Εσύ, θα δάνειζες το αμάξι σου σε έναν άγνωστο;

Εσύ, θα δάνειζες το αυτοκίνητό σου σε έναν άγνωστο;

Λίγες πληροφορίες από την συγγραφέα Ι. Φιλιοζά για το παιδί ''που δεν μοιράζεται''...

''Δεν θέλει να μοιραστεί;

Δεν είναι εγωισμός, ούτε καπρίτσιο, απλώς το παιδί μόλις αρχίζει να εξερευνά τα όρια μεταξύ του εγώ και του άλλου. Δεν γνωρίζει τη διαφορά του εγώ, εμένα, δικό μου και του εσύ, εσένα, δικό σου. Yπερασπίζεται τη περιοχή του, ταυτίζει τον εαυτό του με τα παιχνίδια του και δεν θέλει να τα έχουν άλλοι. Όμως, προσοχή : το ΄΄δικό μου΄΄ δεν αντιστοιχεί πραγματικά σε μία αίσθηση ιδιοκτησίας όπως βιώνεται από τους ενήλικους. (...)

Το να περιμένει με τη σειρά του απαιτεί τεράστια προσπάθεια για ένα παιδί μικρότερο των 4ων ετών. Ο μετωπιαίος εγκέφαλος δεν έχει ακόμα αναπτυχθεί αρκετά, ώστε να του επιτρέπει να σκέπτεται το μέλλον, ακόμα και το πολύ κοντινό. (...)

Δεν είναι ότι δεν κατανοεί ότι καθένας έχει δικαίωμα να παίζει με τη σειρά του. Δεν είναι ούτε ζηλιάρης, ούτε εγωιστής. Ας μην του δημιουργήσουμε ενοχές, έχει ανάγκη από βοήθεια για να μάθει να χειρίζεται τα εγκεφαλικά του κυκλώματα.''

Αποσπάσματα από το -απαραίτητο- βιβλίο ΄΄Τα δοκίμασα όλα'' της Ιζαμπέλ Φιλιοζά (για γονείς με παιδιά 1-6 ετών) -

https://www.positiveparents.gr/blog/ta-dokimasa-ola-to-vivlio

Εικόνα-τροφή για σκέψη από το βιβλίο της Fanny Vella ''Et si on changeait d'angle'' (''κι αν αλλάζαμε οπτική γωνία;'') που βάζει ενήλικες στη σχέση γονιού παιδιού για να μας ταρακουνήσει λιγουλάκι.

Η υπακοή είναι επικίνδυνη

«Είναι επικίνδυνο να διδάξουμε ένα παιδί ότι δεν έχει άλλη επιλογή από το να κάνει ό,τι του λέμε.»

Marshall Rosenberg

————————————-

Αντί να εστιάσουμε στην υπακοή του παιδιού στο εδώ και τώρα γιατί μας βολεύει, ας κάνουμε ένα βήμα πίσω… και ας αναρωτηθούμε τι μαθαινει τελικά το παιδί όταν δεν του δίνουμε καμία επιλογή.

Ποιο είναι το μακροχρόνιο αντίκτυπο στη ζωή του.

Για μένα αυτο το παιδί που υπακούει γιατί δεν του δίνεται άλλη επιλογή… δεν μπορεί να πει όχι δηλαδή να κάνει πίσω, να κάνει αναστροφή.

Όποτε αναγκαστικά προχωράει, σε αδιέξοδο όμως… μέχρι να έρθει η εφηβεία όπου απλά θα επαναστατήσει μάλλον…

Εικόνα: web

Mία εικόνα για τον γονιό-Influencer

Μας παρακολουθούν. Συνεχώς.

[αναζητώ τον καλλιτέχνη του παραπάνου σκίτσου… το βρήκα στο ιντερνετ χωρίς πηγή]

Τι έλεγε ο Πλάτωνας πριν 2400 χρόνια...

Πριν 2.500 χρόνια… «Να μην ανατρέφεις τα παιδιά σου με την βία αλλά διασκεδάζοντας»… ΠΛΑΤΩΝ.

Παίξε για να συνδεθείς με το παιδί σου.
Παίξε για να βάλεις ορια με σεβασμό.
Παίξε για να το βοηθήσεις να ξεπεράσει μια δυσκολία.
Παίξε για να σου μιλήσει για κάτι που του συνέβη.
Παίξε για να γελάσετε.
Παίξε γιατί ο χρόνος τρέχει και δεν θα είναι πάντα παιδί.

