Το πρωινό δεν χρειάζεται να είναι μάχη (δωρεάν εκτυπώσιμο για τη πρωινή ρουτίνα)

Η σκηνή που ξέρουμε όλοι

Σε λίγες μέρες ξεκινάει το σχολείο, και μαζί του επιστρέφει και το πρωινό άγχος: το ρολόι που τρέχει, οι επαναλήψεις («ντύσου», «βιάσου», «φάε»), οι φωνές που καμιά φορά ακολουθούν.

ζωγραφια απο το παιδικο παραμυθi ‘‘οταν η καρδια μου γεμιζει’’

Και το πιο περίεργο είναι ότι όσο πιο πολύ πιέζουμε, τόσο πιο πολύ αντιστέκεται το παιδί.

Το πρόβλημα σπάνια είναι τα βήματα

Στα σεμινάριά μου για τη Θετική Γονεϊκότητα επιστρέφω συχνά σε μια παρατήρηση: τα μικρά παιδιά δεν λειτουργούν με τη λογική μας. Θέλουν σύνδεση, επανάληψη και προβλεψιμότητα: αυτό τους δίνει ασφάλεια. Όταν λείπει αυτή η ασφάλεια, η αντίσταση δεν είναι επιλογή· είναι αντίδραση.

Το πρωινό δεν χαλάει επειδή τα βήματα είναι πολλά. Χαλάει επειδή, μέσα στη βιασύνη, ξεχνάμε το πιο σημαντικό βήμα από όλα: τη στιγμή σύνδεσης.

«Δώστε προτεραιότητα στη σχέση. Το παιδί συνεργάζεται πιο εύκολα όταν νιώθει ασφαλές.»

Το δοχείο της αγάπης

ζωγραφια απο το παιδικο παραμυθi ‘‘οταν η καρδια μου γεμιζει’’

Στο παραμύθι μου Όταν η καρδιά μου γεμίζει, η μικρή Σοφία περνάει ένα πρωινό ακριβώς σαν κι αυτά: η μαμά ανοίγει βιαστικά τις κουρτίνες, της δίνει ένα γρήγορο φιλί — χωρίς αγκαλιά — και η μέρα ήδη ξεκινάει στραβά.

Το βράδυ, όταν επιτέλους κάθονται μαζί, η Σοφία εξηγεί κάτι που έχει καταλάβει μόνη της:

«Έχω ένα δοχείο αγάπης μέσα μου. Όταν είναι γεμάτο, είμαι δυνατή, μπορώ να κάνω όσα πράγματα θέλω και νιώθω όμορφα και ζεστά. Όμως, όσο περνάει η μέρα, το δοχείο μου αδειάζει.»

Και πώς γεμίζει; «Όταν κάνουμε αγκαλιές, όταν παίζουμε κρυφτό, όταν με φροντίζεις και όταν με ακούς με την καρδιά σου...»

Είναι, πιστεύω, η πιο απλή περιγραφή που έχω βρει για το τι χρειάζεται πραγματικά ένα παιδί μέσα στην καθημερινότητα… και το πρωινό είναι η πρώτη ευκαιρία της μέρας να το προσφέρουμε.

Τι αλλάζει πραγματικά

Δύο πράγματα βοηθούν περισσότερο από οποιαδήποτε λίστα υποχρεώσεων:

•         Το παιδί να συμμετέχει στη δημιουργία της δικής του ρουτίνας — έτσι την ακολουθεί πιο εύκολα, όχι επειδή "πρέπει", αλλά επειδή είναι δική του.

•         Κάθε ρουτίνα να περιλαμβάνει και μερικές στιγμές σύνδεσης: μια αγκαλιά, ένα αστείο σήμα, λίγα λεπτά μαζί, που να μη χάνεται μέσα στη βιασύνη.

Το δωρεάν εκτυπώσιμο

Για να γίνουν αυτά πράξη κάθε πρωί, έφτιαξα ένα απλό εκτυπώσιμο: 15+ κάρτες πρωινής ρουτίνας, έτοιμες να κόψετε μαζί με το παιδί σας.

Κάθε κάρτα είναι ένα βήμα, από το «βουρτσίζω τα δόντια μου» μέχρι το «πρωινό όλοι μαζί», και οι κάρτες με ♥ είναι ειδικά σημειωμένες στιγμές σύνδεσης, ώστε να μη λείπουν ποτέ από τη ρουτίνα.

Πώς το χρησιμοποιείτε:

1.       Εκτυπώνετε το αρχείο σε μονή όψη & κόβετε τις κάρτες μαζί με το παιδί.

2.       Διαλέγετε παρέα τη σειρά που του /σας ταιριάζει.

3.       Τις κολλάτε στη σειρά που διαλέξατε και η ρουτίνα είναι πια δική σας και των δυο.

