(video) H δύναμη της ενσυναίσθησης αλλά και η σημασία να φροντίζουμε τον εαυτό μας σε 1,5 λεπτό
/Για την ενσυναίσθηση και το πως μπορούμε να ανταποκριθούμε πρακτικά δες : https://www.positiveparents.gr/blog/to-magiko-ergaleio-ensinaisthisi
Τα συναισθήματα των γονιών και τι κρύβουν (βίντεο με αγγλικούς υπότιτλους)
/Αξίζει να δεις αυτό το βίντεο για να καταλάβεις καλύτερα κάποιες αντιδράσεις σου…
Το βίντεο είναι της Catherine Dumonteil-Kremer η οποία ξεκίνησε πρώτη στην Γαλλία μαθήματα θετικής και δημιουργικής διαπαιδαγώγησης για γονείς από το 1995.
Έχει γράψει αρκετά βιβλία για γονείς και παιδιά. Μεταφρασμένο στα ελληνικά είναι το πολύ καλό βιβλίο ‘‘Μία νέα γονική εξουσία χωρίς τιμωρίες και ξύλο’’ (βρες το εδώ)
Τι συμβαίνει αλήθεια με το ξύλο
/''– Δε μου αρέσει όταν με χαστουκίζει η μητέρα μου.
– Τι αισθάνεσαι όταν σε χτυπά η μητέρα σου;
– Πονάω, κοκκινίζει το μάγουλό μου και θυμώνω.
– Και τι σκέφτεσαι;
– Σκέφτομαι ότι δε με αγαπά και πολύ.
Η μητέρα του Συλβέν, οκτώ ετών, τον έφερε σε ‘μένα διότι «δεν είναι φρόνιμος»! Δεν την ακούει, κάνει βλακείες.
– Ξέρεις γιατί σε χτυπάει η μαμά;
– Επειδή έχω κάνει κάποια βλακεία.
– Και αυτό σε κάνει να μη θέλεις να κάνεις βλακείες πια;
– Δεν κάνω βλακείες επίτηδες.
– Τι μπορείς να κάνεις για να μη σε χτυπάει;
– Πρέπει να σταματήσω να κάνω βλακείες, να προσέχω περισσότερο.
– Μπορείς να το κάνεις αυτό;
– Μα όχι, αφού δεν το κάνω επίτηδες.
Είναι σαφές! Τα χαστούκια δεν έχουν την ικανότητα να βοηθήσουν τον Συλβέν να αλλάξει τη συμπεριφορά του.
Όμως, έχουν τη δύναμη να τον κάνουν να αισθάνεται στερημένος κι ένοχος.
Όσο τα χτυπήματα δεν είναι πραγματικά βίαια- και αλίμονο, συχνά ακόμη κι όταν είναι- τα παιδιά δικαιολογούν τους γονείς τους. Βρίσκουν φυσικό να τα χτυπούν και το δικαιολογούν: εκείνα έκαναν κάτι κακό, ήταν ανυπάκουα, έκαναν κάποια ανοησία.
Αυτό είναι που τα δηλητηριάζει, περισσότερο από το σωματικό πόνο, και που κάνει βλαβερό ακόμη και το παραμικρό χτύπημα, το παιδί αισθάνεται «κακό» και πιστεύει ότι ο γονέας έχει το δικαίωμα να βλάπτει το σώμα του. Η Μονίκ Ταζρού το εκφράζει πολύ σωστά με την εξής φράση: «Το σώμα δεν αποτελεί πλέον απλώς το αντικείμενο που δέχεται τα χτυπήματα, μετατρέπεται κυρίως στο εκμαγείο των χτυπημάτων που δέχτηκε το παιδί και είναι το ίδιο το παιδί που υποφέρει μέσα του». Το εκμαγείο των χτυπημάτων που δέχτηκε το παιδί, αυτό ακριβώς.
Παρ’ όλο που τα χτυπήματα μπορεί να οδηγήσουν σε αλλαγή της συμπεριφοράς βραχυπρόθεσμα, συνήθως είναι άχρηστα. Όλοι οι γονείς το έχουν βιώσει αυτό, γεγονός που δεν τους εμποδίζει να συνεχίσουν να χτυπούν. Αυτό αποδεικνύει ότι το πραγματικό κίνητρο είναι ασυνείδητο. Ορισμένοι γονείς το αναγνωρίζουν, άλλοι όχι. (…)
«Θα λέγαμε ότι πηγαίνει γυρεύοντας για ξύλο».