Τι σημαίνει ''λάθος συμπεριφορά'';

2 αποφθεύματα-κλειδιά για τη ‘‘λάθος συμπεριφορά’’:

“Δεν υπάρχει σωστή ή λάθος συμπεριφορά. Η μόνη ουσιαστική επιλογή βρίσκεται μεταξύ της αγάπης και του φόβου.” G. Jampolsky

«Οι πράξεις ενός παιδιού δεν είναι καλές ή κακές, απλώς εκφράζουν συναισθήματα και φυσικές ανάγκες ή αθώα παιχνίδια. Ωστόσο o νους μας αξιολογεί αυτομάτως τις πράξεις του και αντιδρούμε όχι απέναντι στο παιδί αλλά στην προσωπική μας ερμηνεία των πράξεων του» Naomi Aldort

Περισσότερα για το θέμα εδώ: https://www.positiveparents.gr/blog/ypobryxio-i-pagotraustiko

Γιατί μπαίνουμε στη μάχη;

Πολλές φορές, όταν το παιδί έχει μια συμπεριφορά που μας δυσκολεύει, δεν ξέρουμε τι να κάνουμε.

Δεν θέλουμε να ασκήσουμε εξουσία…

Ούτε να μας « κάνει ότι θέλει », από την άλλη.

Και τελικά πέφτουμε σε αδιέξοδο.

Ενώ δεν έχουμε και οδηγίες χρήσης…

Μήπως όμως το παιχνίδι δεν παίζεται έτσι;

Μήπως το θέμα δεν είναι ποιος κερδίζει και ποιος χάνει;

Αφου δεν θελουμε έναν αδύναμο και έναν δυνατό, σωστά;

Μήπως πρέπει να μας κοιτάξουμε από διαφορετική οπτική γωνία;

Δεν υπάρχει μάχη. Δεν πρέπει να αποδείξουμε κατι σε κάποιον.

Το θέμα είναι πως ΣΥΝΔΕΟΜΑΣΤΕ, πως επικοινωνούμε.

Οχι μόνο τις όμορφες γλυκές στιγμές μιας ηλιόλουστης Κυριακής.

Αλλά και κυρίως τις δύσκολες στιγμές…

Όταν το παιδί μας «τρελαίνει» και εμείς «τρελαινουμε» το παιδί…

Τότε, και ειδικά τότε, όλο το παιχνίδι έχει να κάνει με το πως θα κερδίσει η ΣΥΝΔΕΣΗ…

Όλα ξεκινάνε και τελειώνουν εκεί μεταξύ μας.

Το ωραιότερο δώρο που μπορούμε να κάνουμε σε ένα παιδί...

« Το ωραιότερο δώρο που μπορούμε να κάνουμε σε ένα παιδί δεν είναι τόσο να το αγαπάμε όσο να του μαθαίνουμε να αγαπάει τον εαυτό του.»
J. Salomé.

Γιατί αν αγαπάει τον εαυτό του θα πάρει μαζί όλα τα « αυτό» που πάνε πακέτο δώρο:

Αυτοπεποίθηση
Αυτοεκτίμηση
Αυτοεικόνα

Και πολλά άλλα...

Μη μου πεις ''Σταμάτα να κλαις''

Μη μου πεις ''Σταμάτα να κλαις'' ή ‘‘Γιατί κλαις;’’

Μπορεί να σου το έλεγαν οι γονείς σου.

Τώρα όμως ξέρουμε.

Το κλάμα δεν είναι αδυναμία... είναι θεραπεία.

Όταν κλαίω, φωνάζω, χτυπιέμαι, ξαναβρίσκω την δύναμη μου.

Εκφράζομαι για να ξεπεράσω το θυμό μου, την θλίψη μου, την δυσκολία μου.

Αν δεν ξέρεις τι να μου πεις τότε... μη μιλήσεις.

Να είσαι όμως δίπλα μου, πάντα...

--------------------------------

Ένα κειμενάκι που γεννήθηκε από το ρητό της Pam Leo:

''Όταν σταματάμε το κλάμα, σταματάμε την θεραπεία.''

''Όταν φωνάζεις, δεν μπορώ να σε ακούσω''

Μόλις υψώνω λίγο τον τόνο της φωνής μου (και έχει συμβεί αρκετές φορές μπορώ να πω τις τελευταίες μέρες...), μου θυμίζει η Σοφία:

''- Όταν φωνάζεις, δεν μπορώ να σε ακούσω. Πες το πιο σιγά!
- Μα δεν φωνάζω, τα λέω δυνατά, απαντώ κι εγώ...
- Εεε, όταν μιλάς δυνατά δεν καταλαβαίνω.''

Και βέβαια έχει δίκιο... Θα μπορούσε μάλιστα να μου το πει πιο αναλυτικά κάπως έτσι:

Όταν μου φωνάζεις ακούγεται ένας συναγερμός στο κεφάλι μου.

