Ο εγκέφαλος του παιδιού είναι… αργός (ακόμη!)

Ο παιδικός εγκέφαλος δεν έχει ολοκληρώσει τη διαδικασία της μυελίνωσης, δηλαδή το «ντύσιμο» των νευρικών ινών με μυελίνη – μια ουσία που επιταχύνει τη νευρική αγωγιμότητα.

  • Στα μικρά παιδιά, η ταχύτητα μετάδοσης των σημάτων είναι περίπου 2 μέτρα/δευτερόλεπτο. (δηλαδή 7 χλμ/ώρα)

  • Στους ενήλικες, φτάνει περίπου τα 50 μέτρα/δευτερόλεπτο (δηλαδή 180 χλμ/ώρα)

    Η διαδικασία της μυελίνωσης (δηλαδή η δημιουργία της μυελίνης) είναι πολύ αργή. Μάλιστα, οι περιοχές του εγκεφάλου που εμπλέκονται στον συλλογισμό και τον συναισθηματικό έλεγχο είναι αυτές που “μυελινώνονται” τελευταίες, μετά την εφηβεία.

🧠 Το παιδί δεν κάνει μία διεργασία — κάνει πέντε!

Όταν λες «Μαρία, μάζεψε τα παιχνίδια σου», το παιδί πρέπει να:

  1. Ακούσει τη φωνή σου (σε θορυβώδες περιβάλλον αυτό δυσκολεύει).

  2. Αποκωδικοποιήσει το αίτημα.

  3. Κρατήσει στη μνήμη αυτό που είπες. Η παραμικρή περισπαστική λεπτομέρεια (ένα παιχνίδι, ένα φως, ένα έντομο…) μπορεί να διακόψει τη διαδικασία.

  4. Μετατρέψει λόγια σε πράξη (λεκτικό → κινητικό).

  5. Οργανώσει ποιο παιχνίδι μπαίνει πού (αφηρημένη σκέψη – πολύ δύσκολη για μικρές ηλικίες).

Μία ιδέα: να περιμένουμε 5 δευτερόλεπτα

Επειδή ο παιδικός εγκέφαλος επεξεργάζεται την πληροφορία με χαμηλότερη ταχύτητα, προτείνεται δίνουμε απλές, καθαρές οδηγίες και να αφήνουμε τουλάχιστον 5 δευτερόλεπτα μετά από μια οδηγία.

Καθώς το παιδί μεγαλώνει, ο εγκέφαλός γίνεται όλο και πιο γρήγορος.
Και αργότερα, με το πέρασμα του χρόνου, η δική μας μυελίνη φθείρεται… έτσι κάποια μέρα τα παιδιά μας θα σκέφτονται πιο γρήγορα από εμάς!

Live για τα όρια με την Μαρία Καστάνια @special_education_tips

Μαζί με την αγαπημένη Μαρία Καστάνια, απαντήσαμε σε ερωτήσεις όπως τι είναι όρια ;
Πώς επηρεάζει η δική μας ανατροφή των πώς θέτουμε όρια ως γονείς;
Τι μπορώ να πω το παιδί όταν το παιδί μου με αγνοεί και συνεχιζει την συμπεριφορά που θέλω να σταματήσει;
Τι κάνω όταν το παιδί πετάει πράγματα σε στιγμή κρίσης;
Τι κάνω όταν δε συμφωνούμε με τον σύντροφο μου για τα όρια ;
Αυτά και άλλα πολλά συζητήθηκαν!

Live Διαφωνίες γονεών στη διαπαιδαγώγηση: Εποικοδομητικοί τρόποι διαχείρησης

Με την Eυτυχία Βαρσαμή (Ψυχοπαιδαγωγός, Συγγραφέας), την Ελίνα Κεπενού (Ψυχοθεραπεύτρια, Σύμβουλος Γονέων) και την Χριστίνα Γαβρίλη (Ψυχολόγος, Συγγραφέας) 💬 μιλήσαμε για ένα θέμα που απασχολεί πολλούς γονείς:

🧠 Πώς να διαχειριζόμαστε εποικοδομητικά τις διαφωνίες μεταξύ των γονιών σχετικά με τη διαπαιδαγώγηση των παιδιών;

🔍 Μερικά από τα ερωτήματα που εξερευνήσαμε:

• Είναι φυσιολογικό και αναπόφευκτο να υπάρχουν διαφωνίες ή δείχνουν βαθύτερα προβλήματα στη σχέση των γονιών;

• Πόσο σημαντικό είναι να υπάρχει κοινή γραμμή; Μπορεί η διαφορετική προσέγγιση να είναι ωφέλιμη για το παιδί;

• Αν ένας γονέας ‘’ακυρώνει’’ τα όρια του άλλου, τι επιπτώσεις έχει αυτό; • Την ώρα της κρίσης: παρεμβαίνουμε ή αφήνουμε τον άλλο να το διαχειριστεί;

• Πώς επηρεάζει η δική μας παιδική εμπειρία τον τρόπο που διαφωνούμε;

• Πώς επηρεάζονται τα παιδιά όταν βλέπουν τους γονείς τους να διαφωνούν;

• Υπάρχουν πρακτικές στρατηγικές που μπορούν να βοηθήσουν;

Όταν δεν θέλει να πλύνει δόντια (ή κάτι άλλο): μία ιστορία από το βιβλίο μου...

Πάλι σήμερα δεν ήθελες να πλύνεις τα δόντια σου . Ούτε φυσικά να πας για ύπνο . Έκλαιγες . Κι εγώ περίμενα πώς και πώς να κοιμηθείς επιτέλους .

Σε πίεζα. Είναι σημαντικό να πλένουμε τα δόντια και να κοιμόμαστε!

Μπλα μπλα μπλα και άντε γρήγορα .

«Όχι, όχι, όχι» φώναζες και έτρεχες σε όλο το σπίτι .

Είχαμε και οι δύο κολλήσει .

Ετοιμαζόμασταν για τη μεγάλη μάχη , αυτή που δεν έχει νικητή.

Ήμουν στο παρά πέντε είτε να υποχωρήσω και να μην πλύνεις τα δόντια, είτε να σε πιέσω με κάποιο τρόπο να το κάνεις…

Πήρα μία ανάσα . Θυμήθηκα ότι δεν με προκαλείς, ότι απλά δεν θέλεις να πλύνεις τα δόντια σου για τους δικούς σου λόγους.

Γιατί να έμπαινα σε ένα παιχνίδι εξουσίας;

Επέλεξα μία άλλη οδό… αυτή του παιχνιδιού …

«Δεν θέλεις να πλύνεις τα δόντια σου; Θέλεις να ήμουν εγώ το παιδί και να μου έπλενες εσύ τα δόντια τότε;»

Με κοίταξες με ένα μάτι, από γωνία .

«Θα βάλεις εσύ την οδοντόκρεμα και θα μου πεις μετά πού να κάτσω.»

Με κοίταξες με το άλλο μάτι, πάλι από γωνία . Δεν έκλαιγες πια .

Με λίγη φαντασία, το βούρτσισμα των δοντιών έγινε παιχνίδι .

Πήγαμε στο μπάνιο .

«Κάτσε εδώ και άνοιξε το στόμα» μου είπες .

Έβαλες οδοντόκρεμα πάνω στη βούρτσα μου.

«Άνοιξε το στόμα» επανέλαβες.

«Όχι» είπα. «Δεν θέλω».

«Άντε, μπαμπά, πρέπει».

«Όχι» .

«Ναι. Πρέπει» .

«Γιατί;»

«Επειδή αν δεν πλύνεις τα δόντια σου, θα έχεις τρύπες και αυτό δεν είναι καλό» .

«Ω… Εντάξει τότε» .

Άνοιξα το στόμα. Με μεγάλη προσοχή, ξεκίνησες να μου πλένεις τα δόντια.

Εστίαζες με μεγάλη συγκέντρωση στα δόντια μου .