ΌΧΙ, τα φαινόμενα είναι σίγουρα εναντίον του, αλλά ας το αναλύσουμε.
Όταν σας χτυπά κάποιος που πρέπει να σας προστατεύει, δημιουργείται μια γνωστική ασυμφωνία.
«Η μαμά είναι η προστάτης μου»/ «Η μαμά μου κάνει κακό»: πρόκειται για δύο ασύμβατες φράσεις. Το παιδί πρέπει είτε να αμφισβητήσει την πρώτη, είτε τη δεύτερη. Όμως, είναι ευκολότερο να πιστέψει ότι «δεν πονάω και τόσο πολύ» παρά ότι «η μαμά δε με προστατεύει πια». Εξάλλου η μαμά έχει την τάση να επιβεβαιώνει αυτή την εκδοχή: «Σε δέρνω για το καλό σου, οπότε δεν πονάς». Όλα αυτά είναι ακατανόητα.
Έτσι, για να μπορέσει το παιδί να δώσει σε όλα αυτά κάποιο νόημα, επαναλαμβάνει τη συμπεριφορά που οδήγησε σε ξύλο. Για να μειώσει τη γνωστική ασυμφωνία αναισθητοποιείται, έτσι ώστε να μην πονάει. Γι’ αυτό το ξύλο οδηγεί στο ξύλο.
Ένας γονιός χτυπά το παιδί του σπάνια, όποτε κάνει κάποια ανοησία. Χτυπά αντανακλαστικά, από συνήθεια, από άγνοια, αλλά κυρίως επειδή είναι κουρασμένος, πνιγμένος από την αίσθηση της ανικανότητάς του. Δεν ξέρει πια τι να κάνει, δεν καταφέρνει να χειριστεί τις προδιαθέσεις του, οπότε δέρνει για να αποκτήσει και πάλι εξουσία, αυτήν την εξουσία επάνω στον άλλον που προσφέρει η δυνατότητα να τον πληγώσεις και που δίνει την εντύπωση της αξίας. Το να κάνουμε κακό αποτελεί μια προσπάθεια αποκατάστασης ότι έχουμε σημασία.
ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΚΑΝΩ ΚΑΚΟ= ΕΧΩ ΕΞΟΥΣΙΑ= ΕΙΜΑΙ ΙΚΑΝΟΣ
«Με ελευθερώνει, μετά αισθάνομαι καλύτερα!» μου επιβεβαίωσε μια μητέρα. Τη στιγμή που χτυπάμε είμαστε πλημμυρισμένοι από μία παρόρμηση καταστροφής, ανάληψης της εξουσίας, υποδούλωσης του άλλου.
Αυτό ίσως, να μας ελευθερώνει, αλλά στην πραγματικότητα το ξύλο μας βοηθά να κρύβουμε τα πραγματικά μας συναισθήματα.
Οι πιο ευερέθιστοι, πτοημένοι, κουρασμένοι και αγχωμένοι γονείς είναι αυτοί που χρησιμοποιούν συχνότερα τις σωματικές τιμωρίες: το παιδί, άρα, τιμωρείται βάσει αυτού που υποφέρουν οι γονείς του και όχι ανάλογα με τα όσα κάνει ή δεν κάνει.
Όλοι οι γονείς, ή σχεδόν όλοι, σήκωσαν κάποια στιγμή το χέρι τους στο παιδί τους. Όμως, πρέπει να πάψουμε να εθελοτυφλούμε, το ξύλο δεν αποτελεί εκπαιδευτική μέθοδο. Πρόκειται για μία βίαιη παρόρμηση που μπορούμε να μάθουμε να την ελέγχουμε.
Πώς γίνεται να είμαστε ικανοί να προσβάλλουμε, να ενοχοποιούμε, να απαξιώνουμε αυτούς που αγαπούμε περισσότερο; Ποτέ δε θα τολμούσαμε να συμπεριφερθούμε έτσι σε κάποιο συνάδελφο ή φίλο. Πώς γίνεται να είμαστε ικανοί να κάνουμε τόσο κακό στις κόρες των ματιών μας; ''
------------------------------------------------------
Tροφή για προβληματισμούς από την Ιζαμπέλ Φιλιοζά, αποσπάσματα από το απαραίτητο βιβλίο «Δεν υπάρχουν τέλειοι γονείς»
Με βλέπω...
/Με βλέπω.
