Δεν θα σου κάνω τη χάρη να σε τιμωρήσω!

Δεν θα σου κάνω τη χάρη να σε τιμωρήσω!

Σήμερα, ώρα 8:45.

Μπαμ!

Ουρλιάζει η Σοφία, κάτω στο πάτωμα, εγκλωβισμένη μέσα στο καρεκλάκι φαγητού.

- ‘’Συγνώμη!!! Συγνώμη!!! Συγνώμη!!!’’

Φωνάζει ασταμάτητα  η Ελαία, κλαίει και είναι πολύ αναστατωμένη. Η φάτσα της είναι γεμάτη άγχος και τρόμο.

Μόλις έριξε κάτω την αδελφή της από την καρέκλα της, προσπαθώντας να της πάρει το παιχνίδι που είχε στα χέρια της.

Εγώ, τρέμω, απελευθερώνω την Σοφία, βλέπω ότι δεν έχει τίποτα. Ουφ.

Τρέμω ακόμα.

Ακόμα.

Τις παίρνω αγκαλιά και τις δύο. Αναπνέω.

Δίνω χρόνο στον εαυτό μου.

Αναρωτιέμαι: τώρα τι πρέπει να κάνω και να πω;

Η Ελαία συνεχίζει να είναι εντελώς αναστατωμένη και φωνάζει ακόμα συγνώμη. Φοβήθηκε πάρα πολύ, το βλέπω.

Αναρωτιέμαι ακόμα, αναπνέω, σκέφτομαι.

Ξέρει ότι δεν θα την τιμωρήσω, δεν κλαίει για αυτό.

Ξέρω ότι τιμωρείται μόνη της τώρα.   

Read More