Εγώ κοίταζα τα μάτια σου. Είσαι τόσο μικρός ακόμη .

Έτρεχε η οδοντόκρεμα . Γέλασες . Γέλασα .

«Tι λες να σου κάνω κι εγώ τα δόντια ταυτόχρονα;» ρίσκαρα κι εγώ .

«Ναι!» είπες με ενθουσιασμό .

Μου έπλυνες τα δόντια και σου έπλυνα τα δόντια

Όταν παίζουμε και γελάμε, μας φροντίζουμε… και δεν χάνει κανείς .

----------------------

Ιστορία ''Διασκεδάζοντας'' και εικόνα από το βιβλίο μου ‘‘Μαμά, Μπαμπά, μ'ακούτε;'' που έγραψα την εποχή που το μπάνιο και τα δόντια ήταν θέματα που μας απασχολούσαν καθημερινά ως οικογένεια. Το μόνο που μπορώ να πω είναι ''περνάει''...

Πώς να μειώσω την ένταση και να ενισχύσω τη συνεργασία;

Όταν τα παιδιά βιώνουν ένταση μπορούμε να κάνουμε ένα βήμα πίσω και να δούμε δύο βασικές τους ανάγκες: τη Σύνδεση και την Αυτονομία.

1. Σύνδεση

Η σύνδεση είναι η βάση της σχέσης μας. Όταν γεμίζουμε το “δοχείο αγάπης” του παιδιού μας, του δίνουμε τη συναισθηματική ασφάλεια που χρειάζεται.

- Το γεμίζω με την αγάπη μου – λόγια, πράξεις, αγκαλιές.
- Το κοιτάω στα μάτια με στοργή, δείχνοντάς του ότι είμαι παρούσα.
- Παίζω μαζί του – το παιχνίδι είναι η γλώσσα της σύνδεσης!
- Το εντάσσω στις δικές μου δραστηριότητες, γιατί του αρέσει να νιώθει μέλος της ομάδας.

2. Αυτονομία

Η ανάγκη για αυτονομία είναι εξίσου σημαντική. Τα παιδιά νιώθουν ενδυνάμωση όταν τους δίνεται η ευκαιρία να συμμετέχουν και να κάνουν επιλογές.

- Μειώνω τον έλεγχό μου – δίνω χώρο για πρωτοβουλία.
- Του αναθέτω μια χρήσιμη εργασία στο σπίτι, που να νιώθει σημαντική.
- Του δίνω περισσότερες επιλογές για να ασκήσει την ελευθερία του.
- Ενθαρρύνω την προσπάθειά του, ακόμα κι αν το αποτέλεσμα δεν είναι τέλειο.
- Το καθοδηγώ, αντί να παίρνω τη θέση του – του δείχνω πώς να μαθαίνει μόνο του.

Η Σύνδεση και η Αυτονομία είναι σαν δύο πύλες που μας βοηθούν να δώσουμε στo παιδί το περιβάλλον που χρειάζεται για να ανθίσει...


ΑΛΛΑ ΑΡΘΡΑ ΚΑΙ ΕΡΓΑΛΕΙΑ ΠΟΥ ΙΣΩΣ ΣΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΝ:


‘‘Επικοινωνώντας αποτελεσματικά με τα παιδιά μας’’: συζήτηση με την Χριστίνα Μαυρομάτη στο Podcast ‘‘Το βλέμμα μέσα μας’’

Πριν από λίγες εβδομαδες είχα την τιμή και την χαρά να κουβεντιάσω με την Χριστίνα Μαυρομάτη στο υπέροχο της podcast ψυχολογίας «Tο βλέμμα μέσα μας».

Ανακαλύψτε το podcast Το Βλέμμα μέσα μας : πραγματικά αξιζει παρά πολύ!

—————————————————————-

Η Ελένη Βασιλειάδη, Πιστοποιημένη Σύμβουλος στην θετική και δημιουργική γονεϊκότητα , Εκπαιδεύτρια γονέων από την Attachment Parenting International και την APCOMM Γαλλίας & πιστοποιημένη από το Training Institute of Psychology and Health στο Parental burnout, Δικηγόρος & Συγγραφέας του βιβλίου ‘’Μαμά, Μπαμπά, μ’ακούτε; και του παιδικού παραμυθιού⁠ ‘’Οταν η καρδιά μου γεμίζει’’ ⁠μας μιλάει για την αποτελεσματική επικοινωνία με τα παιδιά.

Μεταξύ άλλων, στο επεισόδιο θα ακούσεις:

Η ανάπτυξη του παιδικού εγκεφάλου -  πώς η εξέλιξη του εγκεφάλου στα παιδιά επηρεάζει τη συμπεριφορά τους και τις αντιδράσεις τους.

🛠️ Πώς να θέτεις όρια με σεβασμό - πώς να βάζεις όρια που να βοηθούν και να καθοδηγούν το παιδί σου χωρίς τιμωρία και συγκρούσεις.

📱 Η χρήση της τεχνολογίας - Τι να προσέξεις

🧘 Διαχείριση της ματαίωσης και της απογοήτευσης - Πώς μπορείς να βοηθήσεις το παιδί σου να αντιμετωπίζει την απογοήτευση και να διαχειρίζεται τα έντονα συναισθήματα.

Οραματισμός της σχέσης με το παιδί στο μέλλον - Μια άσκηση που μας βοηθά να σκεφτούμε πώς θέλουμε να είναι η σχέση μας με το παιδί μας σε 20 χρόνια και τι μπορούμε να κάνουμε από σήμερα γι' αυτό.

Άκου το επεισόδιο για να πάρεις ιδέες και έμπνευση για να ενισχύσεις τη σχέση με το παιδί σου!

🔛 ΥΓ : Αν θέλεις να ταξιδέψεις για να συναντήσεις το παιδί που κρύβεται μέσα σου προκειμένου να κατανοήσεις χωρίς ενοχές, από που προέρχονται οι δικές σου αντιδράσεις ως γονέας, και να δεις νέους δημιουργικούς τρόπους για να επικοινωνείς και να συνεργάζεσαι καλύτερα με το παιδί σου μπορείς να διαβάσεις το βιβλίο της ⁠’’Μαμά, Μπαμπά, μ’ακούτε; ⁠και να ακολουθήσεις τη σελίδα ⁠Positive Parents ⁠! Μπορείτε να ακούσετε το επεισόδιο στο Spotify εδώ (link στα σχόλια)

🔛 ✔️Διαθέσιμο, επίσης , στις πλατφόρμες Podcast: Spotify, Apple Podcasts, Google Podcasts , Stitcher, Player FM , Radio Public, Amazon, Castbox, Overcast και Breaker κ.α. Καλή ακρόαση Χ.Μ.


Αν θέλεις να μάθεις βιωματικά πώς μπορείς να εφαρμόσεις τα εργαλεία επικοινωνίας της ενσυνείδητης και θετικής γονεϊκότητας στην καθημερινή σου οικογενειακή ζωή, μπορείς να συμμετάσχεις στον Βιωματικό Κύκλο Θετικής Γονεϊκότητας που διοργανώνω - ένα ταξίδι ενδυνάμωσης για γονείς με παιδιά από 1,5 έως 10 ετών.

Κατά τη διάρκεια των 6+1 ενδυναμωτικών εργαστηρίων, θα έχουμε την ευκαιρία να μοιραστούμε εμπειρίες, πρακτικές συμβουλές και πολύτιμες γνώσεις. Θα δεις πρακτικά πώς να αντιμετωπίσεις τις κρίσεις ήρεμα, να κατανοείς και να ξεπερνάς τις δύσκολες συμπεριφορές, και πώς θα χτίσεις μια σχέση γεμάτη ενσυναίσθηση, αγάπη, εμπιστοσύνη και αλληλοσεβασμό.