Με βλέπω στο σπίτι, ανάμεσα σε όλα, τα παιχνίδια, τα συναισθήματα, τα ψίχουλα.
Είμαι εκεί αλλά και λίγο αλλού.
Με βλέπω να προσπαθώ να κρατάω την ηρεμία μου ενώ μου λέει η μεγάλη ότι ''εγώ φταίω για όλα''.
Με βλέπω να λέω στον εαυτό μου ότι μπορώ να δω την δυσκολία της, ότι χρειάζεται τη σταθερότητά μου τώρα... και να μη μείνω στα λόγια της.
Με βλέπω να σκύβω πάνω από ασκήσεις, κάποιες μέρες να βοηθάω στα μαθήματα και άλλες όχι τόσο γιατί ξέρω ότι δεν πειράζει αν δεν τα κάνει όλα.
Με βλέπω να αγκαλιάζω τα παιδιά και να σκέφτομαι πόσο δύσκολο είναι για αυτά, τόσο καιρό σπίτι...
Με βλέπω να μην αντέχω άλλο τις φωνές τους όταν τσακώνονται... αλλά και να τις καταλαβαίνω ταυτόχρονα...
Με βλέπω στο Laptop και να μη ξέρω από που να ξεκινήσω και τελικά να χάνω χρόνο...
Με βλέπω να προσπαθώ να πάρω αναπνοές ενώ από μέσα νιώθω πίεση όταν με διακόπτουν για 36η φορά.
Με βλέπω να δίνω, συνεχώς, να προσπαθώ να παίζω, να παίζω τελικά, να γελάω κιόλας.
Με βλέπω να νιώθω άσχημα που νιώθω άσχημα επειδή άλλοι νιώθουν πολύ πιο άσχημα από μένα.
Με βλέπω να κλαίω και να χαίρομαι που κλαίω γιατί βοηθάει και ας μην ''έμαθα'' να κλαίω.
Με βλέπω να σκέφτομαι την Γαλλία, τα χωριά, το σπίτι μας εκεί, βλέπω πόσο μου λείπει...
Με βλέπω που σκέφτομαι την γιαγιά μου που έφυγε πέρυσι εκεί και δεν χαιρέτισα, βλέπω πόσο πονάω...
Με βλέπω να προβληματίζομαι και να μεγαλώνω, ο χρόνος τρέχει διαφορετικά τελευταία.
Με βλέπω απ' 'έξω, με όλες τις δυσκολίες που φέρνει η κατάσταση που ζούμε τόσο καιρό...
Με βλέπω απ' έξω και έτσι μου δίνω τον χώρο που δεν έχω στο σπίτι.
Με βλέπω και με παίρνω αγκαλιά. Πραγματικά.
Με βλέπω δυνατή τελικά.
Γιατί κάνω ότι μπορώ.
Και αυτό είναι αρκετό.
--------------------------------------------------------
Ένα προσωπικό κείμενο που μοιράζομαι γιατί το να βλέπω τον εαυτό μου ''απ' έξω με έχει βοηθήσει να παίρνω απόσταση τις τελευταίες μέρες. Αν νιώθεις δύσκολα, δοκίμασέ το και αγκάλιασε τον εαυτό σου λίγο παραπάνω...
Συγκοίμηση με μωρό: οι προϋποθέσεις
/
Σύμφωνα με τις διεθνείς οδηγίες, για να είναι ασφαλής η συγκοίμηση με ένα μωρό πρέπει :
Οι γονείς να μην πίνουν αλκοόλ
να μην καπνίζουν (η Μαμά δεν πρέπει να κάπνιζε ούτε στην εγκυμοσύνη)
να μην έχουν καταναλώσει ναρκωτικές ουσίες ή κατασταλτικά φάρμακα
να μην έχει γεννηθεί το μωρό πρόωρο ή λιποβαρές
το μωρό να μη φοράει υπερβολικά ρούχα
το δωμάτιο να μην είναι υπερβολικά ζεστό (όχι πάνω από 22ο C), ούτε υπερβολικά κρύο, ώστε να χρειάζεται βαριά σκεπάσματα
το στρώμα να μην είναι μαλακό και να μην βουλιάζει
να μην υπάρχουν επικίνδυνα κενά ανάμεσα στο κρεβάτι και το στρώμα, όπου μπορεί να παγιδευτεί
να μην χρησιμοποιείται καναπές ή πολυθρόνα
το μωρό να τοποθετείται ανάσκελα
να μην υπάρχουν γύρω κουβέρτες και μαξιλάρια
να μην κοιμάται το μεγαλύτερο παιδί ή κάποιο κατοικίδιο στο κρεβάτι
να μην αφήνουν μόνο το μωρό στο κρεβάτι των γονιών
Πηγές: Unicef, La Leche League International
Kατέβασε εδώ στα αγγλικά οδηγίες για ασφαλή ύπνο με μωρό: https://www.basisonline.org.uk/wp-content/uploads/sites/6/2019/03/Safer-Sleep-for-babies-a-guide-for-parents.pdf
Mία καλή λύση επίσης είναι το co-beding δηλαδή κάτι τέτοιο:
Για τα οφέλη της συγκοίμησης: δες εδώ
Στερεότυπα φύλου: μήπως έχουν μπει στο υποσυνείδητό μας;
/Δες αυτό το βίντεο (στα αγγλικά) με ένα πείραμα για να καταλάβεις πόσο είμαστε επηρεασμένοι από τα στερεότυπα φύλου, χωρίς να το θέλουμε!