Δεν ακούω τίποτα. Δεν το κάνω επίτηδες. Είναι βιολογικό, είναι θέμα επιβίωσης. Η αμυγδαλή μου ενεργοποιείται, παίρνει τον πλήρη έλεγχο.

Η αντίδραση μου είναι αντανακλαστική.

Ή θα φύγω σε άλλο χώρο.
Ή θα παλέψω και θα φωνάξω και εγώ.
Ή θα παγώσω και θα είμαι σαν παράλητο.

Και στις 3 περιπτώσεις, κάνω ότι μου λέει ο εγκέφαλος μου να κάνω για να προστατευτώ από μία απειλή και δεν μπορώ να ακούω τι λες φωνάζοντας.

Χάνεται η επικοινωνία.

-------------------------------------------
Χαίρομαι πολύ που μοιράζομαι μαζί σου τις ιδέες και τα εργαλεία της θετικής γονεϊκότητας και αν σου αρέσει (και το νιώθεις), μπορείς να μου πεις ένα γεια και να με κεράσεις έναν καφέ εδώ:
https://www.buymeacoffee.com/positiveparents
Ελένη

Το νέο βιβλίο της Φιλιοζά για την εφηβεία (επιτέλους) στα ελληνικά!

Φοβερο νέο για όλους τους γονείς που έχουν έναν έφηβο 12-18 ετών στο σπίτι!

Βγήκε στα ελληνικά το βιβλίο της Ιζαμπέλ Φιλιοζά για την εφηβεία! (ξέρετε πόσο αγαπάω την Φιλιοζά...)

Είναι γραμμένο με πρακτικό τρόπο και αρκετά σκίτσα... όπως ¨Τα δοκίμασα όλᨨ που είναι για 1-5 ετών και ¨Και δεν έχουν χαθεί όλα¨ που είναι για 6-11 ετών.

Απαραίτητο βιβλίο; ΄Δεν το συζητάμε... (το έχω εδώ και καιρό στα γαλλικά και ανυπομονούσα να εκδοθεί και στα ελληνικά!)

Βρες το π.χ. εδώ: https://mikk.ro/DC2G ή εδώ: https://mikk.ro/DC2J

''Είναι απερίσκεπτος, ρισκάρει, δεν έχει φίλους, είναι εθισμένος στα βιντεοπαιχνίδια, πίνει, καπνίζει, η κάμαρά του είναι σωστό «γιουσουρούμ». Θέλει να προκαλεί. Του λείπει το κίνητρο... Αγόρια, κορίτσια, όλα δυσκολεύονται να ελέγξουν τις συναισθηματικές αντιδράσεις τους στην εφηβεία. Και, για να πούμε την αλήθεια, κι εμείς οι γονείς χάνουμε συχνά τον έλεγχο! Θα τους κατηγορούσαμε πρόθυμα ότι το κάνουν επίτηδες για να μας σπάνε τα νεύρα. Έχουν το ταλέντο στο να μας διαλύουν... Αλλά η εφηβεία είναι περίοδος των μεγάλων διεργασιών που γίνονται μέσα στον εγκέφαλο. Η σκέψη, οι ικανότητες απομνημόνευσης, η καλλιτεχνική δημιουργία κάνουν άλματα μπροστά, ενώ άλλες ζώνες όπως της ενσυναίσθησης, της προσδοκίας, της οργάνωσης, του υπολογισμού των κινδύνων, είναι ακόμα... αχταρμάς. Ο έφηβος είναι ένα μοτέρ που γυρίζει με ιλλιγιώδη ταχύτητα, ένας υπερευαίσθητος επιταχυντής με ανύπαρκτα φρένα!

Με το "Δεν Καταλαβαινόμαστε Πια!" ανακαλύπτουμε τι γίνεται στο κεφάλι και στο σώμα των εφήβων μας και εξερευνούμε τις γονικές δυνατότητές μας για να αντιδράσουμε με ευαισθησία, αγάπη και ενσυναίσθηση.

Η Ιζαμπέλ Φιλιοζά, ψυχοθεραπεύτρια και συγγραφέας, και η Ανούκ Ντιμπουά, εικονογράφος, είναι οι δημιουργοί των μπεστ-σέλερ "Τα Δοκίμασα Όλα!" και "Δεν Έχουν Χαθεί Όλα!"

Υπάρχει ο Άγιος Βασίλης;

Πετάγεται πριν από λίγο μία παιδική φωνή από άλλο δωμάτιο:

«- Μαμά, ποιος κάνει τα δώρα τελικά; Οι παππούδες ή οι γονείς; Γιατί εντάξει ο Άγιος Βασίλης πεθαίνει, δεν γίνεται.»