Αν θέλεις να σου πω περισσ΄ότερα και να με ρωτήσεις ό,τι θέλει ΚΑΝΕ ΚΛΙΚ ΕΔΩ και συμπλήρωσε την φόρμα


Παρουσίαση στην Γάνδη Βελγίου στις 7 Νοεμβρίου!

Γεννήθηκα στην Γαλλία και όταν ήμουν 18 μηνών, μετακομίσαμε στις Βρυξέλλες. Μεγάλωσα στο Βέλγιο λοιπόν μέχρι τα 18 μου. Τότε ως παιδί και έφηβη δεν είχα σκεφτεί ποτέ ότι μια μέρα θα ζούσα στην Ελλάδα.

Όποτε το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν θα περίμενα ποτέ να ξανάρθω στο Βέλγιο για να παρουσιάσω βιβλία μου και μάλιστα βιβλία που έγραψα στα Ελληνικά.

Γι’αυτό διασκεδάζω πολύ με την ιδέα ότι σε λίγες μέρες θα είμαι στην Γάνδη στο Βέλγιο και θα μοιραστώ γονεϊκές στιγμές με τους Έλληνες που ζουν εκεί!

Ραντεβού στις 7 Νοεμβρίου στις 17:00 στην Γάνδη !!

Πώς να απαντήσω όταν δέχομαι κριτική ως γονέας;

“Όλο ανακατεύονται! Τι να απαντήσω όταν κάποιος μου κάνει παρατηρήσεις και σχολιάζει αρνητικά τον τροπο που μεγαλώνω το παιδί μου;”

… με ρωτάνε συχνά οι γονείς στις ομάδες γονέων που συντονίζω…

Είναι ένα ευαίσθητο θέμα καθώς δεν θέλουμε να τσακωθούμε, ούτε να αμυνθούμε, ούτε όμως και να αφήσουμε το άλλο άτομο να επεμβαίνει χωρίς ενσυναίσθηση…

Πώς βάζουμε ευγενικά τα όριά μας;

Σκέφτηκα λοιπόν να φτιάξω αυτό το ποστ με βάση αυτό που προτείνει η Ψυχοθεραπεύτρια και Συγγραφέας Ιζαμπελ Φιλιοζα σε ένα πολύ πρακτικό μικρό βιβλίο της (το βιβλίο δεν υπάρχει στα ελληνικά. Είναι το «parents sans s’énerver » 2002)

Διάβασε το ποστ, σχολίασε και μοιράσου το με γονείς που το έχουν ανάγκη.

Εσύ τι απαντάς όταν κάποιος παρεμβαίνει και σχολιάζει αρνητικά τον τροπο διαπαιδαγώγησης που ακολουθείς με το παιδί σου;


Αν θέλεις να μάθεις βιωματικά πώς μπορείς να εφαρμόσεις τα εργαλεία επικοινωνίας της ενσυνείδητης και θετικής γονεϊκότητας στην καθημερινή σου οικογενειακή ζωή, μπορείς να συμμετάσχεις στον Βιωματικό Κύκλο Θετικής Γονεϊκότητας που διοργανώνω - ένα ταξίδι ενδυνάμωσης για γονείς με παιδιά από 1,5 έως 10 ετών.

Κατά τη διάρκεια των 6+1 ενδυναμωτικών εργαστηρίων, θα έχουμε την ευκαιρία να μοιραστούμε εμπειρίες, πρακτικές συμβουλές και πολύτιμες γνώσεις. Θα δεις πρακτικά πώς να αντιμετωπίσεις τις κρίσεις ήρεμα, να κατανοείς και να ξεπερνάς τις δύσκολες συμπεριφορές, και πώς θα χτίσεις μια σχέση γεμάτη ενσυναίσθηση, αγάπη, εμπιστοσύνη και αλληλοσεβασμό.

Αν θέλεις να σου πω περισσ΄ότερα και να με ρωτήσεις ό,τι θέλει ΚΑΝΕ ΚΛΙΚ ΕΔΩ και συμπλήρωσε την φόρμα

Time out & πειθαρχία: τι λειτουργεί πραγματικά με τα παιδιά (podcast)

Σε αυτό το επεισόδιο του ‘‘The KidNest Podcast’’ 🎙️ του Παιδοψυχολόγου Ιωάννη Γλωσσόπουλου, είχα την τιμή να συζητήσω μαζί του ένα θέμα που απασχολεί πολλούς από εμάς στην καθημερινότητά μας με τα παιδιά μας: το περίφημο "time-out" ως μέσο πειθαρχίας.

Όλοι έχουμε ακούσει ή ίσως και δοκιμάσει τη φράση «Πήγαινε στο δωμάτιό σου και έλα όταν ηρεμήσεις» 🛏️, αλλά πόσο αποτελεσματική είναι πραγματικά αυτή η προσέγγιση; 🤔

Στην κουβέντα μας, εξετάζουμε πώς αντιλαμβάνονται τα παιδιά την έννοια του time-out και τις επιπτώσεις του στον ψυχισμό τους 💭💔. Αντί για απομόνωση, προτείνουμε εναλλακτικές προσεγγίσεις που εστιάζουν στην ενσυναίσθηση και την κατανόηση των συναισθημάτων 🧡. Μιλάμε για το πώς μπορούμε να δείξουμε στα παιδιά ότι κατανοούμε τις δυσκολίες τους, ενώ παράλληλα τα καθοδηγούμε με σεβασμό 🫂✨.

Ακούστε το επεισόδιο παρακάτω ή δες το βίντεο στο You Tube 🎧 και θα χαρώ πολύ να ακούσω τις σκέψεις και τις εμπειρίες σας στα σχόλια! 📝💬

12 ΑΡXEΣ για την αποφυγή της εκπαιδευτικής βίας (+εκτυπώσιμο)

Θέλω να μοιραστώ μαζί σου 12 αρχές για την αποφυγή της εκπαιδευτικής βίας του Olivier Maurel, γάλλος καθηγητής, ιδρυτής του Παρατηρητηρίου της συνήθους εκπαιδευτικής βίας (Observatory of Ordinary Disciplinary Violence) στην Γαλλία, (OVEO-Observatoire de la violence éducative ordinaire) και συγγραφέα πολλών βιβλίων.

Εξωφυλλο του βιβλιου του Olivier maurel

Η ‘‘συνήθης εκπαιδευτική βία’’ περιλαμβάνει τη σωματική, λεκτική και ψυχολογική βία που περιγράφεται ως εκπαιδευτική επειδή αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της εκπαίδευσης στο σπίτι και στους χώρους όπου ζουν τα παιδιά, συμπεριλαμβανομένων των σχολείων.

Ο Maurel υποστηρίζει ότι η βία, σε οποιαδήποτε μορφή της, δεν πρέπει να χρησιμοποιείται ως μέθοδος εκπαίδευσης και ότι υπάρχουν πάντα θετικοί τρόποι για να διαχειριστούν οι γονείς τις συμπεριφορές των παιδιών τους. Δίνει έμφαση στην ανάπτυξη της ενσυναίσθησης, της κατανόησης και της επικοινωνίας μεταξύ γονέων και παιδιών.

Έχει γράψει τις 12 αρχές για την αποφυγή της εκπαιδευτικής βίας στο βιβλίο του ‘‘Το χαστούκι’’ - “La fessée’’ https://www.nospank.net/sp-qadv.htm .

Το βιβλίο προλογίζεται από την Ψυχαναλήτρια και Φιλόσοφο Alice Miller.

Κατέβασε τις 12 αρχές σε pdf και εκτύπωσε το αρχείο ΕΔΩ

 

  1. Παίρνω την απόφαση να μην χτυπάω.

  2. Έχω επίγνωση των επιπτώσεων της σωματικής τιμωρίας στα παιδιά.

  3. Διαμορφώνω τον ζωτικό χώρο του παιδιού με τέτοιο τρόπο ώστε να μην χρειάζεται να επιβάλλω συνεχώς απαγορεύσεις.

  4. Εφαρμόζω τον χρυσό κανόνα: φέρομαι στο παιδί μου όπως θα ήθελα να μου φέρονται υπό τις ίδιες συνθήκες.