Υπάρχει και μια σελίδα με άδειες κάρτες, για τη δική σας ιδέα σύνδεσης - αυτή που ταιριάζει μόνο στην οικογένειά σας.

Δεν χρειάζεται τελειότητα

Καμία ρουτίνα δεν θα είναι τέλεια κάθε μέρα. Ούτε χρειάζεται. Όπως λέει και η Σοφία στο τέλος της ιστορίας της, «Δεν υπάρχει τίποτα που να μη λύνεται με μία αγκαλιά». Λίγη σύνδεση κάθε πρωί είναι ήδη αρκετή για να γεμίσει το δοχείο — και της δικής μας μέρας, όχι μόνο του παιδιού.

Κατέβασε το δωρεάν εκτυπώσιμο εδώ και ξεκινήστε τη σχολική χρονιά με μια ρουτίνα που δουλεύει και για τους δύο.

Η ιστορία του μπολ και πώς έσωσε την πρωινή παρτίδα

7:20 το πρωί, τι κάνει ένα μπολ καθισμένο σε μια στάση λεωφορείου κάπου στην Αθήνα;

Αυτο το μπολ έσωσε τη παρτίδα σήμερα το πρωί με το 6χρονο παιδί που με μεγαλώνει… και Θα σας πω την ιστορία του… ξεκινώντας από την αρχή.

7:12 κάθε μέρα πρέπει να έχουμε φύγει από το σπίτι για να προλάβουμε να πάμε στη στάση του σχολικού με τα πατίνια.

Σήμερα στις 7:11 η Σοφία είναι ντυμένη αλλά πάνω στο κρεβάτι της ακόμα. Είναι στραβή και κάνει μούτρα.

Την ίδια ώρα παίρνω βαθιές αναπνοές γιατί αντιλαμβάνομαι ότι δεν έχω χρόνο και προσπαθώ να κατεβάσω ιδέες. Γνωρίζω ότι δεν προλαβαίνω να δω τι κρύβει το παγόβουνο…

7:12 πάει η Σοφία προς τη κουζίνα να φάει πρωινό, άνετη και αέρινη.

Της λέω ότι πρέπει να φύγουμε τώρα και ότι δεν προλαβαίνει το πρωινό πια.

Μου λέει ότι θα φάει τα δημητριακά της πρώτα και βάζει γάλα στο περιβόητο μπολ.

Της λέω ότι δεν προλαβαίνουμε και ότι πρέπει να βγούμε έξω αμέσως.

7:12 και κάτι δεν κουνιέται και εγώ κάνω alt/control/delete να δω τι επιλογές μου προτείνει το σύστημα πριν κρασαρει τελείως.

Δεν έχω ούτε ένα λεπτό πια. Πρέπει να βρω κάτι για να βγει έξω με χαρά αντί να τη σέρνω με ουρλιαχτά (πράγμα που δεν μπορώ να κάνω έτσι κι αλλιώς).

Εδώ εμφανίζεται στην οθόνη του μυαλού μου το περιβόητο μπολ.

- Τι λες να πάρουμε το μπολ μαζί μας και να σου δίνω κουταλιές ενώ κανείς πατίνι προς τη στάση;

Γίνεται επανεκκίνηση αμέσως.

Γελάει.

Βγαίνει το μπολ έξω και εμείς μαζί.

Κουταλιές ενώ ρολάρει.

Περαστικοί που μας κοιτάνε.

Λίγο γάλα στην Μπλούζα.

Και;

Γελάω κι εγώ.

Στη στάση οι τελευταιες κουταλιές και ούτε γάτα ούτε ζημιά.

Bye bye παιδιά και μια φωτό για να θυμίσω τον εαυτό μου οτι πάντα γίνεται να παίξεις και να καινοτομήσεις με δημιουργικότητα προκειμένου να μη χαλάς τη σχέση σου (και την υγεία σου!) για λίγα λεπτά το πρωί.

Τώρα αναρωτιέμαι αν θα καθιερωθεί το μπολ εως το τελος του σχολικού έτους.

Πραγματικά δεν θα με πειραζε καν.

Αποκτήσαμε πρωινή συνεργατική ρουτίνα: πως και τι άλλαξε

Αποκτήσαμε πρωινή συνεργατική ρουτίνα: πως και τι άλλαξε

Την ξυπνάω, δεν θέλει να ξυπνήσει.

Την ντύνω, δεν θέλει να ντυθεί.

Της δίνω το γάλα, δεν θέλει να το πιει…

Της βάζω παπούτσια. Δεν θέλει αυτά τα παπούτσια.

Και βέβαια δεν θέλει να πάει σχολείο.

Ξεκινάει η μέρα με τον ‘’ΔΕΝ’’. 

Αχ… το πρωί…

Η πρωινή τρέλα 

Read More