Μεγάλωσε σκέφτηκα αμέσως, τι ωραίο!

Τελείωσε το παραμύθι… λίγο πριν τα 6… … αλλά δεν φαίνεται να έπαθε σοκ ούτε να στενοχωρήθηκε ιδιαίτερα με το νέο… ούτε νιώθω ότι το παιδί έχασε την εμπιστοσύνη απέναντι μου.

Το λέω γιατί πολλοί υποστηρίζουν ότι δεν είναι και τόσο ωφέλιμο να λέμε ότι υπάρχει Άγιος Βασίλης/Santa claus… υποστηρίζουν ότι λέμε «ψέματα» και ότι όταν τα παιδιά ανακαλύπτουν το ψέμα, χάνουν κάπως έστω και λίγο την εμπιστοσύνη απέναντι μας…

Εδώ δεν το βιώσαμε έτσι πάντως.

Προχτές μάλιστα μια μαμα μου έγραψε ότι η δασκάλα ανακοίνωσε στα παιδιά ότι δεν υπάρχει ο Άγιος Βασίλης… αυτό μου έσφιξε λιγο την καρδιά.

Γιατί έχουμε το δικαίωμα να πιστέψουμε ή όχι στον Άγιο Βασίλη. (Όπως και στο «θέμα θρησκεία» κατά τη γνώμη μου).

Αναρωτιέμαι αν είναι ο ρόλος ενός δασκάλου να ενημερώνει τα παιδιά για το αν υπάρχει ή οχι ο Άγιος Βασίλης… δεν θα έπρεπε να είναι της οικογένειας θέμα;

Θυμάμαι τον εαυτό μου μικρή, τότε στην Γαλλία, μου άρεσε όλη η ιστορία, η αναμονή για τα δώρα, το παραμύθι… άργησα μάλιστα πολύ να δεχτώ το αυτονόητο, κόντευα τα 8 αν δεν κανω λάθος όταν πια είπα οκ δεν υπάρχει.., κριμα αλλά τώρα θα είμαι στο «μυστικό».

Η μαγεία με κέρδισε για 8 Χριστούγεννα και δεν σκέφτηκα ποτέ οτι η οικογένεια μου με παραπλάνησε στην ουσία… το αντίθετο…

Καταλαβαίνω και την άλλη πλευρά… όταν εμείς ως γονείς δεν βιώσαμε έτσι την ιστορία και νιώσαμε κάπως προδοσία και στενοχώρια. Είναι δικαίωμα μας τοτε να μην πουμε το παραμύθι αυτό.., εξάλλου μπορουμε να πουμε άλλα, έτσι δεν είναι;

….η ζωή ειναι ένα βιωματικό παραμύθι…

Στη φωτο βλέπουμε τον Άγιο Βασίλη που μόλις έφαγε πόρτα (αλλά θα τον αγαπάμε για πάντα).

Όταν έρχεσαι να με πάρεις... και καταρρέω...

Έκατσα με την γιαγιά προχτές.

Και περάσαμε πάρα πολύ καλά.

Μετά ήρθες να με πάρεις.

Και μόλις σε είδα, ήρθα αγκαλιά σου, γαντζωθηκα πάνω σου και έκλαψα.

Και η γιαγιά είπε : ''Mα τι συμβαίνει; Περάσαμε τόσο ωραία. Μαζί μου δεν έκλαψε καθόλου... ''

Η αλήθεια είναι ότι δεν έκλαψα με την γιαγιά.

Δεν απάντησες, χαμογέλασες και με έσφηξες λίγο περισσότερο.

Γιατί πια ξέρεις γιατί κλαίω όταν ξαναβρισκόμαστε...

Εσύ ασχολείσαι από την πρώτη μέρα περισσότερο μαζί μου.

Με παρηγορείς, με τρέφεις, με κοιτάς, με παίρνεις αγκαλιά περισσότερο από κάθε άλλο πρόσωπο.

Εσύ είσαι εδώ και μου δίνεις το δώρο της ασφάλειας.

Και επειδή μαζί σου νιώθω ασφάλεια όταν είσαι κοντά μου, εσένα θέλω και αναζητώ.

Και επειδή μαζί σου νιώθω περισσότερη ασφάλεια, σε εσένα να εμπιστευτώ τις δυσκολίες μου, το στρες μου, θα τολμήσω να εκφράσω τι έχω μέσα μου.

Ξέρω ότι με αγαπάς άνευ όρων, ότι εσύ θα με αντέξεις, όπως και να είμαι, όπως είμαι.

Και έτσι, μπορώ να σου εμπιστευτώ τα πιο δύσκολα μου συναισθήματα...