  5. Καλωσορίζω όλα τα συναισθήματα του παιδιού, ακόμη και αν φαίνονται αρνητικά, όπως η ζήλια. Δεν έχει δικαίωμα να χτυπήσει τον μικρό του αδελφό, αλλά αυτά είναι τα συναισθήματά του και έχει το δικαίωμα να μην τον αγαπάει.

  6. Σε καταστάσεις σύγκρουσης, προσπαθώ στο μέτρο του δυνατού να βρω λύσεις που να είναι win-win και όχι win-lose, οι οποίες να ικανοποιούν τις ανάγκες όλων (όχι απαραίτητα τις επιθυμίες τους!).

  7. Αποκτώ τη συνήθεια να εντοπίζω την αιτία των συγκρούσεων, ώστε να προσπαθώ να τις προλαμβάνω αντί να πρέπει να τις ‘‘θεραπεύσω’’.

  8. Προτείνω αντιπερισπασμούς: μια ζωγραφιά, μια ιστορία, ένα παιχνίδι στο μπάνιο, έναν περίπατο για να ξεφύγουμε από καταστάσεις που έχουν γίνει πολύ δύσκολες.

  9. Ρωτάω τον εαυτό μου: «Θα μπορέσω να γελάσω με αυτή την κατάσταση αργότερα; Αν ναι, γιατί να μην γελάσω με αυτήν τώρα; Το χιούμορ μπορεί να μεταμορφώσει πολλές δύσκολες καταστάσεις.

  10. Γνωρίζω τα όριά μου και μένω σταθερός/η όταν παραβιάζονται

  11. Ξέρω να δίνω τη σκυτάλη στον σύντροφο όταν χρειάζεται

  12. Ζητάω βοήθεια, ακόμη και αν πρόκειται απλώς να εκφράσω την αγωνία μου σε έναν φίλο στο τηλέφωνο, στη μητέρα μου, ή σε ανθρώπους σε ομάδες στο διαδίκτυο όπου ξέρω ότι θα βρω άτομα καλοπροαίρετα που θα με ακούσουν με ενσυναίσθηση και που ίσως θα μπορούν να μου προτείνουν λύσεις.

(ελεύθερη μετάφραση από τα γαλλικά δική μου)

Ποιες αρχές εφαρμόζεις ήδη; Ποιες σε δυσκολεύουν ακόμα;


ΚΑΤΕΒΑΣΕ ΤΟ ΕΚΤΥΠΩΣΙΜΟ ΑΡΧΕΙΟ ΜΕ ΤΙΣ 12 ΑΡΧΕΣ
 

Αν θέλεις να μάθεις βιωματικά πώς μπορείς να εφαρμόσεις τα εργαλεία επικοινωνίας της ενσυνείδητης και θετικής γονεϊκότητας στην καθημερινή σου οικογενειακή ζωή, μπορείς να συμμετάσχεις στον Βιωματικό Κύκλο Θετικής Γονεϊκότητας που διοργανώνω - ένα ταξίδι ανακάλυψης και ενδυνάμωσης για γονείς με παιδιά από 1,5 έως 10 ετών.

Κατά τη διάρκεια των 6+1 ενδυναμωτικών εργαστηρίων, θα έχουμε την ευκαιρία να μοιραστούμε εμπειρίες, πρακτικές συμβουλές και πολύτιμες γνώσεις. Θα δεις πρακτικά πώς να αντιμετωπίσεις τις κρίσεις ήρεμα, να κατανοείς και να ξεπερνάς τις δύσκολες συμπεριφορές, και πώς θα χτίσεις μια σχέση γεμάτη ενσυναίσθηση, αγάπη, εμπιστοσύνη και αλληλοσεβασμό.

Αν θέλεις να σου πω περισσ΄ότερα και να με ρωτήσεις ό,τι θέλει ΚΑΝΕ ΚΛΙΚ ΕΔΩ και συμπλήρωσε την φόρμα για να σε καλέσω για 5-10 λεπτά!

Και οι γονείς έχουν το δικαίωμα να θυμώνουν!

LISE DESPORTES

Ο θυμός είναι ένα συναίσθημα όπως όλα τα άλλα. Είναι χρήσιμος. Δηλώνει τη μη ικανοποίηση μιας ανάγκης . Η καταπίεσή του βλάπτει την ψυχική και σωματική μας υγεία.

 Είναι λοιπόν απαραίτητο να αποδεχτούμε το θυμό μας... και να τον εκφράσουμε με μια μη βίαιη διαδικασία που επιτρέπει την ανάδειξη σαφών αιτημάτων. Έτσι απελευθερωνόμαστε και προχωράμε.

Επιπλέον, αν το κάνουμε αυτό, τα παιδιά μας θα μας μιμηθούν και θα μάθουν να διαχειρίζονται καλύτερα τη δική τους «συναισθηματική καταιγίδα». 🙂

 ΠΡΟΑΠΑΙΤΟΥΜΕΝΑ: 3 ΒΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΦΡΑΣΗ ΤΟΥ ΘΥΜΟΥ

Ο Haim Ginott (στο βιβλίο «Between parent and child») παραθέτει 3 στάδια για την αντιμετώπιση του θυμού. 

1.      Χρειάζεται να αποδεχτούμε το γεγονός ότι μερικές φορές θα θυμώσουμε στις σχέσεις μας με τα παιδιά.

2.      Έχουμε το δικαίωμα να θυμώνουμε χωρίς να νιώθουμε ενοχές ή ντροπή.

3.      Έχουμε το δικαίωμα να εκφράσουμε το πώς νιώθουμε. Υπάρχει μόνο ένας περιορισμός: μπορούμε να εκφράσουμε το θυμό μας εφόσον δεν επιτιθόμαστε στην προσωπικότητα του παιδιού.

Η διαδικασία αυτή έχει ως εξής (σύμφωνα με την μέθοδο μη βίαιης επικοινωνίας του Marshall B. Rosenberg):

  •  Περιγράφω αυτό που βλέπω /ακούω/... χωρίς να κρίνω

«Όταν βλέπω τα παιχνίδια απλωμένα στο πάτωμα/ όταν χτυπάς τον αδελφό σου/...». «Όταν ακούω... «Όταν σου λέω ότι είναι η ώρα του φαγητού...».

Αυτό το βήμα είναι απαραίτητο γιατί ενημερώνει το παιδί για τα συναισθήματά μας (και αυτό είναι μερικές φορές αρκετό) και μειώνει την ένταση του συναισθήματος (ηρεμεί η αμυγδαλή στον εγκέφαλο).

  • Εκφράζω τα συναισθήματά μου χωρίς να κατηγορώ το παιδί:

«Είμαι θυμωμένος!

«Είμαι έξαλλος!

«Αισθάνομαι εξοργισμένος».

Μπορούμε να εκφράσουμε τον θυμό μας και μεταφορικά: (ο εγκέφαλος λατρεύει τις εικόνες)

«Είμαι έξω από τα νερά μου».

«Νιώθω μια καταιγίδα μέσα μου».

«Βράζω!

Προσοχή: χρησιμοποιούμε το «εγώ» αντί του «εσύ».

  • Προσδιορίζω την ανικανοποίητη μου ανάγκη

«Χρειάζομαι ένα τακτοποιημένο σπίτι» «Χρειάζομαι λίγη αναγνώριση» «Χρειάζομαι να ξεκουραστώ».

Η πρόταση που αρχίζει με το «χρειάζομαι...» περιγράφει την ανάγκη μας.

  • Ζητάω στο παιδί με σαφήνεια τι χρειάζομαι

«Θα ήθελα να συμμαζέψεις» «Θα ήθελα να κάνεις ησυχία για 10 λεπτά’’ ...