Ένα παιδικό βιβλίο για την αποδοχή
/Γεννήθηκε μισός λύκος και μισός πρόβατο... Ανήκει στην αγέλη ή στο κοπάδι; Ή μήπως σε κάτι ακόμα καλύτερο;
Όταν πρωτοδιάβασα την ιστορία μου ταίριαξε αρκετά αφού ως μισή Γαλλίδα και μισή Ελληνίδα, πάντα αισθανόμουν κάπως σαν τον Γούλφι ως παιδί. Δεν ταίριαζα εντελώς σε καμία από τις 2 χώρες... και ταυτόχρονα μου άρεσε το ''μείγμα''.
Ένα βιβλίο ταυτόχρονα αστείο και σοβαρό με πολλά μηνύματα . για την αποδοχή του εαυτού μας όπως είναι, για την διαφορετικότητα, για την οικογένεια, για την φιλία.
Ο Γούλφι τελικά δέχεται ότι το να είσαι πιστός στον εαυτό σου είναι πιο σημαντικό από το να ακολουθείς το κοπάδι (και συμφωνώ απόλυτα μαζί του!)
Τίτλος : Γούλφι
Συγγραφέας : Άλεξ Λάτιμερ
Ηλικία: 4+
Βρείτε το μεταξύ άλλων :
https://mikk.ro/Cuop
https://mikk.ro/Cuos
Παιδικά Σημειωματάρια για να δουλέψουν τα παιδιά το ''μέσα τους''
/Πώς να είσαι ευτυχισμένος / επιτυχημένος αν δεν ξέρεις τι συμβαίνει μέσα σου…
Τα σημειωματάρια των συναισθημάτων της Ιζαμπέλ Φιλιοζά βοηθάνε το παιδί από 5 ετών να δουλέψει το «μέσα του», να μαθαίνει και να σκεφτεί με πολλές δραστηριότητες και παιχνίδια για αυτά που (δυστυχώς!) δεν λέγονται στο σχολείο και όμως έχουν καθοριστική σημασία στη ζωή…
Για παράδειγμα :
Τι ακριβώς συμβαίνει στον εγκέφαλό μας όταν φοβόμαστε και γιατί η φοβία είναι ένα χρήσιμο συναίσθημα, αλλά και πώς να αντιμετωπίσει το παιδί τις φοβίες του…
Ποια είναι τα 4 θεμέλια της αυτοπεποίθησης, πώς μαθαίνουμε από τα λάθη, πώς να διαχειριστεί το παιδί την κρίση των άλλων…
Γιατί το να έχουμε φίλους δεν είναι πάντα εύκολο και ξεκινάει από το να γνωρίζουμε τον εαυτό μας… Πώς να αντιμετωπίσει το παιδί κάποιες δύσκολες καταστάσεις στο σχολείο.
Κάνοντας τις δραστηριότητες με τη μεγάλη μου κόρη, κατάλαβα ότι αυτά τα τετράδια δίνουν δύναμη στο παιδί, το κάνουν να σκεφτεί και να δουλέψει με τον εαυτό του.
Κουβαλάμε πολλές λάθος πεποιθήσεις για τα συναισθήματα και χρειαζόμαστε, γονείς και παιδιά, επιτέλους σωστή ενημέρωση για να αυτοβελτιωθούμε!
To σημειωματάριο για την Αυτoπεποίθηση