Όταν λοιπόν σε ξαναβρίσκω και ξαφνικά κλαίω ή φωνάζω, είναι επειδή νιώθω περισσότερη ασφάλεια μαζί σου από κάθε άλλο άτομο στην ζωή μου.

Πώς ο τρόπος που μιλάμε στο παιδί μας γίνεται η εσωτερική του φωνή... (και τα 9 πιο σημαντικά λεπτά της ημέρας...)

Παιδί μου,

Όταν σου μιλάω γλυκά, με ευγενικό τρόπο, ξέρεις ότι αξίζεις την ευγένεια στην ζωή σου.

Αν αναγνωρίζω τα δυνατά σου σημεία, θα είσαι πιο δυνατός.

Αν σου δείχνω ότι μου αρέσει η παρέα σου, θα πας πιο εύκολα προς τους άλλους.

Αν σου επικοινωνώ την εμπιστοσύνη μου, θα μπορείς να εμπιστευτείς αργότερα.

Αν σου λέω όλα τα θετικά και όχι μόνο τι χρειάζεται να βελτιώσεις, τότε θα αισθανθείς ότι είσαι αρκετός.

Αν κάνεις κάτι λάθος και σου το εξηγώ αντί να σε χαρακτηρίσω, θα προσπαθείς καλύτερα την επόμενη φορά. Δεν θα νιώθεις ότι είσαι άχρηστος.

Αυτό που πιστεύω για σένα και ο τρόπος που σου μιλάω σε καθορίζει.

Γίνεται η εσωτερική σου φωνή.

Πιστεύω σε σένα και επειδή πιστεύω σε σένα πιστεύεις κι εσύ σε σένα.

Και αυτό που πιστεύεις για σένα θα καθορίσει ποιος θα γίνεις.

Γι’ αυτό, ειδικά:

• τα 3 πρώτα λεπτά της ημέρας μόλις ξυπνήσεις,

• τα 3 λεπτά μόλις γυρίσεις από το σχολείο και

• τα 3 λεπτά μόλις πας για ύπνο,

Θα σου λέω ό,τι αγαπώ περισσότερο σε σένα και γιατί χαίρομαι τόσο πολύ που υπάρχεις στη ζωή μου.

9 λεπτά βαθιάς σύνδεσης και αγάπης…

---

Ένα γράμμα που γεννήθηκε από το απόφθευμα της Peggy Ο Mara ‘‘Ο τρόπος που μιλάμε στα παιδιά μας γίνεται η εσωτερική τους φωνή.’’

Image Marion Barraud

Τι συμβαίνει αλήθεια με το ξύλο

''– Δε μου αρέσει όταν με χαστουκίζει η μητέρα μου.

– Τι αισθάνεσαι όταν σε χτυπά η μητέρα σου;

– Πονάω, κοκκινίζει το μάγουλό μου και θυμώνω.

– Και τι σκέφτεσαι;

– Σκέφτομαι ότι δε με αγαπά και πολύ.

Η μητέρα του Συλβέν, οκτώ ετών, τον έφερε σε ‘μένα διότι «δεν είναι φρόνιμος»! Δεν την ακούει, κάνει βλακείες.

– Ξέρεις γιατί σε χτυπάει η μαμά;

– Επειδή έχω κάνει κάποια βλακεία.

– Και αυτό σε κάνει να μη θέλεις να κάνεις βλακείες πια;

– Δεν κάνω βλακείες επίτηδες.

– Τι μπορείς να κάνεις για να μη σε χτυπάει;

– Πρέπει να σταματήσω να κάνω βλακείες, να προσέχω περισσότερο.

– Μπορείς να το κάνεις αυτό;

– Μα όχι, αφού δεν το κάνω επίτηδες.

Είναι σαφές! Τα χαστούκια δεν έχουν την ικανότητα να βοηθήσουν τον Συλβέν να αλλάξει τη συμπεριφορά του.

Όμως, έχουν τη δύναμη να τον κάνουν να αισθάνεται στερημένος κι ένοχος.

Όσο τα χτυπήματα δεν είναι πραγματικά βίαια- και αλίμονο, συχνά ακόμη κι όταν είναι- τα παιδιά δικαιολογούν τους γονείς τους. Βρίσκουν φυσικό να τα χτυπούν και το δικαιολογούν: εκείνα έκαναν κάτι κακό, ήταν ανυπάκουα, έκαναν κάποια ανοησία.