 

Τι χρειάζεται να αποφύγω:

Ορισμένες εκφράσεις προκαλούν θυμό (και άλλα δυσάρεστα συναισθήματα) τόσο από την πλευρά του γονέα όσο και από την πλευρά του παιδιού, αυξάνοντας την απογοήτευση χωρίς να προσφέρουν κάποια διέξοδο:

«Έχω βαρεθεί...».

Πόσες φορές θα πρέπει να το πω...».

«Περίμενε μέχρι να έρθει ο πατέρας/η μητέρα σου σπίτι...»

«Σε προειδοποιώ...»

«Είσαι πραγματικά ανυπόφορη»

 Επίσης μερικές συμπεριφορές μας τροφοδοτούν / μεταδίδουν τον θυμό (όταν κοιτάω προς τα πάνω, δείχνω με το δάχτυλο, σταυρώνω τα χέρια μου, σφίγγω τις γροθιές μου κτλ…)

Θα μου πεις τώρα… αν το παιδί θυμώνει και εσύ θυμώνεις την ίδια ώρα, δεν είναι πάρα πολύ δύσκολο…. Είναι… Διάβασε τι κάνω εγώ τότε…… ΕΔΩ


12 ερωτήσεις που αναπτύσσουν τη σκέψη του παιδιού (εκτυπώσιμο)

Κατέβασε τώρα το εκτυπώσιμο με τις 12 ερωτήσεις που βοηθούν το παιδί να σκέφτεται
Τo email σου μένει μεταξύ μας!

Έχεις παρατηρήσει ότι ρωτάμε εμείς οι γονείς πολλές φορές το παιδί μας ξεκινώντας από την λέξη ''γιατί;''.

Ξέρεις για ποιους λόγους δεν είναι μία αποτελεσματική πρακτική; 

Το ''γιατί'' απευθύνεται κυρίως στο μυαλό και όχι στο συναίσθημα... ​
​​
Επίσης, το ''γιατί'' συχνά ακούγεται κατηγορηματικό στα αυτιά του παιδιού. Έτσι, όταν έρχονται αντιμέτωπα με την ερώτηση ‘γιατί’, τα παιδιά τείνουν να δίνουν στους γονείς τους την εξήγηση που νομίζουν ότι ο γονέας θέλει να ακούσει... 

Και το σημαντικότερο: τις περισσότερες φορές τα παιδιά δεν γνωρίζουν το ''γιατί''...

Ποιες ερωτήσεις βοηθάνε το παιδί να σκέφτεται και να πάει παρακάτω;


Αν θέλεις να μάθεις βιωματικά πώς μπορείς να εφαρμόσεις τα εργαλεία επικοινωνίας της ενσυνείδητης και θετικής γονεϊκότητας στην καθημερινή σου οικογενειακή ζωή, μπορείς να συμμετάσχεις στον Βιωματικό Κύκλο Θετικής Γονεϊκότητας που διοργανώνω - ένα ταξίδι ανακάλυψης και ενδυνάμωσης για γονείς με παιδιά από 1,5 έως 10 ετών.

Κατά τη διάρκεια των 6+1 ενδυναμωτικών εργαστηρίων, θα έχουμε την ευκαιρία να μοιραστούμε εμπειρίες, πρακτικές συμβουλές και πολύτιμες γνώσεις. Θα δεις πρακτικά πώς να αντιμετωπίσεις τις κρίσεις ήρεμα, να κατανοείς και να ξεπερνάς τις δύσκολες συμπεριφορές, και πώς θα χτίσεις μια σχέση γεμάτη ενσυναίσθηση, αγάπη, εμπιστοσύνη και αλληλοσεβασμό.

Αν θέλεις να σου πω περισσ΄ότερα και να με ρωτήσεις ό,τι θέλεις ΚΑΝΕ ΚΛΙΚ ΕΔΩ και συμπλήρωσε την φόρμα για να σε καλέσω για 5-10 λεπτά!


ΜΕΡΙΚΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ…

 Η συμμετοχή μου στον κύκλο θετικής γονεϊκότητας με βοήθησε να έχω μία πιο ήρεμη σχέση με το παιδί μου, να συνδεόμαστε περισσότερο, πιο εύκολα, πιο συχνά και πιο βαθιά. Η καθημερινότητά μας έγινε πιο ήρεμη, πιο χαρούμενη και πιο ξένοιαστη άρα και πιο απολαυστική! Στον κύκλο, όλη η γνώση με κάποιο τρόπο χωνευόταν μαγικά και απλά έμπαινε στην καθημερινότητα με το παιδί με απρόσμενα υπέροχα αποτελέσματα. Οι συζητήσεις μας ήταν ανακουφιστικές, διαφωτιστικές, ανθρώπινες και φυσικά θετικές! Ελένη, σε ευχαριστώ πολύ! Είσαι πρότυπο μαμάς και έμπνευση! Συνέχισε αυτό που κάνεις όσο υπέροχα το κάνεις!

Κάτια Κ, Μαμά και εκπαιδευτικός, Κέρκυρα (ομάδα Ιούνιος- Ιούλιος 2023)

Οι περισσότεροι γονείς θέλουν το καλύτερο για τα παιδιά τους. Γι' αυτό και γω δήλωσα συμμετοχή στο σεμινάριο της "Θετικής γονεϊκοτητας"! Στην αρχή, απλά συμφωνούσα με τις απόψεις της Ελένης και τον τρόπο διαπαιδαγώγησης. Δεν ήξερα αν ο χρόνος που θα αφιέρωνα και το κόστος, θα άξιζαν τον κόπο. Σήμερα, μετά την ολοκλήρωση του σεμιναρίου είμαι σε θέση να επιβεβαιώσω όποιον αμφιβάλλει ότι αξίζει και ο χρόνος και το κόστος. Γιατί η σχέση γονέα παιδιού είναι πιο πάνω απ' όλα! 

Ηλιάνα Ο, Μαμά (ομάδα Nοέμβριος 2023-Ιανουάριος 2024)

"Η ανησυχία μου για τον τρόπο που προσεγγίζουμε την γονεϊκότητα οι νέοι γονείς σήμερα, σε συνδυασμό με την συγκινητική ιστορία της Ελένης "Αν σου πήραν το χρώμα σου ως παιδί, βρες το ως ενήλικας", στην ιστοσελίδα της positive parents, με οδήγησε να παρακολουθήσω το βιωματικό αυτό σεμινάριο. 

Μέσα από το μοίρασμα και την αλληλεπίδραση με τα μέλη της ομάδας, με κοινό γνώμονα την αγάπη για τα παιδιά μας και οδηγό μας την Ελένη με τις πολύτιμες συμβουλές, ιστορίες και εύστοχες παρουσιάσεις της, άνοιξε για μένα ένας νέος κόσμος διαφορετικής προσέγγισης και κατανόησης της παιδικής συμπεριφοράς και ψυχολογίας.

 Ήρθα αντιμέτωπη με τις δικές μου στρεβλώσεις και μυήθηκα σε ένα ξεχωριστό μονοπάτι με προορισμό την ιδανική σχέση με το παιδί σου. Σε αυτό οι αντιδράσεις, οι πράξεις και οι λέξεις ξεκινούν και τελειώνουν πάντα με αγάπη και εμπιστοσύνη.

 Είναι το μονοπάτι της ενσυναίσθησης. Ελένη σε ευχαριστώ ."

Βιολέττα, Μαμά, Κτηνίατρος, Κόρινθος (ομάδα Μάιος- Ιούνιος 2023)

Θέλω να δω περισσότερες εμπειρίες γονέων

Τι πραγματικά συμβαίνει όταν χάνεις την ψυχραιμία σου…

Είναι μεσημέρι. Παίρνεις το παιδί σου από το σχολείο, όλα καλά, όλα ωραία… και λίγα λεπτά μετά φωνάζει και χτυπιέται γιατί δεν του παίρνεις κάτι από το περίπτερο…

Τι σκέφτεσαι εκείνη την ώρα;

Αυτό που θα σκεφτείς εκείνη την κρίσιμη στιγμή που είναι στο πάτωμα, θα καθορίσει τα συναισθήματα που θα νιώσεις και στην συνέχεια την αντίδρασή σου.