Αυτό είναι που τα δηλητηριάζει, περισσότερο από το σωματικό πόνο, και που κάνει βλαβερό ακόμη και το παραμικρό χτύπημα, το παιδί αισθάνεται «κακό» και πιστεύει ότι ο γονέας έχει το δικαίωμα να βλάπτει το σώμα του. Η Μονίκ Ταζρού το εκφράζει πολύ σωστά με την εξής φράση: «Το σώμα δεν αποτελεί πλέον απλώς το αντικείμενο που δέχεται τα χτυπήματα, μετατρέπεται κυρίως στο εκμαγείο των χτυπημάτων που δέχτηκε το παιδί και είναι το ίδιο το παιδί που υποφέρει μέσα του». Το εκμαγείο των χτυπημάτων που δέχτηκε το παιδί, αυτό ακριβώς.

Παρ’ όλο που τα χτυπήματα μπορεί να οδηγήσουν σε αλλαγή της συμπεριφοράς βραχυπρόθεσμα, συνήθως είναι άχρηστα. Όλοι οι γονείς το έχουν βιώσει αυτό, γεγονός που δεν τους εμποδίζει να συνεχίσουν να χτυπούν. Αυτό αποδεικνύει ότι το πραγματικό κίνητρο είναι ασυνείδητο. Ορισμένοι γονείς το αναγνωρίζουν, άλλοι όχι. (…)

«Θα λέγαμε ότι πηγαίνει γυρεύοντας για ξύλο».

ΌΧΙ, τα φαινόμενα είναι σίγουρα εναντίον του, αλλά ας το αναλύσουμε.

Όταν σας χτυπά κάποιος που πρέπει να σας προστατεύει, δημιουργείται μια γνωστική ασυμφωνία.

«Η μαμά είναι η προστάτης μου»/ «Η μαμά μου κάνει κακό»: πρόκειται για δύο ασύμβατες φράσεις. Το παιδί πρέπει είτε να αμφισβητήσει την πρώτη, είτε τη δεύτερη. Όμως, είναι ευκολότερο να πιστέψει ότι «δεν πονάω και τόσο πολύ» παρά ότι «η μαμά δε με προστατεύει πια». Εξάλλου η μαμά έχει την τάση να επιβεβαιώνει αυτή την εκδοχή: «Σε δέρνω για το καλό σου, οπότε δεν πονάς». Όλα αυτά είναι ακατανόητα.

Έτσι, για να μπορέσει το παιδί να δώσει σε όλα αυτά κάποιο νόημα, επαναλαμβάνει τη συμπεριφορά που οδήγησε σε ξύλο. Για να μειώσει τη γνωστική ασυμφωνία αναισθητοποιείται, έτσι ώστε να μην πονάει. Γι’ αυτό το ξύλο οδηγεί στο ξύλο.

Ένας γονιός χτυπά το παιδί του σπάνια, όποτε κάνει κάποια ανοησία. Χτυπά αντανακλαστικά, από συνήθεια, από άγνοια, αλλά κυρίως επειδή είναι κουρασμένος, πνιγμένος από την αίσθηση της ανικανότητάς του. Δεν ξέρει πια τι να κάνει, δεν καταφέρνει να χειριστεί τις προδιαθέσεις του, οπότε δέρνει για να αποκτήσει και πάλι εξουσία, αυτήν την εξουσία επάνω στον άλλον που προσφέρει η δυνατότητα να τον πληγώσεις και που δίνει την εντύπωση της αξίας. Το να κάνουμε κακό αποτελεί μια προσπάθεια αποκατάστασης ότι έχουμε σημασία.

ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΚΑΝΩ ΚΑΚΟ= ΕΧΩ ΕΞΟΥΣΙΑ= ΕΙΜΑΙ ΙΚΑΝΟΣ

«Με ελευθερώνει, μετά αισθάνομαι καλύτερα!» μου επιβεβαίωσε μια μητέρα. Τη στιγμή που χτυπάμε είμαστε πλημμυρισμένοι από μία παρόρμηση καταστροφής, ανάληψης της εξουσίας, υποδούλωσης του άλλου.

Αυτό ίσως, να μας ελευθερώνει, αλλά στην πραγματικότητα το ξύλο μας βοηθά να κρύβουμε τα πραγματικά μας συναισθήματα.

Οι πιο ευερέθιστοι, πτοημένοι, κουρασμένοι και αγχωμένοι γονείς είναι αυτοί που χρησιμοποιούν συχνότερα τις σωματικές τιμωρίες: το παιδί, άρα, τιμωρείται βάσει αυτού που υποφέρουν οι γονείς του και όχι ανάλογα με τα όσα κάνει ή δεν κάνει.

Όλοι οι γονείς, ή σχεδόν όλοι, σήκωσαν κάποια στιγμή το χέρι τους στο παιδί τους. Όμως, πρέπει να πάψουμε να εθελοτυφλούμε, το ξύλο δεν αποτελεί εκπαιδευτική μέθοδο. Πρόκειται για μία βίαιη παρόρμηση που μπορούμε να μάθουμε να την ελέγχουμε.