  • Αν σκεφτείς : ‘‘Τι κακομαθημένο, όλο κάτι θέλει, δεν μπορώ να βγω μια βόλτα μαζί του χωρίς να κάνει μια κρίση μπροστά σε όλους. Το κάνει επίτηδες!’’ (αυτές οι σκέψεις ονομάζονται ‘σκέψεις - παγίδες’. Είναι σκέψεις που μας έρχονται από τη δική μας διαπαιδαγώγηση και μεγεθύνουν το πρόβλημα. )

Τότε το συναίσθημα που θα γεννηθεί θα είναι (μάλλον) ο θυμός.

Και αφού θυμώσεις, πολύ πιθανό να φωνάξεις και να πάρεις απότομα το χέρι του παιδιού και να το τραβήξεις να πάτε σπίτι και οι δύο μέσα στα νεύρα.

Το αποτέλεσμα θα είναι ότι το παιδί θα φωνάζει περισσότερο και εσύ θα νιώσεις ακόμα πιο θυμωμένη. Σύνδεση 0. Νεύρα full. Και μετά νιώθουμε ενοχές που φωνάξαμε…

Τώρα, ας πάρουμε πάλι το ίδιο αρχικό γεγονός (το παιδί χτυπιέται μπροστά στο περίπτερο μετά το σχολείο).

  • Αν σκεφτείς: ‘‘H κρίση του παιδιού μου τώρα είναι το πάνω μέρος του παγόβουνου. Κάτι έχει. Ίσως η σοκολάτα είναι μια αφορμή να εκτονώσει τα συναισθήματα του, ίσως πιέστηκε σήμερα στο σχολείο, ίσως χρειάζεται να συνδεθεί πάλι μαζί μου, ίσως πεινάει πολύ…’’

Τότε μάλλον δεν θα θυμώσεις το ίδιο, μπορεί και καθόλου. Γιατί στην ουσία, δεν κάνει κάτι εναντίον σου το παιδί εκείνη την ώρα, ίσα ίσα, σου ζητάει (με ακατάλληλο τρόπο σίγουρα) την προσοχή σου.

Αφού δεν θα είσαι τόσο θυμωμένος/η, θα μπορείς πιο εύκολα να εξηγήσεις, να ακούσεις, να συνδεθείς. Θα καταφέρεις να το στηρίξεις και να εξετάσεις τι κρύβει το παγόβουνο.

Το μόνο, το αληθινό, το μοναδικό ταξίδι είναι να αλλάξει κανείς τη ματιά του.
— Marcel Proust, Γάλλος Συγγραφέας

Μια σημαντική στιγμή στο γονεϊκό μου μονοπάτι ήταν λοιπόν όταν έμαθα ότι, ενώ δεν μπορούμε να ελέγξουμε τα συναισθήματα μας, μπορούμε και γίνεται να δουλέψουμε τις σκέψεις μας (που γεννάνε τα συναισθήματά μας).

Έτσι, ο τρόπος που βλέπουμε τα πράγματα αλλάζει τον τρόπο που αντιδράμε σε αυτά.

Οι σκέψεις μας κατευθύνουν τα συναισθήματά μας και τις αντιδράσεις μας με το παιδί…

Δες στο σχήμα τι εννοώ (είναι μία προσαρμογή στη γονεϊκότητα του μοντέλου της Life coach Brooke Castillo)

Χρειάζεται λοιπόν να αλλάξουμε μάτια, οπτική γωνία, να πάρουμε μία απόσταση, να σκεφτούμε, να βγούμε από τους αυτόματους μηχανισμούς μας, να απελευθερωθούμε από τις σκέψεις-παγίδες. Να πάρουμε πίσω τον έλεγχο των αντιδράσεών μας.

Και έτσι να νιώσουμε πιο ήρεμοι, πιο σίγουροι και πιο συνηδειτοποιημένοι ως γονείς… και ας μην τα καταφέρνουμε κάθε φορά!


Αν θέλεις να μάθεις βιωματικά πώς μπορείς να εφαρμόσεις αυτό το εργαλείο ενσυνείδητης γονεϊκότητας (και άλλα πολλά) στην καθημερινή σου οικογενειακή ζωή, μπορείς να συμμετάσχεις στον Βιωματικό Κύκλο Θετικής Γονεϊκότητας που διοργανώνω - ένα ταξίδι ανακάλυψης και ενδυνάμωσης για γονείς με παιδιά από 1,5 έως 10 ετών.

Κατά τη διάρκεια των 6+1 ενδυναμωτικών εργαστηρίων, θα έχουμε την ευκαιρία βιωματικά να μοιραστούμε εμπειρίες, πρακτικές συμβουλές και πολύτιμες γνώσεις. Θα δεις πρακτικά πώς να αντιμετωπίσεις τις κρίσεις ήρεμα, να κατανοείς και να ξεπερνάς τις δύσκολες συμπεριφορές, και πώς θα χτίσεις μια σχέση γεμάτη ενσυναίσθηση, αγάπη, εμπιστοσύνη και αλληλοσεβασμό.

Αν θέλεις να σου πω περισσ΄ότερα και να με ρωτήσεις ό,τι θέλεις, συμπλήρωσε την παρακάτω φόρμα για να σε καλέσω για 5-10 λεπτά στο τηλέφωνο!

Οι περισσότεροι γονείς θέλουν το καλύτερο για τα παιδιά τους. Γι’ αυτό και γω δήλωσα συμμετοχή στο σεμινάριο της “Θετικής γονεϊκοτητας”! Στην αρχή, απλά συμφωνούσα με τις απόψεις της Ελένης και τον τρόπο διαπαιδαγώγησης. Δεν ήξερα αν ο χρόνος που θα αφιέρωνα και το κόστος, θα άξιζαν τον κόπο. Σήμερα, μετά την ολοκλήρωση του σεμιναρίου είμαι σε θέση να επιβεβαιώσω όποιον αμφιβάλλει ότι αξίζει και ο χρόνος και το κόστος. Γιατί η σχέση γονέα παιδιού είναι πιο πάνω απ’ όλα!
— Ηλιάνα, Μαμά 2 παιδιών, ομάδα Νοεμβρίου 2023




3 εικόνες για τις δύσκολες στιγμές του γονέα...

Όταν δεν ξέρω πια τι να κάνω, πώς να μιλήσω, να αντιδράσω, να οριοθετήσω, όταν είναι όλα δύσκολα, και ετοιμάζομαι να εκραγώ… παίρνω μία μικρή ανάσα και σκέφτομαι… αυτές τις 3 κρίσιμες εικόνες…

Το ραντεβού με το παιδί μου σε 30 χρόνια…

Σε 30 χρόνια, θα έχω ραντεβού με το παιδί μου κάπου κάτω από μία μπουκαμβίλια… Πώς θέλω να είναι αυτό το ραντεβού; Θα είμαστε 2 ενήλικες τότε. Τι θα έχει σημασία; Ποιες αξίες θα ήθελα να έχω μεταφέρει στο παιδί μου; Θα έχει αυτοπεποίθηση; Και πώς θα είναι η σχέση μας; Θα κοιταζόμαστε στα μάτια με αγάπη; Θα νιώθουμε άνετα; Τι λόγια θα ανταλλάξουμε;

Αυτό το μακρινό ραντεβού με οδηγεί στο τώρα. Με βοηθάει να πάρω λίγο χρόνο και μια απόσταση και να σκεφτώ: αξίζει η μάχη που ετοιμάζεται;

 Το εργοτάξιου του εγκεφάλου…

Κυκλοφορούν νταλίκες και εκσκαφείς μέσα στον εγκέφαλο του παιδιού!  Το παιδί δεν έχει ολοκληρωμένο εγκέφαλο! Μάλιστα, έχει έναν εγκέφαλο πολύ ευάλωτο στο στρες. Στα 25 έως 30 έτη, ο εγκέφαλος είναι ανεπτυγμένος 100% (*και αν).

Το παιδί ΔΕΝ μπορεί να διαχειριστεί και να ρυθμίσει μόνο του τα δύσκολα του συναισθήματα. Χρειάζεται κάποιον ενήλικα  δίπλα του, να το ακούει, να βάλει λόγια στο χάος του, να το αγκαλιάσει και με αυτόν τον τρόπο, να προκαλεί στο σώμα του παιδιού την έκκριση ωκυτοκίνης για να μπορεί να ηρεμήσει… (και στη συνέχεια να σκεφτεί…)

Με βοηθάει να σκέφτομαι τον εγκέφαλο του παιδιού υπό κατασκευή κάθε φορά που πάω να μπω στη μάχη εξουσίας… Θυμάμαι ότι το παιδί  δεν επεξεργάζεται τον κόσμο και τις καταστάσεις με τα ίδια μάτια και με τον ίδιο εγκέφαλο με εμένα… Με χρειάζεται ως ΕΝΗΛΙΚΑ λοιπόν να του δείξω τον τρόπο να μεγαλώσει…

 Το παγόβουνο…

Η ακατάλληλη συμπεριφορά του παιδιού είναι το πάνω μέρος του παγόβουνου... δεν είναι το πρόβλημα αλλά μία αντίδραση σε ένα πρόβλημα του. Κάτι άλλο επικοινωνεί. Πριν πέσω πάνω στο παγόβουνο, βουτάω από κάτω για να δω το κάτω μέρος του…

Μπορεί πχ το μεσημέρι να μην έφαγε το φαγητό του και τώρα να πεινάει, μπορεί το δοχείο αγάπης του να έχει αδειάσει, μπορεί να μην ήμουν αρκετά παρούσα όλη μέρα και να χρειάζεται σύνδεση, μπορεί να νιώθει στρες επειδή θα φύγω ταξίδι την επόμενη βδομάδα, μπορεί να έχει πονόλαιμο, μπορεί να του λείπει ο Μπαμπάς που δουλεύει μέχρι αργά...  Όλα αυτά τα ‘‘μπορεί να’’ μου θυμίζουν ότι η συμπεριφορά δεν είναι εναντίον μου … άλλα ότι κάτι επικοινωνεί… οπότε αντί να θυμώσω ή να φωνάξω…μπαίνω στον ρόλο του βοηθού… μας δίνω λίγο χρόνο… και ΣΥΝΔΕΟΜΑΙ.

Ποιες εικόνες σε βοηθάνε εσένα; Τι σκέφτεσαι την ώρα της κρίσης;

—————————————-

Αν θέλεις να μάθεις πώς μπορείς να εφαρμόσεις αυτά τα εργαλεία (και άλλα πολλά) στην καθημερινή σου γονεϊκή ζωή, μπορείς να συμμετάσχεις στον Βιωματικό Κύκλο Θετικής Γονεϊκότητας που διοργανώνω - ένα ταξίδι ανακάλυψης και ενδυνάμωσης για γονείς με παιδιά από 1,5 έως 10 ετών.

Κατά τη διάρκεια των 6+1 ενδυναμωτικών εργαστηρίων, θα έχουμε την ευκαιρία βιωματικά να μοιραστούμε εμπειρίες, πρακτικές συμβουλές και πολύτιμες γνώσεις. Θα δεις πρακτικά πώς να αντιμετωπίσεις τις κρίσεις ήρεμα, να κατανοείς και να ξεπερνάς τις δύσκολες συμπεριφορές, και πώς θα χτίσεις μια σχέση γεμάτη ενσυναίσθηση, αγάπη, εμπιστοσύνη και αλληλοσεβασμό.

Αν θέλεις να σου πω περισσ΄ότερα και να με ρωτήσεις ό,τι θέλεις, συμπλήρωσε την παρακάτω φόρμα για να σε καλέσω για 5-10 λεπτά στο τηλέφωνο!

Συμπλήρωσε εδώ τα στοιχεία σου και θα επικοινωνήσω μαζί σου:
Ομάδα πρωινή / αογευματινή

Ανακάλυψε τις πέντε γλώσσες της αγάπης του παιδιού σου

Σήμερα Μαμά/ Μπαμπά, θα σου πω για τις 5 γλώσσες της αγάπης και πώς θα καταλάβεις ποια είναι η αγαπημένη μου:

  1. Λόγια Επιβεβαίωσης:

    Οι λέξεις έχουν μεγάλη δύναμη. Νιώθω ότι με αγαπάς όταν ακούω από σένα λόγια ενθάρρυνσης. Όταν μου λες πόσο με αγαπάς, αυτό με κάνει να νιώθω πολύ ειδικός/η, δυνατός/η και σημαντικός/η.

    Ταυτόχρονα, όταν ακούω αρνητικά σχόλια ή κριτική, αυτά μένουν μέσα μου για πολύ καιρό. Οι λέξεις μπορούν να πληγώσουν, και δεν τις ξεχνάω εύκολα. Έτσι, όταν μιλάς μαζί μου, θυμήσου πόσο σημαντικό είναι αυτό που λες και πώς το λες.

  2. Ποιοτικός Χρόνος:

    Νιώθω είμαι σημαντικός/η για σένα, όταν βρίσκεις χρόνο μόνο για εμάς. Όταν περνάμε χρόνο μαζί, είτε παίζουμε, είτε μιλάμε, είτε κάνουμε κάποια δραστηριότητα, αυτό για μένα είναι πολύτιμο.

    Χρειάζομαι να αισθάνομαι ότι θέλεις να είσαι μαζί μου. Με κάνει να νιώθω ασφάλεια και κατανόηση. Και δεν είναι τόσο το τι κάνουμε μαζί, αλλά το γεγονός ότι το κάνουμε μαζί. Η παρουσία σου και η αφοσίωσή σου στις στιγμές που περνάμε μαζί με κάνουν να νιώθω πραγματικά αγαπημένος/η.

  3.  Δώρα:

    Τα δώρα δεν σημαίνουν μόνο ότι παίρνω κάτι που μου αρέσει. Σημαίνουν ότι με σκέφτηκες, ότι με εκτιμάς και ότι είμαι σημαντικός/ή για σένα. Όταν αφιερώνεις χρόνο για να βρεις κάτι που ξέρεις ότι θα μου αρέσει, αυτό με κάνει να νιώθω πολύ ξεχωριστός/ή. Όταν μου φέρνεις ένα δώρο, δεν είναι η χρηματική αξία λοιπόν που μετράει, αλλά η σκέψη και το νόημα.

  4. Πράξεις φροντίδας:

    Όταν σου ζητάω να κάνεις κάτι για μένα, όπως να μου φέρεις νερό ή να με βοηθήσεις να ετοιμάσω την τσάντα μου, δεν είναι επειδή δεν μπορώ να το κάνω μόνος/η μου. Για μένα, όταν κάνεις αυτά τα μικρά πράγματα, είναι σαν να μου λες ότι με αγαπάς. Όταν με βοηθάς σε κάτι, αισθάνομαι ότι πραγματικά νοιάζεσαι. Είναι σαν να μου λες ότι θέλεις να με κάνεις τη ζωή πιο εύκολη και ευχάριστη.

  5.  Σωματική Επαφή:

    Όταν αισθάνομαι την αγκαλιά σου, τα φιλιά σου, τα γαργαλητά μας, όταν παίζουμε "άγρια", ή ακόμη και όταν κρατάς το χέρι μου όταν περπατάμε, όλα αυτά για μένα είναι πολύ σημαντικά. Αυτές οι στιγμές της σωματικής επαφής μου υπενθυμίζουν πόσο με αγαπάς. Κάθε φορά που με αγκαλιάζεις ή με χαϊδεύεις, αισθάνομαι ασφαλής και αγαπημένος/η.  