Πώς γίνεται να είμαστε ικανοί να προσβάλλουμε, να ενοχοποιούμε, να απαξιώνουμε αυτούς που αγαπούμε περισσότερο; Ποτέ δε θα τολμούσαμε να συμπεριφερθούμε έτσι σε κάποιο συνάδελφο ή φίλο. Πώς γίνεται να είμαστε ικανοί να κάνουμε τόσο κακό στις κόρες των ματιών μας; ''

------------------------------------------------------

Tροφή για προβληματισμούς από την Ιζαμπέλ Φιλιοζά, αποσπάσματα από το απαραίτητο βιβλίο «Δεν υπάρχουν τέλειοι γονείς»

Το γονικό δάκτυλο έχει μεγάλη δύναμη…

Παιδί μου…

Δίνεις σημασία σε ό’ τι δείχνω με το δάκτυλό μου. Τότε και εσύ εστιάζεις τη προσοχή σου σε αυτό.

Δίνεις σημασία στα λουλούδια γιατί από μικρό σου δείχνω λουλούδια όταν περπατάμε παρέα.

Δίνεις σημασία στο πουλάκι που κελαηδάει γιατί σου το έδειξα ένα πρωί.

Μου αρέσει που σου δείχνω αυτά που έχουν σημασία για μένα. Με ακούς με μεγάλη προσοχή. Αισθάνομαι μεγάλη σύνδεση μαζί σου.

Το δάχτυλό μου έχει μεγάλη επιρροή πάνω σου, το καταλαβαίνω.

Στη ζωή σου, μην αφήσεις κανέναν ποτέ να έχει το δάχτυλό του στραμμένο προς εσένα.

Το δάχτυλο δεν είναι για να κατηγορούμε. Ποτέ.

Ξέρω ότι μία διαφορά στην γωνία μπορεί να έχει μία διαφορά στον τρόπο που θα δεις τον εαυτό σου και την ζωή σου…

Το δάχτυλο είναι για να δείχνει τα ωραία της ζωής.

Για να τα προσέχουμε και να μην τα αφήνουμε να φεύγουν. 

Oι 7 Βασικές ανάγκες των παιδιών

Σήμερα γκρινιάζει / κλαίει για το οτιδήποτε / φαίνεται λυπημένο ...

Αυτό φαίνεται. Είναι η συμπεριφορά.

Τι κρύβει όμως το παγόβουνο;

Ποια ανάγκη δεν εχει καλυφθεί και το παιδί έχει αυτήν τη συμπεριφορά;

Βοηθάει να δούμε τον εαυτό μας ως υποβρύχιο που εξετάζει τι συμβαίνει κάτω από το παγόβουνο... αμέσως μπαίνουμε στη θέση του βοηθού.

Αυτό το σκίτσο δείχνει τις 7 βασικές ανάγκες των παιδιών. Υπάρχουν άλλες βεβαίως.

Αυτές οι 7 ανάγκες ξεχωρίζει η coach μου Catherine Dumonteil Kremer στο βιβλίο « Μια νέα γονική εξουσία χωρίς τιμωρίες και ξύλο» (βρες το βιβλίο εδώ)

View fullsize

Γιατί ο φόβος είναι ένα χρήσιμο συναίσθημα...

« Μη φοβάσαι, τίποτα δεν είναι».

Δεν μας αρέσει να φοβούνται τα παιδιά μας. Θα τα θέλαμε ηγέτες, τολμηρά. «Θα κάνεις φίλους στη κατασκήνωση». «Μην ανησυχείς, κι αυτό θα περάσει».

Όταν φαίνονται αγχωμένα, τείνουμε να τα καθησυχάσουμε. Θα θέλαμε να τα ξαλαφρώσουμε από κάθε πιθανό φόβο. Όμως μολονότι ορισμένες φορες, εάν είναι υπερβολικός ή μετατοπισμένος, πράγματι μπλοκάρει και εμποδίζει τα παιδιά να κάνουν πράγματα, ο φόβος είναι ένα χρήσιμο συναίσθημα.
Κινητοποιεί την ενέργεια μας ώστε να αντιμετωπίζουμε έναν κίνδυνο, μας επιτρέπει να τρυπούμε σε φυγή, να αμυνθούμε ή να ακινητοποιηθούμε.
Εδώ και χιλιάδες χρόνια, οι αντιδράσεις του ανθρώπου απέναντι στον φόβο του επέτρεψαν να επιβιώσει απέναντι σε επικίνδυνες καταστάσεις. (...)