Πώς θα καταλάβεις ποια είναι η αγαπημένη μου γλώσσα ;

Μερικές ιδέες (και ένα τεστ που μπορούμε να κάνουμε παρέα)

  • Παρατήρησε τις αντιδράσεις μου: Όταν κάνεις κάτι για μένα ή μου δείχνεις αγάπη, παρατήρησε πώς αντιδρώ. Αν φαίνομαι πραγματικά ευτυχισμένος/η και ικανοποιημένος/η, αυτό μπορεί να είναι ένδειξη ότι αυτή η γλώσσα της αγάπης με εκφράζει περισσότερο.

  •  Άκουσε τι ζητάω περισσότερο: Αν συχνά σου ζητάω να περνάμε χρόνο μαζί ή αν θέλω συνέχεια αγκαλιές, αυτό μπορεί να σημαίνει ότι η συγκεκριμένη γλώσσα είναι σημαντική για μένα.

  • Δες τι κάνω εγώ για να δείξω αγάπη: Εκφράζω συχνά την αγάπη με τον τρόπο που θέλω να την λάβω. Αν σου φτιάχνω συχνά δωράκια ή σε βοηθάω στο σπίτι, αυτό μπορεί να είναι ένδειξη της γλώσσας της αγάπης που προτιμώ.

  • Ρώτησέ με! "Πώς σε κάνω να αισθάνεσαι πιο αγαπημένος/η;" ή "Τι σημαίνει για σένα η αγάπη;"

  • Μπορούμε να κάνουμε μαζί το ΤΕΣΤ αυτό: https://5lovelanguages.com/quizzes/love-language [θα χρειαστεί μετάφραση από τα αγγλικά]

———————————————————————-

Έμπνευση: Οι 5 γλώσσες της αγάπης που καταλαβαίνουν τα παιδιά Συγγραφείς: Gary Chapman – Ross Campbell
Εκδότης: Μίνωας

Eνσυναίσθηση: πηγαίνοντας στο βουνό του άλλου...

Τι είναι η ενσυναίσθηση τελικά;

Για μένα είναι μία εικόνα… Είναι να πας στο βουνό του άλλου.

Δες προσεκτικά την ζωγραφιά που απεικονίζει την ενσυναίσθηση στο βιβλίο μου ΄’’Μαμά, Μπαμπά, μ’ακούτε;’’

Η ενσυναίσθηση είναι η ικανότητα να δούμε τα πράγματα από την οπ΄τική γωνία του άλλου, να καταλάβουμε τα συναισθήματα του, να ‘’μπούμε στα παπούτσια’’ του και έτσι να μπορέσουμε να ανταποκριθούμε στα συναισθήματά του.

Και δηλαδή; Πώς γίνεται ΠΡΑΚΤΙΚΑ αυτό με το παιδί μας;

Ένα παράδειγμα όταν το παιδί μας είναι θυμωμένο…

3 βήματα.

Βήμα 1: Η απαραίτητη προετοιμασία μας

Αλλάζουμε τρόπο σκέψης και ανταποκρινόμαστε με ένα πιο ζεν τρόπο στο θυμό του παιδιού:

  • Αναπνέουμε και παίρνουμε μία απόσταση (δύσκολο το ξέρω όταν μας χτυπάει ένα θυμωμένο παιδί)

  • Έχουμε στην άκρη του μυαλού μας ότι το μικρό μας παιδί δεν μπορεί να διαχειριστεί ακόμα ‘’σωστά’’ τα συναισθήματα του επειδή το μυαλό του είναι ανώριμο και μη ολοκληρωμένο ακόμα.

  • Δεχόμαστε ότι το παιδί δεν αντιδράει με θυμό για ''να μας σπάσει τα νεύρα’’, ότι έχει δικαίωμα να εκφράσει θυμό και ότι είναι υγιής αντίδραση στην απογοήτευσή του. Εμένα μου άλλαξε τη ζωή το να ξέρω ότι ο θυμός είναι όπως το λέει η Isabelle Filiozat ''στην υπηρεσία της ταυτότητας'', δηλαδή ότι με το θυμό, το παιδί οριοθετεί τις αξίες του και την ακεραιότητά του.

  • Κατανοούμε ότι το παιδί έχει ανάγκη να ξέρει ότι μπορεί να εκφράσει ελεύθερα στους γονείς του όλα του τα συναισθήματα γιατί δεν μπορεί να το κάνει με άλλα άτομα τόσο εύκολα (ίσως σε κάποιο/α παππού/ γιαγιά ή πολύ κοντινό άτομο αλλιώς).

Βήμα 2: Καθρεφτίζουμε τα συναισθήματα 

Μπαίνουμε στη θέση του παιδιού.

Βοηθάμε το παιδί να ''ξεφουσκώσει'' δείχνοντας ότι καταλαβαίνουμε τον θυμό του ‘’Είσαι πολύ θυμωμένος μαζί μου, ήθελες πάρα πολύ να αγοράσουμε καραμέλες και σου φαίνεται άδικο που δεν θέλω να σου πάρω’’.

Απλώς του καθρεφτίζουμε τα συναισθήματα του, δεν κάνουμε κριτική, ούτε σχολιάζουμε ή επεμβαίνουμε.

Τότε νιώθει ότι το αναγνωρίζουμε.

Προσοχή εδώ να μη πούμε ''…αλλά''. Πχ: ‘’Είσαι πολύ θυμωμένος μαζί μου, ήθελες πάρα πολύ να αγοράσουμε καραμέλες και σου φαίνεται άδικο που δεν θέλω να σου πάρω ΑΛΛΑ δεν είναι σωστό να φας τόσες καραμέλες.''

Το ΑΛΛΑ ακυρώνει την προσπάθεια μας! 

Βήμα 3: Περιμένουμε

Είμαστε δίπλα του, περιμένουμε και δεν κρίνουμε την αντίδραση του. Το αφήνουμε να κλαίει αν θέλει. Ίσως του προτείνουμε μία άλλη δραστηριότητα.

Πολλές φορές το παιδί θα καταφέρει να ξεπεράσει το θυμό του αν το έχουμε πραγματικά ακούσει, θα μειωθεί η έντασή του. Κανονικά ένας θυμός που έχει ακουστεί διαρκεί μόνο λίγα λεπτά.

Ακόμα κι αν το παιδί συνεχίζει να κλαίει, να ουρλιάζει κτλ, είναι σημαντικό που το ακούσαμε και ότι συνδεθήκαμε.

Μπορούμε όμως πάντα κι εμείς να δείχνουμε ενσυναίσθηση; Διαπίστωσα στην πράξη ότι…. όχι! Και τι κάνουμε τότε;

Δες εδώ!


Τον Οκτώβριο, ξεκινάνε δύο νέες ενδυναμωτικές ομάδες γονέων! Αν είσαι έτοιμος/η να μοιραστείς τους προβληματισμούς σου ως γονέας σε ένα ασφαλές χώρο εμπιστοσύνης και φροντίδας… & να μάθεις βήμα βήμα νέες αποτελεσματικές εναλλακτικές για να ακούς και να επικοινωνείς με το παιδί σου με ενσυναίσθηση και αποδοχή (και έτσι να βγεις από τη μάχη εξουσίας…) τότε ΚΑΝΕ ΚΛΙΚ ΕΔΩ 😄


Παρακάτω δες ένα ωραίο βίντεο για την ενσυναίσθηση με εκατομμύρια Views στο YouTube από την Brene Brown, συγγραφέας, ''vulnerability researcher'' & καθηγήτρια στο University of Houston (εδώ με ελληνικούς υπότιτλους):

Προσοχή: στο σημείο 1:34, έχει ένα λάθος, το ''πάντοτε'' είναι ''ποτέ'' δηλαδή η σωστή πρόταση είναι: ''Σχεδόν ΠΟΤΕ η ανταπόκριση ενσυναίσθησης ξεκινά με τη φράση ΄τουλάχιστον'.