Ο φόβος είναι χρήσιμος. Είναι το συναίσθημα που εγγυάται την ασφάλεια μας και μας επιτρέπει να επιτύχουμε.

Στο προαύλιο, κατά τη διάρκεια του διαλείμματος, κάποια παιδιά τρέχουν να παίξουν ενώ αλλά παίρνουν τον χρόνο τους, κοιτάζουν και αναλύουν. Το καθένα έχει τον τρόπο του. (...) Ειναι ανώφελο να πιέσουμε το παιδί μας να υιοθετήσει έναν τρόπο δράσης που δεν του ταιριάζει. Ένα ατρόμητο παιδί δεν ειναι απαραίτητα ούτε πιο ευτυχισμένο ούτε πιο ευφυές, και βέβαια ούτε πιο ασφαλές από ένα παιδί που φοβάται.

Απόσπασμα και εικόνα από το σημειωματάριο των συναισθημάτων της Ιζαμπελ Φιλιοζά «Φόβοι, φίλοι ή εχθροί;» Από 5 ετών.

http://mikk.ro/CaBA. Και http://mikk.ro/CaFf

Παιδική σοφία…

Μαζεύω ένα χαλασμένο παιχνίδι, ρωτάω την Ελαία τι έγινε.

- Χάλασε γιατί η Σοφία το πέταξε κάτω. Πέρυσι νομίζω.

- Τι εννοείς; Το είχε πετάξει επίτηδες κάτω δηλαδή;

- Όχι, δεν το έκανε επίτηδες, ήταν σε κρίση εκείνη την ώρα.

Έτσι απλά και σοφά τα είπε. Και μου ήρθε να την αγκαλιάσω.

7 χρόνων και έχει καταλάβει αυτά που έμαθα στα 30 διαβάζοντας βιβλία...

... και μου πήρε άντε 3 -4 χρόνια να ενσωματώσω στον εαυτό μου, στο σώμα μου και στον εγκέφαλο μου.

Ένα παιδί που είναι σε κατάσταση κρίσης δεν κάνει κάτι επίτηδες.

Δεν πετάει πράγματα κάτω για να τα σπάσει.

Δεν κάνει κάτι για να μας ενοχλήσει.

Δεν έχει λογική εκείνη την ώρα.

Ο εγκέφαλος του είναι ακόμα ανώριμος.

Τόσο απλό.

To κρεμμύδι της ενεργητικής ακρόασης

Η ενεργητική ακρόαση είναι σαν ένα κρεμμύδι που ξεφλουδίζουμε παρέα με το παιδί μας.

Υπάρχουν πολλές στρώσεις πριν φτάσουμε στο κέντρο του, στο πραγματικό πρόβλημα.

Κάποιες φορές αυτό που μας λέει το παιδί μας πρώτα δεν έχει κιόλας καμία σχέση με το πραγματικό του πρόβλημα. Χρειάζεται τα αυτιά μας για να το καταλάβει και το ίδιο.

Γι’ αυτό ακούμε πάνω απ’ όλα.

(Και δαγκώνουνε τη γλώσσα μας πριν δώσουμε συμβουλές ή πούμε την άποψη μας... Το παιδί δεν θέλει σωτήρα.)

Θέλει να πει σε ένα ατομο εμπιστοσύνης την ανησυχία του και μετά ίσως θέλει να βρει μια λύση, και ίσως τότε θέλει τη βοήθεια μας. Ίσως.

Χτες η Ελαία μου είπε λοιπόν με αγωνία ότι θέλει να καθαρίσουμε παρέα ένα κρεμμύδι :

- «Μπορώ να σου πω κάτι σημαντικό αλλά μη το λες σε κανέναν ε;» (Άλλες φορές όμως το παιδί δεν λέει τόσο ξεκάθαρα ότι έχει κάτι να μας πει)

Ξεκίνησε με μια ιστορία για ένα «απλό» κόκκινο στύλο και αφού ξεκινήσαμε παρέα το ξεφλούδισμα και έκλαιγε, έφτασε μετά απο ακόμα αρκετές στρώσεις να πει για τους φόβους της, για ένα κοριτσάκι που την πειράζει και για αλλά τέτοια σημαντικά πράγματα.

Στο τέλος, (αφού τοποθετήθηκα σε κάποια θέματα σημαντικά - γιατί αν πρόκειται για σημαντικό ζήτημα, χρειάζεται ο γονέας να τοποθετηθεί) αποφάσισε μόνη της τι θα κάνει και ανακουφίστηκε.

Ξεφλουδίζουμε λοιπόν... στρώση στρώση με το παιδί.

Γιατί κάτι μπορεί να κρύβει μέσα του το κρεμμύδι.